လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ဝန်းကျင်ခန့်။ ရန် ကုန်မြစ်နံဘေးရှိ စဉ့်အိုးတန်းဆိပ်ကမ်း၌ ဖြစ်သည်။ ဆိပ်ခံဘောတံတားထိပ်တွင် လူတွေဝိုင်းအုံနေကြသည်။ ဝိုင်းအုံနေရ သည့်အကြောင်းက ဆိပ်ကမ်းမှာ ပစ္စည်း လာချသည့်တက္ကစီသမားတစ်ဦး ကား ပေါ်တွင် သေဆုံးနေသောကြောင့်ဖြစ်၏။ သေသူ၏ နား၊ နှာခေါင်း၊ ပါးစပ်၊ မျက်လုံး တို့မှ သွေးများထွက်နေသည်။
အလောင်းကိုဆေးရုံသို့ပို့ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော်ကိုင် မည့်သူတစ်ယောက်မှ မရှိ။ ရဲတွေကလည်း အလောင်းကိုင်မည့် သူ လိုက်ရှာနေကြသည်။ ထိုအချိန် လူအုပ် ကြားထဲမှ အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။
”အလောင်းကို ကျွန်တော်ကိုင် ပေးမယ်”
သူရဲကောင်းတစ်ဦးပေါ်ထွန်းလာသလို ထိုသူက လူအုပ် ကြားထဲ ထင်ထင်ရှားရှားဖြစ်သွားသည်။ အသံပိုင်ရှင်ကို ကြည့် လိုက်သောအခါ မည်းမည်းပိန်ပိန်၊ လက်ပြင်ကိုင်းကိုင်းနှင့် လေ တိုက်လျှင် လဲတော့မည့်ပုံ။ ထိုသူကအလောင်းကို ကိုင်ပေးရသည့် အတွက် သူ့ကိုအခွင့်အရေးတစ်ခုပေးရန် ရဲကိုတောင်းဆိုလိုက် သည်။ ရဲတစ်ဦးက ”ပိုက်ဆံလိုချင်လို့လား” ဟု မေးသည်။
သူလိုချင်သည်က ပိုက်ဆံ မဟုတ်။
သူ့ကို စဉ့်အိုးတန်းဆိပ်ကမ်းတွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် အိပ်ခွင့်ပေးရန်သာဖြစ်၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆိပ်ကမ်းကို အိမ် လုပ်နေရသောသူက ရဲဖမ်းမှာကြောက်သောကြောင့် နေ့စဉ်ဆိပ် ခံဘောတံထားထဲတွင် အိပ်နေရသည်။ ထိုထဲတွင် အေးလည်း အေးသည်။ အနံ့အသက်ကလည်းမကောင်း။ ခြင်လည်း အတော် ကိုက်ခံရသောကြောင့် မအိပ်ချင်တော့။ ဒါကြောင့် ဆိပ်ကမ်းပေါ် တွင် လွတ်လွတ်လပ်လပ်နေခွင့် အိပ်ခွင့်ရချင်သည်ဟု ရဲကို အသနားခံတောင်းဆို၏။
ရဲများက သဘောတူသည်။ သို့သော် ”မင်း မခိုးနဲ့၊ မဝှက်နဲ့၊ မလိမ်နဲ့။ အဲဒါဆိုရင် ဒီကမ်းနားမှာ စဉ့်အိုးတန်းနဲ့ ဝါးတန်းလမ်း အထိ ကြိုက်သလိုနေ”ဟုဆိုကာ ထိုသူ၏တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။ လက်ခံလိုက်သည်နှင့် တက္ကစီပေါ်မှ အလောင်း ကို ကိုင်တွယ်ပွေ့ချီကာ ဆိုက်ကားပေါ်သို့တင်ပြီး ဆေးရုံသို့ ပို့ပေး လိုက်သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဆိပ်ကမ်းနားတွင် ရေပေါ်ပေါ်လာသည့် အလောင်းများ၊ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ကမ်းနားဝန်းကျင် တွင် သေဆုံးသူများ၏ ကျန်ရစ်သောရုပ်ကလာပ်မှန်သမျှကို ကိုင်တွယ်ထုပ်ပိုး၊ ထမ်းတန်ထမ်း၊ ပွေ့တန်ပွေ့ကာ ဆေးရုံသို့ အရောက် ပို့ဆောင်ပေးသည့်အလုပ်ကို သူတာဝန်ယူ ဆောင်ရွက် ရတော့သည်။
ရဲတွေကလည်း အလောင်းတစ်လောင်းတွေ့သည်နှင့် သူ့ကိုပဲ သတိရကြပြီး ခေါ်တာကြောင့်လည်းပါသည်။ ယနေ့ အချိန်ထိ သူသယ်ယူ၊ ဆယ်ယူရသည့် အလောင်းများက နှစ်ရာ နီးပါးရှိပြီဟု ရဲတစ်ယောက်က သူ့ကိုပြောဖူးသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသူ့ကို ရင်းနှီးသူများက ဘယ်လက်သန်သဖြင့် ဘယ် ကျော်ဟုခေါ်ကြသည်။ အမည်ရင်းကတော့ ချစ်ဦးဝင်းဆိုသူပင် ဖြစ်သည်။ သူ့အမည်ရင်းကိုမေးလျှင် ဆိပ်ကမ်းတွင် မည်သူမှ သိ မည်မဟုတ်။ ဘယ်ကျော်ဆိုလျှင်တော့ စဉ့်အိုးတန်းဆိပ်ကမ်း တစ်ဝိုက်က အကုန်သိကြသည်။ ဒါ့အပြင် နောက်ထပ်နာမည် ပြောင်တစ်ခုလည်းရှိသေးသည်။ အလောင်းဆယ်သည့် အလုပ် ကို လုပ်ကိုင်သည့်အတွက် ရင်းနှီးသူများက သူ့ကို အလောင်းစည်သူ ဟုခေါ်လေ၏။
