Home အက္ေဆး မီးပ်က္တဲ့ည

မီးပ်က္တဲ့ည

232
0
mawkun-64-essay-litthway
mawkun-64-essay-litthway
Advertise Here

၂ဝ၁၉၊ ဧၿပီလထုတ္ ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္(၆၄)မွ  Essay ျဖစ္ပါသည္။

လက္ေသြးေရးသည္

အနာဂတ္မွာ လွ်ပ္စစ္မရ ေတာ့ ရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္လုိေနၾက မလဲ။ မိတ္ေဆြတုိ႔ စဥ္းစားမိၾက သလား။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ စဥ္းစားတုန္းပဲ။ အဲဒီ အေတြး၀င္ တာလည္း မၾကာေသးဘူး။ ေတြးလုိက္တုိင္း ေတာ္ေတာ္ စဥ္းစားရက်ပ္တယ္။

Advertise Here

အဲဒီအေတြး စျဖစ္လာတာက ကၽြန္ေတာ့္အိမ္မွာ သုံးနာရီ ေလာက္ၾကာေအာင္ မီးပ်က္တာက စတာပဲ။ ပ်က္တဲ့အခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္အတြက္ တကယ့္ အခ်ိန္ ေကာင္းပါ။ ည ၈ နာရီကေန ၁၁ နာရီအထိပါ။

ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ကၽြန္ေတာ့္ဇနီးရယ္က ႏွစ္ဦးစလုံး အလုပ္ ၿပီးခ်ိန္ အိမ္ျပန္ၿပီဆုိရင္ လုိင္းကားစီးရတာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ ၾကာတဲ့အတြက္ အိမ္ကုိ အေစာဆုံး ရွစ္နာရီေလာက္မွ ျပန္ေရာက္ ၾကပါတယ္။

အဲဒါေၾကာင့္ အိမ္ျပန္ေရာက္မွ ညစာအတြက္ ခ်က္ရျပဳတ္ ရတယ္။ ေဆးရေၾကာရတယ္။ တစ္ခါတေလ ေလွ်ာ္စရာ ဖြပ္စရာ ဆုိရင္ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္နဲ႔ ေလွ်ာ္တယ္။ မီးပူတုိက္မယ္။ ၿပီးရင္ အပန္းေျဖတဲ့အေနနဲ႔ တီဗီက လာတဲ့ ဇာတ္လမ္းတြဲေလးေတြ ၾကည့္မယ္။ ၿပီးေတာ့ ဖုန္းေလးအားသြင္း၊ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ ၾကည့္မယ္။

ဒီလုိ လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြဟာ အဲဒီေန႔ကသုံးနာရီ ေလာက္ မီးပ်က္တဲ့အခါ ကေမာက္ကမေတြ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တာ ပါပဲ။ ပထမဆုံးက ထမင္းခ်က္လုိ႔မရေတာ့ဘူး။ လွ်ပ္စစ္ေပါင္းအုိး ရယ္၊ လွ်ပ္စစ္ဒယ္အုိးေတြ သုံးမရဘူး။ ဒုတိယက အ၀တ္ေလွ်ာ္ စက္ကလည္း ေလွ်ာ္မရေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ မီးပူတုိက္ဖုိ႔ တီဗီ ၾကည့္ဖုိ႔ ဘာတစ္ခုမွ လုပ္မရေတာ့ဘူး။

ပုိဆုိးတာက အဲဒီေန႔က ၀ယ္လာတဲ့ သုံးေလးရက္စာ အသားငါးေတြကုိ ေရခဲေသတ္ၱာထဲ ထည့္ထားလုိ႔ မရဘူး။ အဲဒီ ေတာ့ အသားငါးေတြကုိ ေရေဆး၊ ဆားနႏြင္းနယ္ ထားရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ထုိင္ေန႐ုံပဲ။ ဗုိက္ဆာလာတာနဲ႔ ကံေကာင္းေထာက္မလုိ႔ မနက္က က်န္ေနခဲ့တဲ့ ထမင္းၾကမ္းခဲတစ္တုံးကုိ ပုစြန္ေျခာက္နဲ႔ ဆီဆမ္းဆားျဖဴး စားလုိက္တယ္။

မီးမလာတာဟာ ဘာမွလုပ္လုိ႔မရေအာင္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတယ္။ အနာဂတ္မွာ လွ်ပ္စစ္မီးမရရင္ ဘယ္လုိေနၾကမလဲေပါ့။ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ေျပာလုိ႔မရပါဘူး။ တစ္ခါ က ၂၀၅၀ ေက်ာ္ရင္ ရန္ကုန္မွာ လွ်ပ္ဓာတ္ဓာတ္အားေတြ ကုန္ ခန္းသြားမယ္လုိ႔ ၀န္ႀကီးတစ္ပါးက ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။

