Home အက္ေဆး အိမ္ေထာင္ဘက္ႏွင့္ က်ားမတန္းတူညီမ်ွေရး

အိမ္ေထာင္ဘက္ႏွင့္ က်ားမတန္းတူညီမ်ွေရး

289
0
Advertise Here

မဂၤလာပြဲၿပီးေတာ့ သတို႔သမီးဝတ္စံုေတြ၊ ဆံထံုးေတြ ခြၽတ္ဖို႔ျပင္ေနသည့္ ကြၽန္မအနားကို အေဒၚ ျဖစ္သူေရာက္လာသည္။ အိမ္ခန္းထဲမွာ သူႏွင့္ ကြၽန္မ ႏွစ္ေယာက္တည္း။ သူက သတို႔သား မၾကားေအာင္ တိုးတိုးေလးကပ္၍မွာသည္။

‘အိမ္ေထာင္ရွင္မ ပီသေအာင္ေနေနာ္။ ညအိပ္ရာမဝင္ခင္ လင္ေယာက္်ားကို ရွိခိုးၿပီးမွအိပ္’ ဟူ၍။

Advertise Here

Illustration – MAUNG NOE

အက်ဳိးအေၾကာင္းကို အၿမဲတမ္း ေမးခြန္းထုတ္ေလ့ရွိေသာ္လည္း ဒီတစ္ခ်ီေတာ့ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုတာ ထပ္မေမးေတာ့ဘဲ သူ႔စကားကို ေခါင္းညိတ္လိုက္သည္။ တစ္ခါတေလလည္း သူတို႔စကားကို ဆင္ေျခဆင္လက္ မေပးဘဲ ေရွာေရွာ႐ွဴ႐ွဴ နားေထာင္ပါလားဟု အထင္ေရာက္ကာ စိတ္ခ်မ္းသာသင့္တဲ့အခ်ိန္ကာလ မဟုတ္လား။

ရန္ကုန္တြင္ အေျခခ်ၿပီး အခ်ိန္ရတုန္း နယ္ျပန္ကာ မဂၤလာေဆာင္ရသည့္အတြက္မနက္ျဖန္ဆိုလွ်င္ ရန္ကုန္ျပန္ရေတာ့မည္။ မိဘ၊ အေဒၚမ်ား၊ ဦးႀကီး၊ ဦးေလးမ်ားက ကြၽန္မကို သူတို႔မွာခ်င္တာေတြ မွာၾကသည္။ ထိုသို႔ေသာ အမွာေပါင္းမ်ားစြာထဲကမွ အေဒၚျဖစ္သူ၏ အမွာစကားက ရင္ထဲ အစြဲဆံုးပင္။

အိမ္ေထာင္ဘက္ကို ခ်စ္ခင္တန္ဖိုးထားသည့္ စိတ္ကို အေျခတည္ကာ အေဒၚမွာလိုက္သည့္ စကားအား လိုက္နာရန္ ႀကိဳးစားၾကည့္သည္။ ကြၽန္မထက္ အသက္လပိုင္းသာႀကီးသည့္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူကို တင္ပ်ဥ္ေခြထိုင္ခိုင္းကာ ကန္ေတာ့ဖို႔ ျပင္သည္။ ပါးစပ္မွလည္း ”ေျပာမွားဆိုမွားရွိရင္ ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္”ဟု ရြတ္လိုက္သည္။ ထိုသို႔ေျပာၿပီး ကန္ေတာ့မည့္ဆဲဆဲတြင္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူက လက္ကိုဆြဲယူကာ ‘ဟာ…မကန္ေတာ့ပါနဲ႔။ ဘာအတြက္ကန္ေတာ့မွာလဲ။ ဒါဆို ကိုယ္လည္း ျပန္ကန္ေတာ့မယ္”ဟု ဆိုကာ ကြၽန္မဘက္ကို က်ံဳ႕က်ံဳ႕ေလးလွည့္ထိုင္ၿပီး ကန္ေတာ့ရန္ ျပင္လိုက္သည္။