သူသည် ဤဆိပ်ကမ်းသို့ ဆယ်နှစ်ကျော်အရွယ်ကတည်းက ရောက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆိပ်ကမ်းက သူ့အတွက် အိမ်ဆိုလည်းဟုတ်သည်။ လုပ်ငန်းခွင်ဆိုလည်းမမှား။ သည်မှာ အလုပ်လုပ်၊ သည်မှာအိပ်၊ သည်မှာစားကာ သည်နေရာမှာ သူ့ ဘဝအချိန်တော်တော်များများ ကုန်လွန်ခဲ့ရသည်။ သူ့အလုပ်က ကုန်ထမ်းသည်။ အလောင်းဆယ်သည်။ ထိုအချိန်ကတော့ ရလာ သည့်ငွေနှင့် သောက်လိုက်စားလိုက်။ အလောင်းတွေ့ရင်လည်း ဆင်းဆယ်လိုက်နှင့် သံသရာလည်နေ၏။
အလောင်းဆယ်သည့်အချိန်က သတ်သတ်မှတ်မှတ်မရှိ။ တွေ့သည့်အချိန် သူက ဆယ်သည်။ တစ်ခါတလေ တစ်နေ့တည်း သုံး၊ လေးလောင်းဆယ်ရသည်။ အရက်ကလေးသောက်ထား တော့ မာန်ကလေးက ကြွသည်။
အသက်ရှင်နေသူ လူတစ်ဦးထက် သေသူတစ်ဦးက ပိုလေး သည်။ ထိုသို့လေးသောအလောင်းများကို မ,ရသည်မှာ လွယ်ကူ သည့်အလုပ်တော့မဟုတ်ပါ။ အရက်သောက်ထားသည့်အရှိန် ကြောင့်သာ အလောင်းကိုနိုင်အောင် မ,နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဘယ်ကျော်က ဆိုသည်။
သူကိုင်တွယ်ခဲ့သည့်အလောင်းများက ရေထဲမှဆယ်ရတာ ပိုများသည်ဟု ဘယ်ကျော်ကဆိုသည်။ ရန်ကုန်မြစ်ထဲ အလောင်း တစ်လောင်းတွေ့သည်နှင့် သူလည်း ရေထဲဆင်းကာ ကြိုးနှင့် ချည်သည်။ ပြီးလျှင်ကြိုးတစ်စကို သမ္ဗာန်တွင်ချည်ပြီး အလောင်း ကို ကုန်းပေါ်သို့ဆွဲတင်ရသည်။ ကုန်းပေါ်ရောက်သည်နှင့် တာ လပတ်နှင့်ထုပ်ပိုးကာ အဆင်ပြေရာ ဂါလီ သို့မဟုတ် ဆေးရုံကား နှင့် ဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ရသည်။
အလောင်းတွေအများစုက ယောကျ်ားများဖြစ်သည်ဟု ဘယ်ကျော်ကဆိုသည်။ ရေပေါ်တွင် မိန်းမနှင့် ယောကျ်ားက ကွာ သည်။ ရေပေါ်တွင်ယောကျ်ားကမှောက်လျက်၊ မိန်းမကပက်လက် ပေါ်သည်ဟု ဘယ်ကျော်က သူ့အတွေ့အကြုံအရ ပြောပြသည်။
သူအလောင်းဆယ်ခဲ့ရသည့်အတွေ့အကြုံများကို ပြန် လည်ပြောပြနေသည့် ဘယ်ကျော်တစ်ယောက် ကွမ်းလေးဝါး လိုက်၊ ကွမ်းတပျစ်ပျစ်ထွေးလိုက်နှင့် သူလက်ရှိ အတူနေထိုင်နေ သော မွေးစားမိဘတွေ ဖွင့်ထားသည့် ထမင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ရင်း သူ့ဘဝအကြောင်း ပြောပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
လက်ရှိသူ့ပုံစံက ဝဝလုံးလုံးနှင့် အရပ်က ပုပြတ်ပြတ်။ အသားအရောင်က အညိုထက် အမည်းဘက်ကဲသည်။ ပါးဖောင်း ဖောင်းနှစ်ဖက်မှာ အဝါရောင်သနပ်ခါး ပါးကွက်ကြီးနှစ်ခုက ထင်ထင်ရှားရှား။
လက်နှစ်ဖက်စလုံးနှင့် ရင်ဘတ်တွင် ဆေးမင်ကြောင်တွေ လည်း ထိုးထားသည်။ အရက်သမားဘဝက ထိုးထားခြင်းဖြစ် သည်။ ညာဘက်လက်တစ်လျှောက်ထိုးထားသည်က လက်မောင်းထိပ်တွင်သူ့နာမည်’ချစ်ဦးဝင်း’၊ ထိုအောက်တွင် ‘ကိုကျော် မင်း ခိုင်၊ မမြင့်အေး’။ ထိုစာလုံးများကို အသည်းပုံခပ်ရှည်ရှည်နှင့် ပတ်ထားသည်။ သူ၏ ဒုတိယမြောက် မွေးစားအဖေနှင့် အမေ နာမည်များ ဖြစ်သည်။ လက်ရှိ သူဝိုင်းလုပ်ဝိုင်းစား လုပ်ကိုင်နေ သည့် ထမင်းဆိုင်ပိုင်ရှင်များဖြစ်သည်။
ထိုအောက်တွင်တော့ လက်မောင်းကိုပတ်ထားသည့် သူ၏ပထမဆုံးမွေးစားအမေ ‘အမေမိကိုချစ်သည်’စာတန်း၊ ထိုအောက် တွင် အသည်းပုံသေးသေးလေးထဲ၌ ‘ချစ်မေမေ’ဆိုသည့်စာ၊ အောက်ကိုထပ်ဆင်းတော့ တံတောင်ဆစ်အောက်မှ လက် ချောင်းတွေအထိ မည်းမည်းဝိုင်းဝိုင်းများ၊ လေးထောင့်များ တွန့် လိမ်နေသောမျဉ်းများနှင့် ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး။
ဘယ်ဘက်လက်တွင်လည်း လက်မောင်းမှလက်ဖမိုးအထိ ကနုတ်ပန်းများလက်တစ်ချောင်းလုံးအပြည့်ထိုးထားသည်။ လက်ဖဖိုးမှစ၍ လက်ကောက်ဝတ်အကျော်တွင်ဆုံးသည့် ‘မေ မေ’၊ ‘ဖေဖေ’ဆိုသည့် စာလုံးခပ်ကြီးကြီးတစ်လုံးလည်းပါသည်။ လည်ပင်းဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင်လည်း နှုတ်ခမ်းပုံတစ်ခု။
