ဒီဇင်ဘာ၊ ၂၀၁၄
သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်ဦးဆောင်သော အစိုးရတက်လာသည့် နောက်ပိုင်းတွင် နှစ်ပေါင်း ၆၀ ကြာ ပြေလည်မှု မရရှိခဲ့သည့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းစစ်ကို အဆုံးသတ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးရရှိဖို့ သိသိသာသာကြီး လုပ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပြောရ လျှင် အစိုးရသစ်တက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း တိုင်းရင်း သား လက်နက်ကိုင်အရေးကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေး ရရှိဖို့အတွက် ဦးစွာ ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်၏။
သို့သော် တာထွက်က လှခဲ့သည်တော့မဟုတ်။ အဘယ် ကြောင့်ဆိုသော် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့တချို့ကို နယ် ခြားစောင့်တပ်ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ပြီး ယခင် စစ်အစိုးရလက် ထက်က လက်မှတ်ထိုးကာ အပစ်အခတ်ရပ်စဲထားသည့် ကချင် လွတ်မြောက်ရေးအဖွဲ့(KIO)နှင့် အစိုးရကြား တင်းမာမှုဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ ယနေ့အထိပင် ဖြစ်၏။
နယ်ခြားစောင့်တပ်ဖွဲ့စည်းပေးခြင်းကို တချို့လက်နက်ကိုင် တိုင်းရင်းသားများက လက်ခံကြသလို တချို့တိုင်းရင်းသားများက လက်မခံခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် မြန်မာအစိုးရသည် တိုင်းရင်းသားလက် နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ချင်းစီနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံပြီး အပစ် အခတ် ရပ်စဲရေး ပဏာမ လက်မှတ်ထိုးခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထို အဆင့်တွင်လည်း တချို့သော လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များက လက် မှတ်မထိုးကြပေ။ အထူးသဖြင့် ယခင်သဘောတူညီချက်များကို ချိုးဖောက်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး လတ်တလောတွင်လည်း တိုက်ပွဲများဖြစ် နေသည့် ကေအိုင်အိုနှင့် ဖြစ်၏။
သို့တိုင် မြန်မာအစိုးရသည် လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်၊ အစိုးရဝန်ကြီးနှင့် တပ်မတော်မှ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများ ပါဝင်သော ပြည်ထောင်စု ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်ရေး ဗဟိုကော်မတီများ ကို ဖွဲ့စည်း၍ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲများကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ယင်း တိုင်းရင်းသား လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့များတွင် ကချင်လွတ်မြောက် ရေးအဖွဲ့(KIO)လည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
တကယ်တမ်းတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ရ သော ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် အကြိမ်ကြိမ်တွေ့ဆုံကာ ခက်ခက်ခဲခဲတည်ဆောက်လာ ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ယင်းသို့ဖြင့် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်များနှင့် အစိုးရ သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဆုံကာ တစ်နိုင်ငံလုံးအပစ်ရပ်စဲ ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးဖို့အတွက် အချိန်ကုန်၊ ငွေကုန်ခံကာ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ တစ်နိုင်ငံလုံးအပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးအတွက် လက်မှတ်ထိုးမည့် စာချုပ်တွင် ပါရှိရမည့် အချက်များကို နှစ်ဖက် ညှိနှိုင်းသည့်အဆင့်အထိပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပြောရလျှင် နှစ်ပေါင်း ၆၀ကျော်ကြာ မငြိမ်းခဲ့သည့် ပြည် တွင်းစစ်မီး ငြှိမ်းသတ်နိုင်ရန် လက်တစ်ကမ်းသာလိုတော့သည့် အခြေအနေပင် ဖြစ်လေ၏။ တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ယင်းမှာ တစ်နိုင်ငံလုံး အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးစာချုပ် ချုပ်ဆိုခြင်းနှင့် ပတ်သက် ပြီး ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်က ပေးပို့ထားသည့် အခြေခံမူ ခြောက် ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းအချက်များတွင် တိုင်းရင်းသားလက်နက် ကိုင်အဖွဲ့တို့ လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲသည့် အချက်တို့ ပါဝင် နေသည်။ ထိုအချက်တို့ကို ဆက်လက်ညှိနှိုင်းဖို့အတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးခရီး က ရှေ့ဆက်ရဦးမည်။