အဲဒီလုိသာဆုိ လွ်ပ္စစ္နဲ႔ နိစၥဓူ၀ တစ္သားတည္းျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘ၀ေတြဘယ္လုိျဖစ္သြားၾကမလဲ။ ျပန္စဥ္းစားမိ ေတာ့ ဒီေန႔လုိ လူသုံးကုန္ ႐ုပ္၀တ္ၳဳပစၥည္းေတြ ေပါမ်ားလာခ်ိန္ ေရာက္မွ လွ်ပ္စစ္ဟာ မရွိမျဖစ္ ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။ ငယ္ငယ္က လွ်ပ္စစ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ အလင္းေရာင္ေပးဖုိ႔သာ သာပဲ ရွိခဲ့တာ မွတ္မိပါေသးတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ေနခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးဟာ ရန္ကုန္ တုိင္းထဲကလုိ႔သာ ဆုိရေပမယ့္ ေတာၿမိဳ႕သာသာေလးပဲ။ ၁၉၉၀ ေက်ာ္ကာလေတြတုန္းက ၿမိဳ႕ေပၚေလာက္သာ လွ်ပ္စစ္မီးသြယ္ တန္းလုိ႔ရၿပီး အစြန္အဖ်ားရပ္ကြက္ေလးေတြမွာ မီးမရေသးဘူး။ မီးရတာ၊ မီတာေလွ်ာက္တာေတြ၊ ႀကိဳးသြယ္ရတာေတြအတြက္ သိန္းနဲ႔ ခ်ီ အကုန္ခံရတယ္။ အကုန္ခံႏုိင္တုိင္းလည္း မီးရဖုိ႔ မလြယ္ ပါဘူး။ ထီထုိးသလုိ ကံေကာင္းမွ ရတဲ့အခ်ိန္ေတြပါ။

အဲဒီလုိရပ္ကြက္ေတြမွာဆုိ အဓိက အားထားရတာက မီး စက္နဲ႔ ႏႈိးၿပီး ေပးတဲ့ မီးပါ။ ႏွစ္ေပ မီးေခ်ာင္းေတြကုိ အိမ္ရဲ႕ အလယ္ တည့္တည့္မွာ တပ္ဆင္ထားၿပီး ႏွစ္ပင္လိမ္ႀကိဳးလုိ႔ သိၾကတဲ့ ႀကိဳး အနီနဲ႔ အနက္ကုိ လိမ္ထားတဲ့ လက္သန္းေလာက္ေတာင္ မရွိတဲ့ ႀကိဳးေလးေတြနဲ႔ တစ္အိမ္နဲ႔ တစ္အိမ္ဆက္သြယ္ၿပီး ပင္မမီးစက္က ေန လွ်ပ္စစ္ကုိ ထုတ္လႊင့္ေပးပါတယ္။

သူက ၂၄ နာရီေပးတာမဟုတ္ဘူး။ ညေန ေျခာက္နာရီက ေန ည ၁၁ နာရီအထိေပးတာပါ။ အလင္းေရာင္က ျမင္ရ႐ုံသာ သာပဲ။ စာက်က္ခ်င္ရင္ မီးေခ်ာင္းေအာက္ကုိ တည့္တည့္သြားၿပီး စာၾကည့္မွ စာအုပ္ထဲက စာလုံးေတြကုိ ျမင္ရပါတယ္။ ေရြးခ်ယ္ စရာမရွိတဲ့ အခါမွာေတာ့ ဒီမီးကပဲ အားကုိအားထားျပဳစရာ ျဖစ္ ခဲ့ရတယ္။ အခ်ိန္တန္လုိ႔ မီးပိတ္သြားရင္လည္း ဖေယာင္းတုိင္ ထြန္းထားလုိက္ပါတယ္။

မီးဖုိးက တစ္ေန႔ကုိ တစ္ရာေပးရတယ္။ မီးဖုိးလုိက္ေကာက္ တဲ့ ဦးေလးႀကီးကုိ ခုထိ မ်က္စိထဲ ျမင္ေယာင္ေသးတယ္။ အသား ညိဳညိဳ၊ ခႏၶာခပ္ပိန္ပိန္နဲ႔ ပုဆုိးတုိတုိ၀တ္ၿပီး ပုိက္ဆံေတြကုိ စပါယ္ ယာေတြ ကုိင္သလုိမ်ဳိး ကုိင္ကာ တစ္အိမ္တက္ တစ္အိမ္ဆင္း မီးဖုိးေတြ လုိက္ေကာက္ေနတတ္တယ္။ သူ႔ခါးမွာလည္း ပလာ ယာေတြ၊ မီးတိပ္ေတြကုိ တုိးလုိ႔တြဲလဲ ေတြ႕ရတယ္။