စကားပြောနေရင်း ဈေးဝယ်သူလာသောကြောင့် ထမင်း ထရောင်းသေးသည်။ ပြန်လာတော့ လည်ပင်းမှာရွှေဆွဲကြိုး ခပ် ကြီးကြီးတစ်ကုံးဝတ်လာသည်။ မွေးစားအမေက ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူကဆိုသည်။ နေ့လယ်ဆို ထမင်းရောင်းနေရင်း ဝတ်ခိုင်းသည်။ ညဆိုလျှင် သူ့အမေက ပြန်သိမ်းထားသည်ဟု ဆို ပါသည်။
ဆိပ်ကမ်းမို့ အသံတွေက ဆူညံနေသည်။ ကုန်တင်ကုန်ချသူ များ၊ ဈေးရောင်းဈေးဝယ်များ၊ ရန်ကုန်တစ်ဖက်ကမ်း ဒလမြို့နယ် သို့ ပြေးဆွဲသည့်သမ္ဗာန်များ၏စက်သံများဖြင့် ဆူညံပွက်လော ရိုက်နေသည်။ နေ့လယ်ထမင်းစားချိန်မို့ ဆိုင်က လူကျသည်။ မိုးကလည်း ခပ်ဖွဲဖွဲကျလာသည်။ ခဏစကားပြောလိုက် သူက ဈေးထရောင်းလိုက်နှင့် ဖြစ်နေသည်။
စကားကောင်းနေတုန်းကျန်ခဲ့ရသည့် ကျွန်တော့်မှာ ဆန့် တငင်ငင်။ သူ့ဘဝအကြောင်းကလည်း သိပ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသည်။ ဆိပ်ကမ်းမှာ ဆွေမရှိ၊မျိုးမရှိ တစ်ကောင်ကြွက် သမားဘယ်ကျော့်အကြောင်းကို ကမ်းနားတွင် သိကြသည်က အလောင်းဆယ်သူ၊ ကုန်ထမ်းသမား၊ အရက်သမား၊ လေလွင့်နေ သည့်လမ်းပေါ်က ကောင်လေးတစ်ယောက်အဖြစ်သာ။
တကယ်တမ်း သူ့ဘဝဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်လုံးကို နှိုက်နှိုက် ချွတ်ချွတ် မေးမြန်းသည့်အခါမှာတော့ သူဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသည့် လမ်းက ဆိပ်ကမ်းကဘဝထက်ပင် ကြမ်းတမ်းနေသေးသည်ကို သိခွင့်ရခဲ့လေသည်။
ငယ်ဘဝ ချစ်ဦးဝင်း
ဘယ်ကျော့်ဇာတိက မအူပင်မြို့နယ်၊ မြစ်တစ်ဖက်ကမ်းရှိ တစ်လုတ်လပ်ကျေးရွာကဖြစ်သည်။ မွေးချင်းမောင်နှမငါးဦးရှိပြီး သူက အကြီးဆုံးသား။ သူ့အဖေက အုန်းပင်တက်သည့်အလုပ်ဖြင့် မိသားစုကိုရှာဖွေကျွေးမွေးသည်။ မိသားစုများသည့်အတွက် အုန်းပင်တက်ရသည့်ဝင်ငွေက မလောက်င။ တစ်ခါတလေ ထမင်းတောင်နပ်မမှန်။ ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ကျောင်းလည်း မနေခဲ့ရ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွင်တော့ ရေးတတ် ဖတ်တတ် နှစ်နှစ်ခန့် နေခဲ့ဖူးသည်။
အဖေဖြစ်သူက အရက်၏ကျေးကျွန်။ နေ့စဉ် အလုပ်မှ ပြန် လာတိုင်း မူးလာတတ်သည်။ မူးပြီဆိုလျှင်လည်း သွေးကဆိုး သည်။ မူးနေချိန် သူ့မျက်စိရှေ့ ထော်လော်ကန့်လန့်တစ်ခုခု တွေ့ ပါက မိန်းမဖြစ်သူကိုလည်း ရိုက်၊ သားသမီးတွေကိုလည်း ရိုက် နှက်တတ်သည်။
ဘယ်ကျော်ဆို သူ့အဖေမူးလာပြီဆိုလျှင် နေစရာနေရာမရှိ တော့။ အိမ်မှာရှိသော အလုပ်တွေကို အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် လုပ်ကိုင်ထားတတ်သည်။ သို့ပေမဲ့ အရိုက်ခံက မလွတ်။ စိတ်တိုင်း မကျလျှင်ရိုက်တော့သည်။ ရိုက်တာမှ သူများနှင့်မတူ။
”အပင်မှာကြိုးတုပ်တယ်။ လက်နှစ်ဖက်ကိုကြိုးတုပ်၊ ခြေ ထောက်ကို ကြိုးတုပ်ပြီးရိုက်တာ။ သူစိတ်ကျေနပ်မှ လွှတ်ပေး တာ”ဟု သူငယ်စဉ်က သူ့အဖေရိုက်သည့်ပုံစံကို ဘယ်ကျော်က ပြန်ပြောပြသည်။
ထို့ကြောင့်လည်း သူ အိမ်မှာမနေချင်တော့။ အသားတွေ လည်းနာလှပြီ။ အဖေဖြစ်သူကိုလည်း အရမ်းကြောက်ရသည့် အတွက် လွတ်လွတ်လပ်လပ် အိမ်နှင့်ဝေးရာကိုထွက်ပြေးချင် သောစိတ်တွေ သူ့ထံကိန်းအောင်းလာခဲ့၏။ ပထမတစ်ကြိမ် သူ အိမ်မှထွက်ပြေးဖူးသည်။ အဝေးကြီးတော့မဟုတ်။ အိမ်မှ ကား မှတ်တိုင်တစ်တိုင်စာလောက် အကွာအဝေးတွင်ရှိသော ပန်းခြံ တစ်ခုထဲသို့ဖြစ်သည်။ ပန်းခြံထဲတွင် ထမင်းမစား၊ ရေမသောက် နှင့် မနက်ကတည်းက သွားအိပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