ေနာက္ဆံုး ကြၽန္မတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေယာက္မည္သူကမွ မည္သူ႕ကုိ မကန္ေတာ့ျဖစ္ဘဲ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ အားရပါးရရယ္ျဖစ္ခဲ့ၾကေလသည္။ ယင္းအခုိက္အတန္႔မွစ၍ အိမ္ေထာင္ေရးဒႆနကို ကြၽန္မတို႔ စတင္ရရွိခဲ့ေလသည္။ အိမ္ေထာင္တစ္ခု၌ တန္းတူညီမွ်ေရးသည္မည္မွ် အေရးႀကီးသည္ဆိုသည့္ အသိက ထိုေန႔မွ စ၍ ေပါက္ဖြားလာခဲ့ေလသည္။

အမွန္ကမူကား ကြၽန္မမွာ သူ႔အား ညစဥ္ညတိုင္း တစ္သက္လံုးထိုင္ကန္ေတာ့မည္ဆိုသည့္ စိတ္ကူးမရွိခဲ့သလို ခင္ပြန္းျဖစ္သူမွာလည္း ‘သူက သာလြန္ျမင့္ျမတ္တယ္၊ ဘုန္းကံျမင့္မားတယ္၊ မိန္းမဆိုတာ သူ႔ထက္နိမ့္က်တယ္၊ ငါဟာ ကန္ေတာ့ခံထိုက္တယ္’ဆိုသည့္ အေတြးမ်ဳိး ကနဦးကတည္းက ရွိမေနခဲ့ျခင္းက ကံေကာင္းသည့္အခ်က္ဟု ဆိုရမည္။

ကြၽန္မတို႔ ႀကီးျပင္းခဲ့ရသည့္ ျမန္မာ့လူမႈအဝန္းအဝိုင္းတြင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္သည္ လူမျဖစ္ခင္ကတည္းက ခြဲျခားႏွိမ့္ခ်မႈကို စတင္ခံစားရေလ့ရွိသူမ်ား ျဖစ္သည္။ သေႏၶသားဘဝကတည္းက ေယာက္်ားေလးအျဖစ္ ေမြးဖြားလာရန္ (ကိုယ္ဝန္လြယ္ေပးထားသည့္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ကို အားနာမႈမရွိဘဲ) မိသားစုဝင္မ်ား၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ား၏ ဆုေတာင္းျခင္းကို ခံရသူေတြျဖစ္သည္။

ေမြးလာကတည္းက သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္အသိုင္းအဝိုင္းတစ္ခုလုးံက ဘုန္း႐ွင္ကံ႐ွင္ဟု သတ္မွတ္ခံထားရသည့္ ေယာက်ာ္းေလးမ်ားသည္ သူတို႔ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး အမ်ဳိးသမီးမ်ားက သူတို႔ထက္ တစ္ဆင့္နိမ့္သည္ဆိုသည့္ စိတ္ေရာဂါႏွင့္ ႀကီးျပင္းလာၾကရသည္။ ထိုသို႔ျဖစ္ေစရန္လည္း သူျဖတ္သန္းခဲ့ရသည့္ အရာမွန္သမွ်က သူ႔အယူအဆကို ပိုခိုင္မာေစရန္ တိုက္႐ုိက္တစ္မ်ဳိး၊ သြယ္ဝိုက္ၿပီးတစ္ဖံု မီးေလာင္ရာေလပင့္ေပးတတ္ၾကသည္။

တစ္ခါက ကြၽန္မ၏ ဇာတိၿမိဳ႕မွ မိုင္ ၃ဝ ခန္႔ ေဝးသည့္ ရြာေလးတစ္ရြာ၌ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲတစ္ပြဲ က်င္းပေလသည္။ ကြၽန္မသည္ မိဘမ်ားႏွင့္အတူ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲကို အလည္လိုက္၍သြားသည္။ ကြၽန္မတို႔ မိသားစုသည္ ရြာခံအသိမိတ္ေဆြ အိမ္တစ္အိမ္၌ တည္းခိုရသည္။ ယင္းအိမ္ၿခံထဲတြင္ ေက်ာက္ေရတြင္းတစ္တြင္း ရွိသည္။ ေျမျပင္မွစ၍ အေပၚပိုင္းကို သစ္သားလက္ရန္းမ်ားႏွင့္ ေလးေထာင့္ပံုစံ ကာရံထားသည့္ ထိုေရတြင္းသည္ သူတို႔ရြာမွာတြင္ လြန္စြာ မ်က္ႏွာပြင့္သည္။ ညေနခင္းဆိုလွ်င္ ေရခ်ဳိးေရခပ္သူမ်ားႏွင့္ စည္ကားေနတတ္သည္။