ထိုအတောအတွင်း ကရင်ပြည်နယ်တွင် အစိုးရစစ်တပ်နှင့် ဒီကေဘီအေအဖွဲ့ကြား တိုက်ပွဲတချို့ဖြစ်ခဲ့သလို ရှမ်းပြည်နယ် မြောက်ပိုင်းတွင်လည်း အစိုးရစစ်တပ်နှင့် တိုင်းရင်းသားလက် နက်ကိုင် တပ်ပေါင်းစုတို့ မကြာခဏဆိုသလို တိုက်ပွဲများ ဖြစ်နေ သည်မှာ ယနေ့အထိပင် ဖြစ်သည်။ သို့တိုင် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေး ပွဲများကို ရှေ့ဆက်ဆွေးနွေးနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် နိုဝင်ဘာ ၁၉ရက်က ကေအိုင်အို ဗိုလ်သင်တန်း ကျောင်းကို အစိုးရစစ်တပ်က အမြောက်ဖြင့် ပစ်ခတ်သဖြင့် သင် တန်းသား ၂၃ ဦးကျဆုံးသွားခဲ့ရသည့် ကိစ္စက ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေး နွေးပွဲ ရှေ့ခရီးဆက်ဖို့အတွက် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ထပ်မံ တွေ့ဆုံ မည့် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲများပင် ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရသည်။ ယင်း လုပ်ရပ်အပေါ် လက်နက်ကိုင်တိုင်းရင်းသားအဖွဲ့ များ အပါအဝင် ဒီမိုကရေစီအင်အင်းစုများကလည်း ဝိုင်းဝန်းရှုတ်ချကြသည်။
အစိုးရစစ်တပ်ဘက်ကတော့ တပ်မတော်အနေဖြင့် လမ်း ဖောက်ခြင်း၊ ရိက္ခာပို့ဆောင်ခြင်းလုပ်ငန်းများ ပြုလုပ်နေစဉ် ကေ အိုင်အေအဖွဲ့မှ ပစ်ခတ်ခြင်းများပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သတိပေး သည့်အနေဖြင့် ယခုလို ပြန်လည်ပစ်ခတ်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖြေ ရှင်းခဲ့သည်။
တကယ်တော့ အမှားမခံသည့် အခြေအနေတစ်ခုတွင် ယခုလိုလုပ်လိုက်ခြင်းသည် လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဦးလှဆွေ ပြောခဲ့သည့် ရွှေလက်နှင့် ခေါ်တာမရ၍ Bullet (ကျည်ဆန်)နှင့် ခေါ်လေခြင်းလော သို့မဟုတ် တစ်ဖက်က မုန်လာဥကျွေးသလို တစ်ဖက်ကလည်း ကြာပွတ်ကို ကိုင်ထားခြင်းဆိုသည့် သီအိုရီ လော စသဖြင့် မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သို့မဟုတ် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲများကို ယခုနှစ်အတွင်း အဆုံးမသတ်စေဘဲ ၂၀၁၅ အထိ သယ်ဆောင်သွားချင်၍ ယခုကဲ့ သို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းလော။
ကျိန်းသေသည့်အရာကတော့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည် ဆောက်လာခဲ့ရသည့် ယုံကြည်မှုများ၊ ဆွေးနွေးခဲ့ရသည့် ငြိမ်း ချမ်းရေးဆွေးနွေးမှုရလဒ်များ ရှေ့ဆက်ဖို့အတွက် တုံ့ဆိုင်းသွား တာတော့ အမှန်ပင်။ မထင်မှတ်ဘဲ ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်ကြောင့် အချိန်ပေးကာ တည်ဆောက်ခဲ့ရသည့် ယုံကြည်မှုများအပေါ် သံသယစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ယခုဆိုလျှင် ပြည်ထောင်စု ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းကော်မတီ(UPWC)နှင့် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင် အဖွဲ့များ၏ တစ်နိုင်ငံလုံး အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးဆိုင်ရာညှိနှိုင်း ရေးအဖွဲ့ (NCCT)တို့၏ ခုနစ်ကြိမ်မြောက်တွေ့ဆုံဖို့ကိစ္စပင်လျှင် ဒီဇင်ဘာလတွင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ၂၀၁၅ ခုနှစ်ထဲသို့ ရောက်သွား ရန်ရှိနေသည်။
ဤသို့ဆိုလျှင် တစ်နိုင်ငံလုံးအပစ်အခက်ရပ်စဲရေးစာချုပ် လက်မှတ်ရေးထိုးရန် အစီစဉ်သည်လည်း ဖွဲ့စည်းပုံပြင်ဆင်ရေး ကိစ္စရပ်များနည်းတူ ယခုနှစ်တွင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ လာမည့် ၂၀၁၅ ခုနှစ်သို့သာ ရွှေ့ဆိုင်းရတော့ပေမည်။