နေ့လယ်ရောက်တော့ အဘိုးဖြစ်သူက တွေ့သွားပြီး အိမ် သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။ ပြန်ရောက်တော့လည်း ထွက်ပြေးသော ကြောင့် အဖေဖြစ်သူ၏အရိုက်အနှက်ကိုခံရသေးသည်။ ရိုးရိုးရိုက် တာ မဟုတ်၊ သူ့ကိုကုပ်ကနေဆွဲကာ ကိုင်ပေါက်လိုက်ခြင်း ဖြစ် သည်။ ကြမ်းပြင်နှင့်ဆောင့်မိကာ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကွဲသွားသည်။
ထိုအရိုက်ခံရပြီးချိန်၌ ဘယ်ကျော်ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက် သည်။ နောက်တစ်ခါထွက်ပြေးရင် ဘယ်တော့မှ အိမ်ပြန်မလာ တော့ဘူးဟူ၍ပင်ဖြစ်၏။ ထိုသို့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ့အမေကိုလည်း ပြောပြလိုက်သည်။
ထိုနေ့ကိုရောက်လာခဲ့လေပြီ။
တစ်နေ့တွင် ဘယ်ကျော့်ကို သူ့အဖေက အရက်ဝယ်ခိုင်း၏။ အရက်ဝယ်ပြီးပြန်အလာလမ်းတွင် သူငယ်ချင်းတွေ ကျောက်ဒိုး ပစ်နေသည်ကိုတွေ့သဖြင့် သူက ဝင်ပစ်နေသည်။ အချိန်အတော် ကြာသွားသည်။ အရက်သောက်ရန်စောင့်နေသည့် သူ့အဖေက လိုက်လာရာ ကျောက်ဒိုးပစ်နေသော ဘယ်ကျော့်ကိုတွေ့သွား၏။
သူ့ကိုကြည့်ကာ ”မင်းအိမ်ပြန်နှင့်။ ပြန်လာမှ မင်းနဲ့ငါ စာရင်းရှင်း မယ်”ဟုဆိုသည်။ ဘယ်ကျော်လည်း အရက်ပုလင်းနှင့် ပိုသည့် ပိုက်ဆံကို သူ့အဖေလက်ထဲထည့်ကာ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့လိုက် သည်။ အိမ်မှာလည်းတစ်ယောက်မှမရှိ။ သူ့အဖေပြန်လာရင် အရိုက်ခံရတော့မှာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲ။ ဒါကြောင့် သူထွက် ပြေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လက်ထဲတွင်လည်း ပိုက်ဆံက တစ်ပြားမှမရှိ။ ဒါကြောင့် အိမ်မှာရှိသည့် ဒန်ဖလားကို အဟောင်းဆိုင်တွင်သွားရောင်းရာ ငွေနှစ်ရာရ၏။ ထိုငွေနှစ်ရာကိုအိတ်ထဲထည့်ကာ အိမ်မှ သူထွက် ပြေးလာခဲ့သည်။ ပထမဆုံးသူပြေးသည်က မအူပင်မြို့ထဲသို့ ဖြစ် သည်။ သူနေသည့်တစ်လုတ်လပ်ကျေးရွာနှင့် မအူပင်မြို့က မြစ် တစ်စင်းခြားသည်။ ထိုစဉ်က တံတားမရှိသေး။ ဇက်ပေါ်တွင် ကား ကြိုကားကြားထဲဝင်ကာ လိုက်လာခဲ့သည်။
မအူပင်တစ်ဖက်ကမ်းရောက်တော့ မိုးချုပ်နေပြီ။ အဝတ်တစ်ထည်ကိုယ်တစ်ခုနှင့်ပြေးလာသည့် မောင်ချစ်ဦးဝင်း ခိုက် ခိုက်တုန်လေပြီ။ ဗိုက်ကလည်းဆာလာသောကြောင့် နီးစပ်ရာ အိမ်တစ်အိမ်တွင် ထမင်းဝင်တောင်းစား၏။ အိမ်ရှင်က သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် အကျိုးအကြောင်းမေးရာ အိမ်ကနေ သူ့အဖေရိုက်ခံရမှာ ကြောက် သောကြောင့် ထွက်ပြေးလာတာ ဖြစ်ကြောင်းပြောပြလိုက်သည်။
အိမ်ရှင်က သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးမည်ဟုဆိုသည်။ ထမင်းလည်း ကျွေးသည်။ ထိုအိမ်မှာပင် ညအိပ်ရသည်။ မနက်ရောက်တော့ အိမ်ရှင်က သူ့ကိုအိမ်သို့ပြန်ပို့ဖို့ လုပ်သောအခါ မောင်ချစ်ဦးဝင်းကသူ့ကိုအိမ်ပြန်ပို့လျှင် မြစ်ကိုဖြတ်သည့်အခါ ဇက်ပေါ်က ခုန်ချ မည်ဖြစ်ကြောင်း အိမ်ကို ဘယ်နည်းနဲ့မှမပြန်နိုင်ကြောင်း အကြောက်အကန်ပြောဆိုသဖြင့် အိမ်ရှင်သည် လိုက်ပို့မည့် အစီ အစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူ့ကို အဝေးပြေးကားတစ်စီးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်သည်။
ထိုစဉ်က သူ့ခေါင်းထဲတွင် ဘာမှမရှိ။ သူ့အိမ်နှင့် ဝေးရာ တတ်နိုင်သလောက် ပြေးမည်ဆိုသောအသိသာရှိသည်။ အိမ်က ထွက်ပြေးလာသည့်အတွက်လည်း စိတ်ထဲပျော်နေသည်။ သူ့ဘဝ ကြီးလွတ်လပ်သွားပြီ။ သူ့စိတ်ကြိုက် နေချင်သလို နေခွင့်ရပြီ။ အဖေဖြစ်သူအရိုက်လည်းမခံရတော့ဟူသော အတွေးတွေသာ သူ့ခေါင်းထဲရှိနေသည်။