အခ်ိဳ႕နယ္မ်ားတြင္ အိမ္တိုင္းကိုယ္စီ ကိုယ္ပိုင္ေရတြင္း မရွိၾက။ တခ်ဳိ႕ ရြာမ်ားတြင္ တစ္ရြာလံုးေပါင္းမွ သံုးတြင္းျပည့္ေအာင္ မရွိသည့္ ရြာမ်ားလည္းရွိသည္။ ေရတြင္းရွိသည့္ အိမ္သို႔ သြားကာ ေရခပ္၊ ေရခ်ိဳး လုပ္ရသည္။ ေရတြင္းပိုင္ရွင္ကလည္း ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴႏွင့္ ခြင့္ျပဳသည္။ သို႔ေသာ္ ေရတြင္းပိုင္ရွင္ထုတ္ထားသည့္ စည္းကမ္းမ်ားကိုေတာ့ တစ္သေဝမတိမ္းလိုက္နာရေပလိမ့္မည္။

တခ်ဳိ႕ေရတြင္းမ်ားတြင္ ‘ဤေရတြင္း၌ မိန္းမမ်ား ေရမခ်ဳိးရ’ ၊ ‘မိန္းမမ်ား အဝတ္မေလွ်ာ္ရ’ ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ခ်ိတ္ထားတာမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ အကယ္၍ ယင္းဆိုင္းဘုတ္ ေဆြးျမည့္ပ်က္စီး သြားသည့္တိုင္ ထိုစည္းကမ္းမ်ားမွာမူကား ဥပေဒထက္ပင္ ပို၍အားေကာင္းေသးေတာ့သည္။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် မူလစည္းကမ္းမ်ားကို ခ်ဳိးေဖာက္ပိုင္ခြင့္မရွိသလို မည္သူကမွ် မခ်ဳိးေဖာက္ၾကေပ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က မသိ၍ျပဳမူမိသည့္တုိင္ ျပင္မရေသာအျပစ္ႀကီးတစ္ခုကို က်ဴးလြန္မိသကဲ့သို႔ အနီးဝန္းက်င္မွာရွိေသာလူမ်ားက တိုင္ပင္စရာမလိုဘဲ ဝိုင္းတားျမစ္ၾကေပလိမ့္မည္။ ဒါေလးေတာင္ မသိတတ္ရန္ေကာ ဆိုသည့္ အၾကည့္မ်ားႏွင့္ အျပစ္တင္ကာ ဆူပူမာန္မဲၾကေပလိမ့္မည္။ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲသြားလည္သည့္ကြၽန္မတို႔မိသားစုမွာ ေရတြင္းရွိသည့္အိမ္၌ တည္းရသည္မို႔ ေရခ်ဳိးရန္ ေဝးေဝးလံလံ သြားစရာမလုိ။ ညေနေစာင္းအခ်ိန္တြင္ ကြၽန္မသည္ ေလွ်ာ္စရာအဝတ္ တစ္စံုကိုပိုက္ကာ အိမ္ရွင္ အဘြားကို ေမးလိုက္သည္။

”အေမႀကီး၊ သမီးအဝတ္ေလွ်ာ္ၿပီး ေရခ်ဳိးခ်င္လို႔၊ အဲဒါ မိန္းကေလးက ဘယ္နားမွာ ေလွ်ာ္ရဖို႔လဲ”

ေလွကားရင္းတြင္ ထိုင္ေနသည့္ အဘြားကျပန္ေျဖသည္။

”ငါ့ေျမး ႀကိဳက္တဲ့ေနရာမွာခ်ဳိး။ ႀကိဳက္တဲ့ေနရာမွာေလွ်ာ္။ အေမႀကီး ေရတြင္းမွာ မိန္းမ၊ ေယာက္်ား အဝတ္ေလွ်ာ္ဖို႔ေနရာ ခြဲမထားဘူး။ မိန္းမလည္း လူ။ ေယာက္်ားလည္း လူ။ မေက်နပ္တဲ့ လူ ငါ့ေရတြင္းမွာ လာမခ်ဳိးၾကနဲ႔လို႔ ေျပာထားၿပီးသား” ဟူ၏။