အိမ္ေတြ အမ်ားႀကီးကုိ မီးႀကိဳးသြယ္ထားၿပီး သြယ္တဲ့ႀကိဳး ေတြက တစ္ခါတစ္ရံ မုိးရြာလုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ေလတုိက္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ျပတ္တတ္ပါတယ္။ အဲဒီအခါ ႀကိဳးေတြကုိ လုိက္ဆက္ဖုိ႔ ေဆာင္ ထားတာပါ။ သူကုိ ေတြ႕လုိက္ရင္ အၿမဲအလုပ္႐ႈပ္ေနတတ္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္က လွ်ပ္စစ္မီးဖုိဆုိတာကုိ သုံးဖုိ႔ မဆုိထားနဲ႔ ျမင္ ေတာင္ မျမင္ဖူးဘူး။ ၿမိဳ႕ထဲက အေဒၚအိမ္ေတြကုိ သြားတဲ့အခါမွ ေတြ႕ရတယ္။ အဓိက မီးေသြးနဲ႔ ခ်က္ျပဳတ္တာပဲ။ ေနာက္တစ္မ်ဳိးက မီးေသြးေတြကုိ ထမင္းရည္နဲ႔ လုံးထားတဲ့ မီးေသြးလုံးေတြ၊ သူက ေစ်းသက္သာေတာ့ သူ႔ကုိလည္း တစ္ခါတေလသုံးတယ္။

အဲဒီလုိေခတ္ကေတာ့ လွ်ပ္စစ္မီး မရွိတာဟာ ကၽြန္ေတာ္ တုိ႔အတြက္ ထူးထူးေထြေထြ သိပ္႐ုိက္ခတ္မႈ မရွိဘူး။ ပုံမွန္ သြား လာ လႈပ္ရွားေနၾကတာပါပဲ။

အဲဒီအခ်ိန္က လက္ကုိင္ဖုန္းေတြက ေရႊလုိရွားေနခ်ိန္။ တစ္ရပ္ကြက္လုံးမွာမွ ဖုန္းတစ္လုံးမရွိဘူး။ အေရးအေၾကာင္း ဆက္ခ်င္ရင္ ေလးငါးရပ္ကြက္အေက်ာ္က ကားဂိတ္နားမွာရွိတဲ့ အထုိင္ဖုန္းနဲ႔ ဆက္သြယ္ရတယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ေခတ္လုိ လက္ကုိင္ဖုန္းေတြေပါလာခ်ိန္ ဖေယာင္းတုိင္အစား ဴႏီ မီးလုံးေတြ၊ အားသြင္းၿပီး ျပန္ထြန္း ႏုိင္တဲ့ လွ်ပ္စစ္မီးအိမ္ေတြ၊ ဟင္းခ်က္ဖုိ႔ လွ်ပ္စစ္ဒယ္အုိး၊ တီဗီ ေတြ စသျဖင့္ လွ်ပ္စစ္အားကုိ ယူၿပီး အသုံးျပဳရတဲ့ လူ႔အသုံး အေဆာင္ပစၥည္းေတြ ေပါမ်ားေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အရင္ေခတ္ကုိ ျပန္သြားလုိ႔ ရပါေတာ့မလား စုိးရိမ္မိတယ္။

ဒီအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ၾကည့္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဂ်ပန္ဇာတ္ကား တစ္ခုကုိ သတိရမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတြးတာနဲ႔ တုိက္ဆုိင္တဲ့ ဇာတ္ကားပါ။ အဲဒီကားနာမည္က TOKYO ပါတာကုိေတာ့ မွတ္မိတယ္။ ဂ်ပန္ႏုိင္ရဲ႕ တုိက်ဳိၿမိဳ႕မွာ ခ်ဳိ႕ယြင္းမႈတစ္ခုေၾကာင့္ မီး ပ်က္သြားတာ ျပန္မလာေတာ့ရာက ဒုက္ၡေတြမ်ဳိးစုံ ေတြ႕ၿပီး ေတာ နယ္ကုိ ထြက္ေျပးတဲ့ မိသားစုတစ္စုအေၾကာင္းကုိ ႐ုိက္ ျပထားတဲ့ ဇာတ္ကားပါ။