လမ်းပေါ်က ကလေး
သူစီးလာသည့်ကားက ရန်ကုန်မြို့ ဒဂုံဧရာအဝေးပြေးဝင်း မှာ ဂိတ်ဆုံးသည်။ ထိုစဉ်ကတော့ မည်သည့်နေရာရောက်မှန်း သူ မသိ။ ကားရပ်သည့်နေရာကို ဆင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
လမ်းပေါ်ကလေးဘဝ ရောက်လာတော့ အိမ်မှာနေသလို အလုပ်မလုပ်ဘဲ ထမင်းစား၍ မရတော့။ ထမင်းတစ်လုတ်အတွက် ရုန်းကန်ရတော့သည်။ ထိုကြောင့် အဝေးပြေးဝင်းထဲတွင် ဖွင့် ထားသည့် ဆိုင်များတွင် ပန်းကန်ဆေးသည်။ တောက်တိုမယ်ရ အကုန်လုပ်သည်။ သူ့ကို ပိုက်ဆံပေးရန်မလို။ ထမင်းကျွေးရင် ရပြီ။
ဝတ်ဖို့စားဖို့၊ ပိုက်ဆံရဖို့ သူမတွေး။ ထမင်းစားရလျှင် ကျေ နပ်နေသည်။ အိပ်တော့လည်း သူ့လိုလမ်းပေါ်ကလေးတွေနှင့် ကားဝင်းထဲ ကြုံရာအိပ်။ ထမင်းစားချိန်ရောက်လျှင် ဆိုင်တစ်ခုခု ကိုသွားပြီးအလုပ်လုပ်သည်။ ဒဂုံဧရာအဝေးပြေးဝင်းထဲတွင် သူ နှစ်နှစ်လောက်ကြာခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းပြောပြသည်။ ထိုသို့နေ လာရင်း အဝေးပြေးဝင်းထဲတွင် နေရသည်မှာ မပျော်တော့သဖြင့် သူထွက်လာခဲ့သည်။
နောက်ရောက်သည့်နေရာက ဘုရင့်နောင်တံတားနား ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပန်းရန်လုပ်သည့် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့နှင့်တွေ့ သည်။ ပန်းရန်ဆရာတွေက သူ့ကိုခေါ်မွေးထားသည်။ သူတို့နှင့် နေ၊ သူတို့နှင့် စား၊ ခိုင်းတာအကုန်လုပ်။ ထိုနေရာမှာလည်း သူ ကြာကြာမနေနိုင်။ ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ကြုံသည့်ကားတက်စီး လာပြီး ဆူးလေသို့ရောက်လာသည်။
ဆူးလေမှတစ်ဆင့် ထမင်းတစ်လုတ်အတွက် တောင်းရမ်း စားသောက်ရင်း သူအခြေတကျနေထိုင်နေတော့မည့် စဉ့်အိုး တန်း ဆိပ်ကမ်းသို့ရောက်လာခဲ့လေသည်။ ရောက်ခါစကတော့ ဆိပ်ကမ်းတွင်နေထိုင်ရသည်မှာ အံဝင်ခွင်ကျမဖြစ်သေး။ ထမင်း တစ်လုတ်စားရဖို့ အတော်ရုန်းကန်ရသည်။ လမ်းပေါ်ကလေး အချင်းချင်း လူကောင်ကြီးသည့်သူများက ထိုးလိုက် ပုတ်လိုက် နှင့် အနိုင်ကျင့်လည်းခံရသည်။
ကံကောင်းစွာဖြင့် သူ့ကို ကမ်းနားတွင် ကုန်ထမ်းသည့် ဒေါ်မိဆိုသည့် အမျိုးသမီးက ခေါ်ယူမွေးစားခဲ့သည်။ သူ့အတွက် ပထမဆုံးမွေးစားအမေဖြစ်သည်။ ဒေါ်မိကလည်းကမ်းနားမှာပဲ နေထိုင်သူ။ ကလေးသုံးယောက်အမေ မုဆိုးမဖြစ်သည်။ မောင်ချစ် ဦးဝင်းနှင့်ဆို လေးယောက်။ ဒေါ်မိနှင့်လိုက်ကာ ဝန်ပေါ့သည့်ကုန် များကိုကူထမ်းသည်။ ဒေါ်မိက သူ့ကိုထမင်း ကျွေးသည်။ အဝတ် အစားဆင်ပေးသည်။ စောင့်ရှောက်သည်။
ငှက်အော်စမ်းသို့ရောက်ရပြီ
ထိုသို့နေထိုင်လာရင်းသူ့ဘဝကို တစ်ဆစ်ချိုးပြောင်းလဲ သည့် နေ့ကိုရောက်လာခဲ့လေသည်။ တစ်ညသားမှာတော့ ဆိပ် ကမ်းက ဂိုဒေါင်တစ်ခုရှေ့တွင် မွေးစားအမေဒေါ်မိနှင့်အတူအိပ် နေရင်း ရဲအဖမ်းခံရလေသည်။ (ဆိပ်ကမ်းတွင်အိပ်ခွင့်မရှိ၊ ရဲ ဥပဒေအရလည်း ညဆယ်နာရီကျော်လျှင် မှုခင်းကြိုတင်ကာ ကာကွယ်သည့်အနေနှင့် လမ်းပေါ်အိပ်သည့်သူများ မှောင်ရိပ်ခို သူများကို မသင်္ကာမှု၊ မှောင်ရိပ်ခိုမှုတို့နှင့် စစ်ဆေးမေးမြန်းခွင့် ရှိသည်။ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြေနိုင်လျှင်တော့ အရေးမယူ။ မဖြေနိုင်သည့်အခါ ဖမ်းဆီးသည်ဟု ရဲဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ရှင်း ပြသည်။)