”အေမႀကီးေရတြင္းမွာ မိန္းမ၊ ေယာက္်ား ေရခ်ဳိးရဖို႔ ေနရာ ခြဲမထားဘူး။ မိန္းမလည္းလူ။ ေယာက္်ားလည္းလူ။ မေက်နပ္တဲ့လူ ငါ့ေရတြင္းမွာ လာမခ်ဳိးၾကနဲ႔”ဆိုသည့္ စကားကို ေျပာခ်ိန္တြင္ ေရတြင္း၌လာေရာက္ ေရခ်ဳိးေနသည့္ လူအမ်ား ၾကားေလာက္ေအာင္ အသံကို ခပ္ျမင့္ျမင့္ ေျပာလိုက္သည္။ သူ႔ရြာတြင္သူသည္ ေရတြင္းပုိင္႐ွင္တစ္ေယာက္အေနႏွင့္ ၾသဇာ႐ွိသည္။ သ႔ူေရတြင္းႏွင့္ မကင္းႏုိင္သူမ်ားသည္ သူ႔ၾသဇာကို နာခံရသည္။

အရာရာကို အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဖို႔ႀကိဳးစားတတ္တဲ့ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ကြၽန္မအတြက္ေတာ့ သူ႔ေလသံ၊ သူ႔ဟန္ပန္ႏွင့္သူ႔စကားလံုး၏ အႏွစ္သာရတို႔က ဦးေႏွာက္ထဲေရာ၊ အသည္းထဲမွာပါ စြဲသြားေစခဲ့သည္။ ဒါ ကြၽန္မ၏ ငယ္ဘဝတြင္ ပထမဆံုးႏွင့္ ေနာက္ဆံုး ေတြ႕ဖူးသည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအား ခြဲျခားႏွိမ္ခ် ဆက္ဆံျခင္းကင္းသည့္အေတြ႕အႀကံဳ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ေက်းရြာတစ္ခုတြင္ ေမြးဖြားကာ အသက္အားျဖင့္လည္း ႀကီးၿပီျဖစ္သည့္ အမယ္အိုတစ္ေယာက္တြင္ ေရွး႐ုိးစြဲ အစဥ္အလာမ်ား မလႊမ္းမိုးဘဲ က်ား၊ မ တန္းတူညီမွ်ေရးဝါဒကို လက္ေတြ႕က်င့္သံုးေနပံုကို ဘဝတစ္ေလွ်ာက္ ခြဲျခားမႈေတြ ႀကံဳရတိုင္း ျပန္၍ ေတြးမိသည္။ ျပန္ေအာက္ေမ့မိတုိင္း သေဘာက်သည္။ အားရွိေစသည္။

သို႔ေသာ္ ကြၽန္မတို႔ပတ္ဝန္းက်င္ရွိ လူအမ်ားစုသည္ ‘မိန္းမဟာ ေခြးထီးေလာက္ေတာင္ မျမတ္ဘူး’ဆိုသည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအား ပုတ္ခတ္ေစာ္ကား ႏွိမ့္ခ်လိုသည့္ အေတြးအေခၚ၊ အလားသဏၭန္တူသည့္ အယူအဆမ်ားစြာ ရွိေနတတ္ၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က ထုတ္၍ေျပာသည္။ တခ်ဳိ႕က ထုတ္မေျပာ၊ စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ရွိေနသည္။ ယင္းသို႔ အသိုက္အဝိုင္းမွတစ္ဆင့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအား ခြဲျခားႏွိမ္ခ်သည့္ လူမႈပတ္ဝန္းက်င္ကို တစ္ဆင့္တစ္ဆင့္ ေမြးထုတ္ေပးၾကျပန္သည္။ ေယာက္်ားအျဖစ္ ေမြးဖြားလာသူေတြကသာလွ်င္ ပို၍ သာလြန္ျမင့္ျမတ္သည္ဆိုသည့္ ဒႆနကို ႐ုိက္သြင္းေပးၾကသည္။