ဒီဇင်ဘာ၊ ၂၀၁၄
သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်ဦးဆောင်သော အစိုးရတက်လာသည့် နောက်ပိုင်းတွင် နှစ်ပေါင်း ၆၀ ကြာ ပြေလည်မှု မရရှိခဲ့သည့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပြည်တွင်းစစ်ကို အဆုံးသတ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးရရှိဖို့ သိသိသာသာကြီး လုပ်ဆောင်လာသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ပြောရ လျှင် အစိုးရသစ်တက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်တည်း တိုင်းရင်း သား လက်နက်ကိုင်အရေးကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေး ရရှိဖို့အတွက် ဦးစွာ ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်၏။
သို့သော် တာထွက်က လှခဲ့သည်တော့မဟုတ်။ အဘယ် ကြောင့်ဆိုသော် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့တချို့ကို နယ် ခြားစောင့်တပ်ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ပြီး ယခင် စစ်အစိုးရလက် ထက်က လက်မှတ်ထိုးကာ အပစ်အခတ်ရပ်စဲထားသည့် ကချင် လွတ်မြောက်ရေးအဖွဲ့(KIO)နှင့် အစိုးရကြား တင်းမာမှုဖြစ်ပြီး တိုက်ပွဲများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ ယနေ့အထိပင် ဖြစ်၏။
နယ်ခြားစောင့်တပ်ဖွဲ့စည်းပေးခြင်းကို တချို့လက်နက်ကိုင် တိုင်းရင်းသားများက လက်ခံကြသလို တချို့တိုင်းရင်းသားများက လက်မခံခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် မြန်မာအစိုးရသည် တိုင်းရင်းသားလက် နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ချင်းစီနှင့် ထပ်မံတွေ့ဆုံပြီး အပစ် အခတ် ရပ်စဲရေး ပဏာမ လက်မှတ်ထိုးခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထို အဆင့်တွင်လည်း တချို့သော လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များက လက် မှတ်မထိုးကြပေ။ အထူးသဖြင့် ယခင်သဘောတူညီချက်များကို ချိုးဖောက်ခြင်းခံခဲ့ရပြီး လတ်တလောတွင်လည်း တိုက်ပွဲများဖြစ် နေသည့် ကေအိုင်အိုနှင့် ဖြစ်၏။
သို့တိုင် မြန်မာအစိုးရသည် လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်၊ အစိုးရဝန်ကြီးနှင့် တပ်မတော်မှ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးများ ပါဝင်သော ပြည်ထောင်စု ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်ရေး ဗဟိုကော်မတီများ ကို ဖွဲ့စည်း၍ တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့များနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲများကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ယင်း တိုင်းရင်းသား လက်နက်ကိုင် အဖွဲ့များတွင် ကချင်လွတ်မြောက် ရေးအဖွဲ့(KIO)လည်း အပါအဝင် ဖြစ်သည်။
တကယ်တမ်းတော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ရ သော ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် အကြိမ်ကြိမ်တွေ့ဆုံကာ ခက်ခက်ခဲခဲတည်ဆောက်လာ ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။
ယင်းသို့ဖြင့် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်များနှင့် အစိုးရ သည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တွေ့ဆုံကာ တစ်နိုင်ငံလုံးအပစ်ရပ်စဲ ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးဖို့အတွက် အချိန်ကုန်၊ ငွေကုန်ခံကာ ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ တစ်နိုင်ငံလုံးအပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးအတွက် လက်မှတ်ထိုးမည့် စာချုပ်တွင် ပါရှိရမည့် အချက်များကို နှစ်ဖက် ညှိနှိုင်းသည့်အဆင့်အထိပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ပြောရလျှင် နှစ်ပေါင်း ၆၀ကျော်ကြာ မငြိမ်းခဲ့သည့် ပြည် တွင်းစစ်မီး ငြှိမ်းသတ်နိုင်ရန် လက်တစ်ကမ်းသာလိုတော့သည့် အခြေအနေပင် ဖြစ်လေ၏။ တစ်ခုတော့ ရှိသည်။ ယင်းမှာ တစ်နိုင်ငံလုံး အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးစာချုပ် ချုပ်ဆိုခြင်းနှင့် ပတ်သက် ပြီး ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်က ပေးပို့ထားသည့် အခြေခံမူ ခြောက် ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းအချက်များတွင် တိုင်းရင်းသားလက်နက် ကိုင်အဖွဲ့တို့ လက်ခံနိုင်ရန် ခက်ခဲသည့် အချက်တို့ ပါဝင် နေသည်။ ထိုအချက်တို့ကို ဆက်လက်ညှိနှိုင်းဖို့အတွက် ငြိမ်းချမ်းရေးခရီး က ရှေ့ဆက်ရဦးမည်။