ဒေါ်မိကလည်း ချစ်ဦးဝင်းကိုမဖမ်းဖို့ ရဲကို ကူပြောပေး သည်။ မရ။ စီမံချက်နဲ့ဖမ်းတာမို့ ဒေါ်မိသားနှစ်ယောက်တောင် ပါသွားသည်။ သူနှင့်ဆို လေးယောက်ပါသွား၏။ သူတို့ကို မရမ်း ကုန်းမြို့နယ်၊ ကမ္ဘာအေးဘုရားနားက ကလေးထိန်းသိမ်းရေး ကျောင်းသို့ အပို့ခံရသည်။ (ထိုနေရာမှာ ယခုလူမှုဝန်ထမ်းက ပိုင်သော သက်ကြီးရွယ်အို နေ့ပိုင်းစောင့်ရှောက်ရေးဂေဟာ ဖြစ် နေပြီ။)
ထိုနေရာက စည်းကမ်းအတော်တင်းကြပ်သည်။ စားတဲ့ အချိန်၊ အိပ်တဲ့အချိန်၊ ယုတ်စွအဆုံးရေချိုးရင်တောင်မှ ပုံစံ တကျချိုးရသည်။ ခပ်ဆိုသည့်အချိန်မှာ ရေကိုခပ်ရပြီး ချိုးဆို သည့်အချိန်မှ ရေကို ကိုယ်ပေါ်လောင်းချကာချိုးရသည်။ ခပ်ဆို တဲ့ အချိန်မှာ ချိုးမိရင် အရိုက်ခံရသည်ဟု ဘယ်ကျော်ကဆိုသည်။
ထိုနေရာတွင် ပင်ပင်ပန်းပန်းတော့ သိပ်မလုပ်ရ။ ကြမ်းတိုက်ရ သည့်အလုပ်သာလုပ်ရသည်။ ခြောက်လလောက်သာ ကမ္ဘာ အေးကျောင်းတွင်နေလိုက်ရပြီး ရန်ကုန်တိုင်းဒေသကြီး၊ကော့မှူး မြို့နယ်တွင်ရှိသော ငှက်အော်စမ်းလူငယ်သင်တန်းကျောင်းသို့ အပို့ခံလိုက်ရသည်။ ငှက်အော်စမ်းတွင်နေရသည်က ပိုလွတ်လပ် သည်ဟု ဘယ်ကျော်ကဆိုသည်။ သို့ပေမဲ့ ထွက်ပြေး၍မရ။
”ပြန်မိရင်မလွယ်ဘူး ဖင်ပုပ်သွားမယ်။ ပေါက်တူးရိုးနဲ့ ရိုက်တာ”
ရောက်ခါစက သူထွက်ပြေးဖို့ကြိုးစားဖူးသည်။ ထိုနေ့က ထင်းခွေသည့်တာဝန်ကျသဖြင့် အပြင်ထွက်ကာ ထင်းကောက်ရ သည်။ ထင်းကောက်နေရင်း လူလစ်သည်နှင့်သူထွက်ပြေးသည်။ ပြေးလို့မလွတ်။ ပြန်မိသွားသည်။ ထွက်ပြေးသည့်အတွက် သူ့ကို ဝမ်းလျားမှောက်ခိုင်းပြီး ခါးတွေ၊ တင်ပါးတွေကိုရိုက်သည်။ ခြေ သလုံးတင်ပါးတို့တွင် အရှိုးရာတွေနှင့် အညိုအမည်းစွဲကာ ည ဘက်အိပ်ရင်တောင် ဒဏ်ရာတွေကြောင့်ပက်လက်လှန်ပြီး အိပ် လို့မရ။ မှောက်အိပ်ရသည်ဟု ထိုစဉ်က နာကျင်ခံစားခဲ့ရပုံကို ဘယ်ကျော်က ပြန်ပြောပြသည်။
”တစ်နှစ်လောက် ဒဏ်ရာမပျောက်ဘူး။ အဆောင်ဦးစီး တစ်ယောက်နဲ့ငယ်သား(လက်ထောက်အဆောင်ဦးစီး)နဲ့ နှစ် ယောက် ရိုက်တာ”ဟု သူကဆိုသည်။ ဒဏ်ရာကိုတော့ ဆရာဝန် နှင့် ဆေးကုပေးသည်။ နောက်ထပ်တော့ ထွက်မပြေးဖြစ်တော့။ တစ်ခါအရိုက်ခံရပြီးမှတ်သွားသည်။
ငှက်အော်စမ်းတွင် သူတို့လိုလမ်းပေါ်ကလေးတွေကို လက် မှုပညာတွေလည်း သင်ပေးသည်။ ဘယ်ကျော်ဆို ကားမောင်း တတ်သည်။ ဘော်လီဘောကစားတတ်သည်။ စက်ချုပ်လည်း တတ်သည်။ သို့ပေမဲ့ ထိုအလုပ်တွေကို သူလုပ်၍ အဆင်မပြေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မှတ်ပုံတင်မရှိသောကြောင့် ကား မောင်းမည်ဆိုလျှင်လည်း လိုင်စင်လုပ်မရဟု သူက ဆိုသည်။
ငှက်အော်စမ်းတွင်နေရင်းသူ့အတွက် မျက်ရည်ကျခဲ့၊ ဝမ်းနည်းရသောအချိန်တွေလည်းရှိခဲ့သည်။ မိဘကို လွမ်းဆွတ်သတိ ရခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မိဘရှိသည့်ကလေးများကို သူတို့ မိဘတွေက လာတွေ့ကြသည်။ ဘယ်ကျော့်ကို လာတွေ့မည့်သူ မရှိ။ ထိုမြင်ကွင်းတွေ တွေ့ရသည့်အခါ သူဝမ်းနည်းရသည်။ ငိုခဲ့ ရသည်။
ငှက်အော်စမ်းတွင် ပျော်တစ်လှည့် မပျော်တစ်လှည့် နေ ထိုင်ရင်း အသက် ၁၈ နှစ်ပြည့်သည့်အခါ ထွက်လာခဲ့သည်။ စဉ့် အိုးတန်း ဆိပ်ကမ်းသို့ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ကုန်ထမ်းရင်း အသက်မွေးသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူရှောင်တတ်၊ တိမ်းတတ် လာသည်။
ရဲဖမ်းမည်ကြောက်သောကြောင့် ဆိပ်ကမ်းပေါ်တွင် သူ မအိပ်ရဲတော့။ ဆိပ်ခံဘောတံတားထဲတွင် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး အိပ်ရသည်။ သူ့မွေးစားအမေ ဒေါ်မိလည်းမရှိတော့ အသက် အရွယ်ရလာသောကြောင့် ကုန်မထမ်းတော့။ ဒလတစ်ဖက်ကမ်း တွင် နေထိုင်နေပြီ။