ယင္းသို႔ပတ္ဝန္းက်င္မ်ဳိးမွ ေမြးဖြားလာသည့္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္သည္ အိမ္ေထာင္ဖက္ အမ်ဳိးသမီး၏ ကန္ေတာ့ျခင္းကို မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္ကာ ခံယူတတ္သူမ်ဳိး ျဖစ္လာေပလိမ့္မည္။ သူ႔အသိတြင္ သူက ေယာက္်ားျဖစ္ေန၍ ျမင့္ျမတ္သည့္အတြက္ ကန္ေတာ့ခံရသည္ဆိုသည့္ ေမြးကတည္းက ႐ုိက္သြင္းခံထားရေသာ ေရွး႐ုိးစြဲဒႆနမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေပမည္။ အမ်ဳိးသမီးႏွင့္ ဝင္ေငြျဖစ္ေစ၊ ပညာအရည္အခ်င္းျဖစ္ေစ၊ စဥ္းစားေတြးေခၚႏုိင္စြမ္းျဖစ္ေစ တန္းတူျဖစ္ေနသည့္တိုင္ (သို႔မဟုတ္) အမ်ဳိးသမီးက ပိုသာလြန္ေနသည့္တိုင္ ေယာက်္ားျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ သူကသာလွ်င္ ပိုျမင့္ျမတ္သည္ဟု အထင္ေရာက္ေနေလ့ရွိသည္။

အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ အရြယ္ေရာက္လာသည့္အခါ အထူးသျဖင့္ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔ပတ္သက္၍ လိုက္နာသင့္သည္ဟု ယူဆထားၾကသည့္ အဆံုးအမမ်ားကို နားႏွင့္မဆံ့ေအာင္ၾကားရေလ့ရွိသည္။ ငယ္စဥ္က အရပ္ထဲ၌ ေျပာေလ့ရွိသည့္ နမူနာတခ်ဳိ႕ရွိသည္။ ‘ဆန္မျပာတတ္ရင္ ေယာက္်ား႐ုိက္တာ ခံရမယ္’၊ ‘င႐ုတ္သီးညက္ေအာင္မေထာင္းတတ္ရင္ ေယာကၡမ ႏွင္ခ်လိမ့္မယ္’ စသည့္ စကားလံုးမ်ားက အမ်ဳိးသမီးမ်ားအတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးျဖစ္ေစသည့္ စကားလံုးမ်ားျဖစ္သည္။

စာတစ္တန္၊ ေပတဖြဲ႕ ေရးျပထားသည့္ စာအုပ္မ်ားကို ဖတ္႐ႈမည္ဆိုလွ်င္လည္း အိမ္ေထာင္ရွင္အမ်ဳိးသမီးမ်ား လိုက္နာရမည့္ စည္းကမ္းမ်ား၊ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားက သိပ္ကို မ်ားျပားလြန္းသည္။ အိမ္ေထာင္ဘက္ အမ်ဳိးသားအတြက္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားက လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေဖ်ာ္ေျဖခံ၊ သူ၏ ေဝယ်ာဝစၥမ်ားကို တာဝန္ယူေပးရမည့္ အလုပ္သမ၊ အမ်ဳိးသားမ်ား၏ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ ဘဝေအာင္ျမင္တိုးတက္ေရးအတြက္အစေတးခံစသည့္ အဓိပၸာယ္မ်ား ျပည့္ေနေလ့ရွိသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အဆံုးအမမ်ားအားလံုးမွာ အမ်ဳိးသားမ်ားအား မ်က္ႏွာသာေပးထားေလ့ရွိသည္။

အမ်ဳိးသမီးမ်ားကို ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးမ်ားျဖင့္ ဖိႏွိပ္ထားၿပီး အမ်ဳိးသားမ်ားအတြက္မူကား ဘဝတိုးတက္ေစေရး ပညာရပ္မ်ား ဆက္လက္ေလ့လာေစဖို႔ လမ္းဖြင့္ေပးထားေလ့ရွိသည္။ အိမ္ေထာင္တစ္ခု သာယာတည္ၿမဲေရးအတြက္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၏ အနစ္နာခံႏုိင္မႈကသာ အေရးႀကီးသေယာင္ ပံုေဖာ္ေလ့ရွိသည္။ အေသးအဖြဲကေလးကအစ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ကြၽန္မတို႔ ေန႔စဥ္ၾကည့္႐ႈေနသည့္ တီဗီေၾကာ္ျငာအမ်ားစုကို ၾကည့္ၾကမည္ ဆိုပါစို႔။ အမ်ဳိးသားမ်ားသည္ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး၊ အသိပညာ အတတ္ပညာရွင္၊ တစ္ခုခုမွာ ထူးခြၽန္သူစသည့္ ေနရာမ်ဳိးတြင္ သ႐ုပ္ေဆာင္ရေလ့ရွိသည္။ ဆပ္ျပာမႈန္႔ေၾကာ္ျငာ၊ ဟင္းခ်က္မႈန္႔ ေၾကာ္ျငာမ်ားကား အိမ္ေထာင္ရွင္မမ်ားအတြက္သာ ရည္ရြယ္သည့္ ေၾကာ္ျငာမ်ားျဖစ္ေနတတ္သည္။ သ႐ုပ္ေဆာင္သူမ်ားမွာလည္း အမ်ဳိးသမီးေတြသာ ျဖစ္ေနေလ့ရွိသည္။