ထိုအတောအတွင်း ကရင်ပြည်နယ်တွင် အစိုးရစစ်တပ်နှင့် ဒီကေဘီအေအဖွဲ့ကြား တိုက်ပွဲတချို့ဖြစ်ခဲ့သလို ရှမ်းပြည်နယ် မြောက်ပိုင်းတွင်လည်း အစိုးရစစ်တပ်နှင့် တိုင်းရင်းသားလက် နက်ကိုင် တပ်ပေါင်းစုတို့ မကြာခဏဆိုသလို တိုက်ပွဲများ ဖြစ်နေ သည်မှာ ယနေ့အထိပင် ဖြစ်သည်။ သို့တိုင် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေး ပွဲများကို ရှေ့ဆက်ဆွေးနွေးနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် နိုဝင်ဘာ ၁၉ရက်က ကေအိုင်အို ဗိုလ်သင်တန်း ကျောင်းကို အစိုးရစစ်တပ်က အမြောက်ဖြင့် ပစ်ခတ်သဖြင့် သင် တန်းသား ၂၃ ဦးကျဆုံးသွားခဲ့ရသည့် ကိစ္စက ငြိမ်းချမ်းရေး ဆွေး နွေးပွဲ ရှေ့ခရီးဆက်ဖို့အတွက် တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သည်။ ထပ်မံ တွေ့ဆုံ မည့် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲများပင် ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ရသည်။ ယင်း လုပ်ရပ်အပေါ် လက်နက်ကိုင်တိုင်းရင်းသားအဖွဲ့ များ အပါအဝင် ဒီမိုကရေစီအင်အင်းစုများကလည်း ဝိုင်းဝန်းရှုတ်ချကြသည်။
အစိုးရစစ်တပ်ဘက်ကတော့ တပ်မတော်အနေဖြင့် လမ်း ဖောက်ခြင်း၊ ရိက္ခာပို့ဆောင်ခြင်းလုပ်ငန်းများ ပြုလုပ်နေစဉ် ကေ အိုင်အေအဖွဲ့မှ ပစ်ခတ်ခြင်းများပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သတိပေး သည့်အနေဖြင့် ယခုလို ပြန်လည်ပစ်ခတ်ရခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖြေ ရှင်းခဲ့သည်။
တကယ်တော့ အမှားမခံသည့် အခြေအနေတစ်ခုတွင် ယခုလိုလုပ်လိုက်ခြင်းသည် လွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ် ဦးလှဆွေ ပြောခဲ့သည့် ရွှေလက်နှင့် ခေါ်တာမရ၍ Bullet (ကျည်ဆန်)နှင့် ခေါ်လေခြင်းလော သို့မဟုတ် တစ်ဖက်က မုန်လာဥကျွေးသလို တစ်ဖက်ကလည်း ကြာပွတ်ကို ကိုင်ထားခြင်းဆိုသည့် သီအိုရီ လော စသဖြင့် မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သို့မဟုတ် ငြိမ်းချမ်းရေးဆွေးနွေးပွဲများကို ယခုနှစ်အတွင်း အဆုံးမသတ်စေဘဲ ၂၀၁၅ အထိ သယ်ဆောင်သွားချင်၍ ယခုကဲ့ သို့ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းလော။
ကျိန်းသေသည့်အရာကတော့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ တည် ဆောက်လာခဲ့ရသည့် ယုံကြည်မှုများ၊ ဆွေးနွေးခဲ့ရသည့် ငြိမ်း ချမ်းရေးဆွေးနွေးမှုရလဒ်များ ရှေ့ဆက်ဖို့အတွက် တုံ့ဆိုင်းသွား တာတော့ အမှန်ပင်။ မထင်မှတ်ဘဲ ဖြစ်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်ကြောင့် အချိန်ပေးကာ တည်ဆောက်ခဲ့ရသည့် ယုံကြည်မှုများအပေါ် သံသယစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
ယခုဆိုလျှင် ပြည်ထောင်စု ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်ရေးလုပ်ငန်းကော်မတီ(UPWC)နှင့် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင် အဖွဲ့များ၏ တစ်နိုင်ငံလုံး အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးဆိုင်ရာညှိနှိုင်း ရေးအဖွဲ့ (NCCT)တို့၏ ခုနစ်ကြိမ်မြောက်တွေ့ဆုံဖို့ကိစ္စပင်လျှင် ဒီဇင်ဘာလတွင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ ၂၀၁၅ ခုနှစ်ထဲသို့ ရောက်သွား ရန်ရှိနေသည်။
ဤသို့ဆိုလျှင် တစ်နိုင်ငံလုံးအပစ်အခက်ရပ်စဲရေးစာချုပ် လက်မှတ်ရေးထိုးရန် အစီစဉ်သည်လည်း ဖွဲ့စည်းပုံပြင်ဆင်ရေး ကိစ္စရပ်များနည်းတူ ယခုနှစ်တွင် မဖြစ်နိုင်တော့ဘဲ လာမည့် ၂၀၁၅ ခုနှစ်သို့သာ ရွှေ့ဆိုင်းရတော့ပေမည်။