စဉ့်အိုးတန်းဆိပ်ကမ်း ဆိပ်ခံဘောပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့်ဘယ်ကျော်။ ဓာတ်ပုံ – သက်ဦးမွန်/ မော်ကွန်း မဂ္ဂဇင်း
သေလူရဲ့ အိမ်အပြန်
ဆိပ်ကမ်းမှာနေထိုင်ရင်း တစ်နှစ်ကျော်လောက်အကြာမှာ တော့ သူ့ဇာတိသို့ပြန်ရန် အကြောင်းဖန်လာခဲ့သည်။ တစ်နေ့ သူ့ ရွာမှ အမျိုးသားကြီးတစ်ယောက်နှင့် ဆိပ်ကမ်းတွင်ဆုံသည်။ ထို သူကတော့ သူ့ကိုမမှတ်မိ။ ဘယ်ကျော်က ထိုသူနှင့် အတူပါလာ သည့် သမီးဖြစ်သူကို မှတ်မိလိုက်သည်။ ကောင်မလေးက သူနှင့် ငယ်စဉ်က ကစားဖော်ကစားဖက် သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။
ဒါကြောင့် သူက ပြေးနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ့ကို လူ ကြီးက ဘယ်သူလဲဟုမေး၏။ သူက မိတ်ဆက်တော့ အံ့သြနေ သည်။ သူက ဘယ်ကျော့်ကို သေပြီဟုထင်မှတ်နေသူဖြစ်၏။ သူ က သတင်းစကားပါး၏။ ဘယ်ကျော်အိမ်မှ ထွက်ပြေးပြီး သူ့မိဘ များက လိုက်ရှာသည့်အခါ မအူပင်တစ်ဖက်ကမ်းသို့ရောက်လာသည်ဟုဆိုသည်။
ထိုအချိန်တွင်လည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထိုနေရာတွင် သူ့ အရွယ်ကလေးတစ်ယောက် အအေးပတ်ကာ သေဆုံးသွား သည်။ ထိုသတင်းကို သူ့မိဘတွေက ကြားလိုက်ရပြီး ဘယ်ကျော် သေပြီဟုမှတ်ယူလိုက်ကာ ရက်လည် လုပ်၊ လလည် ဆွမ်းတောင် ကျွေးခဲ့ပြီး ဘယ်ကျော့်ကို သေစာရင်းသွင်းထားသည့် အကြောင်း သူ့ရွာကလူက ပြောပြသည်။
ထို့ကြောင့် မိဘများနှင့် ပြန်တွေ့ဆုံရန် ဘယ်ကျော်သည် မအူပင်သို့ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့ရွာပြန်ရောက်တော့ အရာရာက ပြောင်းလဲနေချေပြီ။ လမ်းထဲဝင်လာသည်နှင့် တချို့က သူ့ကို မမှတ်မိကြ။ သူမိတ်ဆက်တော့မှ ရွာထဲပွက်လောရိုက်ကုန်သည်။ သရဲဟု ထင်တဲ့သူက ထင်ကြသည်။ ချစ်ဦးဝင်းမှ ဟုတ်ရဲ့လားဟု ဆိုကာ အနားကိုလာကပ်ကြည့်ကြသည်။ သေပြီဟု သတ်မှတ် ထားသည့် လူတစ်ယောက် အရှင်လတ်လတ်ပြန်ရောက်လာသည့် အခါ အံ့သြနေကြသည်။
”မရင်ဌေးရေ၊ နင့်သား ချစ်ဦးဝင်းပြန်လာပြီ”ဟုလည်း လမ်းထဲက လူတွေက ဝိုင်းအော်ကြသည်။ ချစ်ဦးဝင်းတစ်ယောက် သူ့အိမ်ရှေ့ကို ရောက်လာသည်။ သူ့အမေကလည်း သူ့သားပြန် လာပြီ အသံကြားသဖြင့် ရေချိုးနေရင်း အိမ်ထဲက ပြေးထွက် လာသည်။
အိမ်ရှိရာသို့လမ်းလျှောက်လာသည့် ချစ်ဦးဝင်းကိုတွေ့ သည်နှင့် ချက်ချင်းမမှတ်မိ။ ချစ်ဦးဝင်းမျက်နှာကို ကိုင်တွယ် စမ်း သပ်ကြည့်သေးသည်။ ပါးလေးတွေပွတ်ကြည့်သည်။ ပြီးတော့ သူ၏သားကြီးကိုမှတ်မိသည်နှင့် သားဖြစ်သူကို ဖက်ကာ ငိုပါ တော့သည်။
”ဖက်ရင်း အမေက မေ့မလိုတောင်ဖြစ်သွားတာ”ဟု သူ့ အမေကငိုရင်း သူ့လက်ပေါ်တွင် ယိုင်လဲသွားသည်ကို သူက ပြန် ပြောပြသည်။
သူလည်းငို၊ သူ့အမေကလည်းငို။ အတော်ကြာတော့ ဘယ်ကျော်က သူ့အဖေကိုမေးသည်။ အိမ်ထဲကနေဆင်းလာသူကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူ့အဖေမဟုတ်။ သူစိမ်းယောကျ်ားတစ် ယောက်။ သူ့အမေ၏ နောက်အိမ်ထောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူက ထိုသူကိုမြင်သည်နှင့် လှည့်ထွက်သွားဖို့ စဉ်းစားမိလိုက်သေး သည်ဟု ဆိုသည်။ သို့ပေမဲ့ မသွားဖြစ်လိုက်။
သူ့အဖေက ထိုအချိန် သင်္ကန်းဝတ်ကြီးနှင့် ဆွမ်းခံကြွလာ သည်။ သူက ဝမ်းသာအားရ အဖေဟုခေါ်လိုက်သည်။ ပြန်မထူး။ အရင်ကလို ချစ်ဦးဝင်းကို ရိုက်နိုင်ဖို့မဆိုထားနှင့်။ သူ့ကို သား မှန်းပင် မမှတ်မိတော့ချေ။ အရက်အလွန်အကျွံသောက်သဖြင့် စိတ်ကျန်းမာရေးထိခိုက်သွားခြင်းဖြစ်၏။