အဝတ္ေလွ်ာ္ရန္၊ ထမင္းခ်က္ရန္အတြက္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားကသာလွ်င္ လံုးလံုးလ်ားလ်ား တာဝန္ရွိေၾကာင္း ျပသေနျခင္းပင္။ ထိုအရာတို႔သည္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း က်ား၊ မ တန္းတူညီမွ်မရွိေစျခင္း ျဖစ္လာေစရန္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ အားေပးအားေျမႇာက္ျပဳျခင္းမ်ားထဲက တစ္ခု ျဖစ္သည္။

အထက္ပါအေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ‘မိန္းမဆိုတာ ေသစာရွင္စာဖတ္တတ္ ေတာ္ေရာေပါ့’ ဆိုသည့္နည္းကို လိုက္နာက်င့္သံုးခဲ့သည့္ ေခတ္မ်ဳိးတြင္ အဆင္ေျပေကာင္းေျပႏုိင္ေပေသာ္လည္း ယေန႔ေခတ္ အမ်ဳိးသမီးေရာ၊ အမ်ဳိးသားပါ ပညာရည္တန္းတူ၊ အရည္အခ်င္းတန္းတူ၊ ဝင္ေငြတန္းတူ စသည့္ ႏွလံုးရည္ခ်ည္း ယွဥ္ႏုိင္စြမ္း ရွိသည့္ ေခတ္မ်ဳိးတြင္မူ အိမ္ေထာင္ေရးကို နစ္နစ္နာနာထိခိုက္ေစႏိုင္သည့္ အဆိပ္ပင္မ်ားဟုဆုိရမည္။

လက္ေတြ႕ဘဝတြင္ အျမင္သာဆံုးဥပမာကို ဆိုရလွ်င္ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္၊ ထမင္းဟင္းခ်က္ျပဳတ္၊ အဝတ္မ်ားေလွ်ာ္ဖြပ္ေပးျခင္း ဆိုသည့္ အရာမ်ားမွာ ေမတၱာတရားကိုအေျခခံကာ လုပ္ရမည့္အရာမ်ား ျဖစ္သည္။ တာဝန္ႀကီးတစ္ရပ္မဟုတ္။ အမ်ဳိးသမီးတြင္လည္း ယင္းတာဝန္မရွိသလို၊ အမ်ဳိးသားတြင္လည္း ယင္းတာဝန္မရွိေပ။ ႏွစ္ဦးစလံုးတြင္ ယင္းသို႔လုပ္ကိုင္ေပးလိုသည့္ ေမတၱာတရားသာလွ်င္ ရွိသင့္သည္မဟုတ္ပါလား။

အခ်ဳိ႕က မိတ္ေဆြလူပ်ဳိႀကီးမ်ားကို ”အိမ္ေထာင္ျပဳပါလား၊ ခ်က္ျပဳတ္ေလွ်ာ္ဖြပ္ေပးဖို႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ လိုတယ္”တိုက္တြန္းေလ့ရွိသည္ကို ၾကားဖူးသည္။ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအေပၚ မည္မွ်တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း ဆန္လိုက္သည့္ စကားလံုးမ်ားနည္းဟု ခံစားမိသည္။

မၾကာမီ လက္ထပ္မဂၤလာျပဳၾကေတာ့မည့္ သီတင္းကြၽတ္ကာလကို ေရာက္ေတာ့မည္။ တူႏွစ္ကိုယ္ဘဝ တည္ေဆာက္မည့္ မဂၤလာဦးသူတို႔ကို အိမ္ေထာင္သာယာေရးအတြက္ အႀကံေပးလိုသည့္ အခ်က္တခ်ဳိ႕ကို ေတြးမိသည္။