ဇာတ္လမ္းက ဂ်ပန္ႏုိင္ငံရဲ႕ တုိက်ဳိၿမိဳ႕မွာ တစ္ရက္ေတာ့ မီး ပ်က္သြားတယ္။ တစ္ရက္လည္း မလာ၊ ႏွစ္ရက္လည္း မလာတာ ဟာ တစ္လေလာက္ေနေတာ့ လူေတြ ဒုက္ၡ ေရာက္လာၾကပါတယ္။စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတုိးတက္တဲ့ ဂ်ပန္ႏုိင္ငံရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးဆုိေတာ့ လုပ္ငန္းေဆာင္တာအားလုံးကုိ လွ်ပ္စစ္နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ လုပ္ကုိင္ ၾကတာပါ။

ထမင္းခ်က္တာကအစ တုိက္ခန္းေတြေပၚက ဓာတ္ေလွကားနဲ႔ ဆင္းတာအဆုံး။ ႐ုံးတက္ဖုိ႔မေျပာနဲ႔၊ ႐ုံးတံခါးကအစ ဖြင့္ မရေတာ့တာေတြ ႀကဳံၾကရတယ္။ ကားေတြလည္း ဆီျဖည့္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ ရထားေတြလည္း မေျပးဆြဲေတာ့ဘူး။ ေသာက္ ေရေတာင္ ေစ်းႀကီးေပး ၀ယ္ေသာက္ရတာေတြ ျဖစ္လာ ေတာ့တယ္။

အဲဒီလုိေနရေတာ့ လူေတြဟာ ၿမိဳ႕ကုိ စြန္႔ခြာဖုိ႔ ျပင္ၾကပါ တယ္။ အဲဒီမွာ ဇာတ္လုိက္မိသားစုလည္းပါတယ္။ သူတုိ႔ေနတဲ့ ၿမိဳ႕မွာ လူေတြဟာ တုိက္ခန္းေတြကုိ စြန္႔ခြာၿပီး ထြက္ေျပးၾကေတာ့ သူတုိ႔မိသားစုလည္း နယ္က အေဖ အေမေတြရွိရာကုိ ထြက္ ေျပးၾကပါတယ္။ ကားလည္း သုံးမရတဲ့အတြက္ စက္ဘီး ေတြနဲ႔ ခရီးဆက္ၾကတာပါ။

လမ္းမွာ အငတ္ငတ္အျပတ္ျပတ္နဲ႔ အႏၲရာယ္ေတြလည္း ႀကဳံေတြ႕ၿပီး ဒုကၡေရာက္ ခ်ိန္ လူေတြရဲ႕ စိတ္ေနသေဘာထားနဲ႔ လွ်ပ္စစ္ မီး မရလုိ႔ ဖ႐ုိဖရဲ ျဖစ္ရတဲ့ အေျခအေနေတြကုိ ဒါ႐ုိက္တာက ဇာတ္လမ္းကုိ အနိမ့္အျမင့္ အတက္အက်ေတြနဲ႔ ျခယ္မႈန္းသြားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတုိ႔မိသားစုဟာ လုိရာခရီးကုိ ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ လွ်ပ္စစ္မီးလည္း မလုိဘဲ သဘာ၀စြမ္းအင္ေတြကုိ သုံးၿပီး ေနထုိင္ၾကတာကုိ ဒါ႐ုိက္တာ က ႐ုိက္ျပသြားခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီဇာတ္ကားၾကည့္ၿပီးတုန္းကလည္း အေတြးေတြ က်န္ ခဲ့ပါတယ္။ ငါတုိ႔ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ႀကီးေရာ အဲဒီလုိျဖစ္လာရင္ ဘယ္ကုိ ေျပးရမလဲ ေတြးၾကည့္မိတယ္။ နယ္မွာလည္း အမ်ဳိးေတြ သိပ္မရွိ တာေၾကာင့္ ဘယ္ေျပးရမလဲ စဥ္းစားမရဘူး။ ေစ်းသက္သက္ သာသာနဲ႔ နယ္မွာ ၿခံကြက္ေလးတစ္ကြက္ ၀ယ္ဖုိ႔လည္း စဥ္းစားမိ တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ့္၀င္ေငြနဲ႔က အိပ္မက္ သာသာပဲ။

ဒီေတာ့ သဘာ၀အတုိင္း မီးမရွိဘဲ ေနဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကည့္ မလား ။ ရန္ကုန္မွာ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ထင္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က နည္းလမ္းႏွစ္ခု စဥ္းစားမိတာရွိပါတယ္။ ပထမတစ္ ခ်က္ကေတာ့ လွ်ပ္စစ္ကုန္သြားရင္ နယ္ၿမိဳ႕ေလးတစ္ခုမွာ သြား ေနမယ္။ သဘာ၀အတုိင္း ရွင္သန္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားပါမယ္။

ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တတ္ႏုိင္တဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အစုိးရမင္းမ်ား စီမံ ေဆာင္ရြက္ရမယ့္ ကိစ္ၥျဖစ္တယ္။ အဲဒါက တျခားေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ လက္ရွိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရေနတဲ့ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ရင္းျမစ္ေတြကုိ ေျပာင္းဖုိ႔ပါပဲ။ လက္ရွိ ေရအား လွ်ပ္စစ္က တစ္ႏုိင္ငံလုံးရဲ႕ သုံးပုံႏွစ္ပုံေလာက္ကုိ ေပးထားပါ တယ္။ က်န္တာက ဓာတ္ေငြ႕နဲ႔ အျခား စြမ္းအင္ေတြက ေပးပါတယ္။

ေရအားဆုိတာကလည္း ဆည္ေတြ တမံေတြ အားေကာင္း ေမာင္းသန္ျဖစ္ပါမွ ရာသီဥတုလည္း ေကာင္းပါမွ။ အဲဒီ ဆည္ေတြ မွာလည္း သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ဆုိင္ရာ ျပႆနာေတြ ရွိေနတယ္။ ဓာတ္ေငြ႕နဲ႔ ေက်ာက္မီးေသြးဆုိတဲ့ လွ်ပ္စစ္ အရင္းအျမစ္ေတြက လည္း အနာဂတ္အတြက္ မဖူလုံႏုိင္ဘူး။ တြင္းထြက္ သယံဇာတ ဆုိတဲ့အတုိင္း အခ်ိန္တန္ ကုန္သြားမယ့္ ပစၥည္းေတြျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီေတာ့ သဘာ၀ကေန အၿမဲတမ္း ရေနမယ့္ ျပန္လည္ ျပည့္ၿမဲစြမ္းအင္ေတြကေန ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လွ်ပ္စစ္ထုတ္ႏုိင္မလား။ ဥပမာေနေရာင္ျခည္စြမ္းအင္သုံး ဆုိလာျပားေတြနဲ႔ လွ်ပ္စစ္ကုိ သုံးၾကမလားေပါ့။ ေက်းရြာေတြဘက္မွာ အသုံးျပဳေနေပမယ့္ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ေတာ့ မရွိေသးဘူး။

အဲဒီေတာ့ ဒီလုိ သဘာ၀ကေန ထုတ္မယ့္ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ နဲ႔ဆုိ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္လည္း မထိခုိက္၊ ေရရွည္လည္း သုံးစြဲ ႏုိင္မယ္လုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ ဉာဏ္တထြာတစ္မုိက္နဲ႔ စဥ္းစားမိတယ္။ လုပ္ငန္းသုံးေတြ၊ စက္႐ုံသုံးေတြ အတြက္ေတာ့ ဘယ္လုိေတြ ေဆာင္ရြက္ၾကမလဲ ပညာရွင္ေတြ ေတြးေတာ ႀကံဆရင္ ထြက္လာ ႏုိင္ေလာက္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ နည္းလမ္းႏွစ္ခု ေရြးထားၿပီးျဖစ္တဲ့ အတြက္ အစုိးရမင္းမ်ား စီမံ မေဆာင္ရြက္ေပးႏုိင္ရင္ေတာ့ ေတာ နယ္ေလးတစ္ခုကုိ ထြက္ေျပးဖုိ႔ စဥ္းစားထားပါတယ္။ ေလာေလာ ဆယ္ေတာ့ ထြက္ေျပးၿပီး ေနဖုိ႔ ေျမေနရာေလးတစ္ေနရာ ၀ယ္ႏုိင္ ေအာင္ ပုိက္ဆံစုရပါဦးမယ္။

သိတဲ့အတုိင္းပဲ ရန္ကုန္မွာ အိမ္က စထြက္ကတည္းက အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္အထိ ေငြလမ္းခင္းသြားရတာဆုိေတာ့ စုႏုိင္ဖုိ႔ က ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳးစားရမွာပါ။ ဒါေၾကာင့္ မိတ္ေဆြတုိ႔လည္း မီးလုံး၀မရွိေတာ့ရင္ ဘယ္လုိေနၾကမလဲဆုိတာကုိ ႀကိဳတင္ စဥ္း စားသင့္ေနၿပီလုိ႔ အႀကံျပဳလုိက္ပါရေစ။

Advertise Here

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here