သတို႔သားေလာင္းတို႔သည္ မိဘအိမ္တြင္ မိခင္ျဖစ္သူ၊ အစ္မျဖစ္သူ၊ ညီမျဖစ္သူတို႔က မိမိ၏ ေဝယ်ာဝစၥတို႔ကို ဝိုင္းဝန္းလုပ္ေဆာင္ေပးသည့္ ေရႊေရာင္ေန႔ရက္မ်ားသည္ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့မည္ဆိုကတည္းက ကုန္ဆံုးေတာ့မည္ကို သတိခ်ပ္သင့္သည္။ မိမိအတြက္ အျခားသူကိုဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးမေပးဘဲ ကိုယ္ ့တာဝန္ကိုယ္ယူတတ္သည့္ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳတင္ ႀကိဳးစားထားသင့္သည္။

သတို႔သားေလာင္းျဖစ္ေစ၊ သတို႔သမီးေလာင္းျဖစ္ေစ ေရွး႐ုိးစြဲ အယူအဆမ်ားကို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ညီတူညီမွ် တိုက္ဖ်က္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳတင္ႀကိဳးစားထားၾကသင့္သည္။ တခ်ဳိ႕ကမူ ယင္းသို႔ မိ႐ုိးဖလာ လက္ခံက်င့္သံုးခဲ့သည့္ အယူအဆမ်ားကို သေဘာက်ႏွစ္သက္ကာ ဆက္လက္ လက္ခံက်င့္သံုးသြားလိုသည့္ သတို႔သားေလာင္းမ်ားလည္း ရွိႏုိင္သည္။ ထိုသို႔ေသာ သတို႔သားေလာင္းမ်ားကို အႀကံေပးရလွ်င္ ေတာ္သည့္၊ ထူးခြၽန္သည့္ ျဖတ္ထိုးဉာဏ္ေကာင္းၿပီး ထက္ျမက္သည့္၊ သူ႔ေျခေထာက္ေပၚ သူရပ္တည္ႏုိင္သည့္ အိမ္ေထာင္ဘက္မ်ဳိးကို အစကတည္းက မေရြးခ်ယ္သင့္။ မိမိထက္ အရည္အခ်င္းမရွိသူ၊ ဝင္ေငြမရွိသူ၊ အတတ္ပညာမရွိသူ စသည့္ အစစအရာရာ နိမ့္က်ေသာ သတို႔သမီးမ်ဳိးကိုသာ ေရြးခ်ယ္သင့္သည္။ ‘ငါတို႔မိန္းမေတြဟာ ေယာက်္ားမ်ားထက္ ဘုန္းကံနိမ့္တယ္၊ အရည္အခ်င္းမရွိပါဘူးေလ’ ဆိုသည့္ ေရွး႐ုိးစြဲအျမင္ႏွင့္ ထားရာေန ေစရာသြားမည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ဳိးကိုသာလွ်င္ ေရြးသင့္ေပသည္။ သို႔မွသာ မိမိအိမ္ေထာင္ဘက္အေပၚ လူေပၚလူေဇာ္လုပ္၍ ရမည္ျဖစ္သည္။ အိပ္ရာမဝင္မီ ဇနီးျဖစ္သူက က်ဳံ႕က်ဳံ႕ေလးထိုင္ကာ ကန္ေတာ့ျခင္းကို မိန္႔မိန္႔ႀကီးထိုင္ၿပံဳးၾကည့္ခြင့္ရမည္ျဖစ္သည္။

ထူးခြၽန္ထက္ျမက္ၿပီး ပညာတတ္သူ၊ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ႏိုင္စြမ္းရွိ သတို႔သမီးေလာင္းမ်ားအတြက္ ႀကိဳတင္ သတိျပဳသင့္သည့္ အခ်က္မ်ားအနက္ အဓိကအက်ဆံုးမွာ မိမိသတို႔သားေလာင္း၏ စိတ္က်န္းမာေရး အေျခအေနပင္ျဖစ္သည္။ သူ႔တြင္ ‘ငါဟာ မိန္းမေတြထက္ ဘုန္းျမင့္ကံျမင့္ ေယာက္်ားဘသား’ဆိုတဲ့ အၿမံဳစိတ္၊ မက်န္းမာသည့္ စိတ္၊ မိမိမဟုတ္သည့္ အျခားေသာအမ်ဳိးသမီးမ်ားကို အထင္ေသးႏွိမ့္ခ်စိတ္မ်ဳိးမ်ား ရွိေနသလား ဆိုသည့္အခ်က္ကို ေစာေစာစီးစီး ေဝဖန္ဆန္းစစ္ဖို႔လိုအပ္ပါမယ္။ အေစာပုိင္းတြင္ ခ်စ္၍ ခြင့္လႊတ္ႏုိင္ေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္သက္ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ႀကီးထြားလာမည့္အနာကို အေစာကတည္းက ေဆးကုထားဖို႔ လိုမည္ျဖစ္သည္။

တစ္ခါတစ္ရံတြင္ မိမိအိမ္ေထာင္ဘက္အမ်ဳိးသားက ယင္းသို႔စိတ္ေရာဂါမရွိဘဲ သူ႔မိဘအသိုင္းအဝိုင္းတြင္ ရွိေနမည္ ဆိုပါကလညး္ ႏွစ္ကုိယ္တူဘဝအေပၚတြင္ သက္ေရာက္မႈမ်ား ႐ွိလာတတ္ရာ ႀကိဳတင္ညႇိႏႈိင္းထားျခင္းကသာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္သည္။ မိမိတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးတြင္ သူစိမ္းမ်ားက ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ခံရမႈ မရွိေအာင္ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ထားသင့္ပါသည္။

သတို႔သမီးဘက္မွ ျပင္ဆင္စရာရွိသည္လည္း ရွိသည္။ အိမ္ေထာင္ျပဳလွ်င္ အမ်ဳိးသားကသာ အိမ္၏ ဝင္ေငြကို ရွာေစ၊ မိမိမွာ အမ်ဳိးသမီးျဖစ္၍ အသင့္မီွခိုစားေသာက္မည္ ဆိုသည့္ စိတ္မ်ဳိးကလည္း အမ်ဳိးသားအေပၚ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးျဖစ္ေစသည္ကို သတိျပဳရမည္ျဖစ္သည္။ တန္းတူညီမွ်ေရးမူကို အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစသည့္ အခ်က္မ်ားထဲမွ တစ္ခုျဖစ္သည္။

အိမ္ေထာင္ေရးတြင္ ‘လူသားခ်င္း အျပန္အလွန္ေလးစားမႈ’ဆိုသည့္ အခ်က္ကသာ အခရာအက်ဆံုးျဖစ္၏။ ခင္ပြန္းကိုကန္ေတာ့ရမည္ဆိုသည့္ ယူဆခ်က္ နိ႒ိတံသြားသည့္ေန႔မွစကာ ကြၽန္မတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံ အိမ္ေထာင္သာယာေရးအတြက္ ဆက္လက္ က်င့္သံုးခဲ့သည္မွာကား အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈပင္ျဖစ္သည္။ တစ္ဦးသေဘာထားမပါဘဲ တစ္ဦးက အတင္းအဓမၼ တိုက္တြန္းျခင္း၊ ေစခိုင္းျခင္း၊ လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ျခင္းမ်ားကို မလုပ္ဘူးဆိုသည့္ မူကို ယေန႔တိုင္ က်င့္သံုးလ်က္ပင္ျဖစ္သည္။

တန္းတူညီမွ်ေရးဆိုသည့္ အခ်က္တစ္ခုတည္းႏွင့္ အိမ္ေထာင္သက္ ခုနစ္ႏွစ္တိုင္ေအာင္ သူ႔တူမတို႔၏ အိမ္ေထာင္ေရး သာယာခ်မ္းေျမ႕ေနဆဲျဖစ္ေၾကာင္း မဂၤလာဦးေန႔ မွာတမ္းေျခြခဲ့သည့္ နယ္က အေဒၚ ျဖစ္သူ သိေစခ်င္လွပါသည္။

၂၀၁၇-ၾသဂုတ္လထုတ္၊ ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္(၄၉)မွ အက္ေဆး ျဖစ္ပါသည္။

ျမတ္စုမြန္ ေရးသည္။

 

Advertise Here

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here