သူမရှိသည့်အတောအတွင်း မိဘနှစ်ပါးကွဲခဲ့သည်။ သူ့ အမေလက်ရှိယူထားသည်က သူ့အဖေ၏ တပည့်ဖြစ်သည်။ သူ့ အဖေက အုန်းပင်တက်သည့်ပညာကို သင်ပြပေးခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ့အမေကိုလည်း အပြစ်မမြင်ရက်။ အဖေက အရမ်းဆိုးသည် မဟုတ်ပါလော။ နေ့စဉ်မူးလာတိုင်း အနှိပ်စက်ခံနေရသည့် အတွက် ကြာတော့လည်း ဒဏ်မခံနိုင်ဖြစ်လာပြီး ကွဲကြပြီ။
တစ်ပင်မလဲခင် တစ်ပင်ထူသည့်သူ့အမေကံကလည်း နုံချာလှသည်။ ပထမအိမ်ထောင်က ဆိုး၍ နောက်အိမ်ထောင်ပြု သည်။ နောက်အိမ်ထောင်ကလည်း ထူးမခြားနား။ အနှိပ်စက်ခံရ ခြင်းက မလွတ်။ မူးလာရင်အရိုက်ခံနေရဆဲပင်။ သူရှိနေခိုက် သူ့ အမေကို နှိပ်စက်တာတွေ့သဖြင့် ဘယ်ကျော် သူ့ပထွေးကို လိုက်ရိုက်သေးသည်။ အမေ့ဖြစ်ပုံကို ကြည့်ပြီး သူစိတ်ဆင်းရဲရ သည်။ သူ့အဖေကို ကြည့်ပြန်တော့လည်းဝမ်းနည်းရပြန်၏။
”အမေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြန်တော့ နောက်အိမ်ထောင်နဲ့၊ အဖေ့ကို ကြည့်လိုက်ပြန်တော့လည်း သင်္ကန်းဝတ်ကြီးနဲ့ စိတ်က သိပ်မမှန်တော့ဘူး”ဟု ဝမ်းနည်းနေသည့်လေသံဖြင့် ဘယ်ကျော် က ဆိုပါသည်။
ပထွေးရှိသဖြင့် သူက အိမ်မှာမနေ။ သူ့အဖေနှင့် အတူ သွားနေသည်။ သူ့အဖေဘုန်းကြီးကို စိတ်ရောဂါရှိသဖြင့် ဘုန်း ကြီးကျောင်းတွေက လက်မခံ။ လမ်းထဲရှိ လူမနေသည့်အိမ်တစ် အိမ်တွင် သူ့အဖေက နေထိုင်နေရသည်။ သူ့အဖေက သူ့ကိုတော့ ခင်သည်။ ဆွမ်းခံရသည့် ထမင်း၊ ဟင်းများကို မည်သူ့ကိုမျှမကျွေး။ သူ့ကိုသာကျွေးသည်။
သူ့အဖေအကြောင်းကိုပြောပြနေရင်း ဘယ်ကျော်တစ် ယောက် မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ သူ့အတိတ်ကိုပြန်ပြောပြနေရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက အဝေးကို ငေးကြည့်နေ၏။
သူ့ဇာတိမှာ တစ်နှစ်ကျော်လောက်နေခဲ့သည်။ သူ့အမေ အလုပ်လုပ်သည့် စည်ပင်ဌာနတွင် သူ့အမေကို အလုပ်ကူ လုပ် ပေးလိုက်၊ သူ့အဖေဘုန်းကြီးကို ကပ္ပိယလုပ်ပေးလိုက်ဖြင့်နေ ထိုင်ခဲ့သည်။ ဒီလိုနေထိုင်ရင်း ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်ဆိုသလိုပင် မိဘနှစ်ပါးစလုံးက ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်။
အမေဖြစ်သူက အရင်ဆုံးသည်။ အဆုတ်ရောဂါနှင့်ဖြစ် သည်။ သူ့အမေဆုံးတော့ အသက် ၃၂ နှစ်သာရှိသေး၏။ သူယူဆ သည်က သူ့အဖေရော နောက်အိမ်ထောင်ဖြစ်သူကပါ မူးလာ တိုင်း သူ့အမေကျောကုန်းကို တဘုံးဘုံးထုနှက်သည်ကို သူတွေ့ မြင်ရသည်။ ထိုဒဏ်တွေကြောင့် သူ့အမေဆုံးပါးခဲ့ရတာဟု ဘယ် ကျော်က ဆိုသည်။
”ရောဂါဖြစ်တာ ပထွေးနဲ့အဖေ့ကြောင့်”ဟုပြောရင်း သူ့ အသံက တိမ်ဝင်သွားသည်။ အမေဖြစ်သူဆုံးပြီး လပိုင်းပဲကြာ သည်။ သူ့အဖေထပ်ဆုံးသည်။ အစာအိမ်တွင်အနာပေါက်သည့် ရောဂါဖြင့် ဆုံးပါးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အဖေရောဂါဖြစ်တော့ မအူပင်ဆေးရုံမှာ သူတစ်ယောက်တည်း။ ပိုက်ဆံကလည်း မရှိ။ ဆုံးသွားသည့်အခါတောင် သြင်္ဂိုဟ်ဖို့ စရိတ်မရှိ။
”အဖေ့ကို ဖျာလိပ်နဲ့ချရတာ ပိုက်ဆံမရှိလို့။ ကျွန်တော်နဲ့ ဆေးရုံကလူနဲ့ နှစ်ယောက်တည်းထမ်းချခဲ့ရတာ”ဟု ဘယ် ကျော်က ဝမ်းနည်းစွာဆိုသည်။
စကားပြောနေရင်း ဆိုင်မှာလူကျသည့်အတွက် ထမင်း ထရောင်းပြန်သည်။ ရောင်းပြီးစကားဆက်ပြောသည်။ ဆိပ်ကမ်း က ဆူညံတဲ့အသံတွေကြားထဲ သူပြောသည့်အသံကို ဂရုတစိုက် နားထောင်နေရသည်။ မိုးကလည်းသည်းလာသည်။ တစ်ချက် တစ်ချက် သူပြောတာ မကြားလိုက်။ ပြန်မေးရသည်။ အင်တာဗျူး ကလည်း တစ်နာရီကျော်လာပြီ။ ဘယ်ကျော်ဘဝဇာတ်လမ်းက မဆုံးသေး။ သူဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ အကြမ်းတမ်းဆုံး၊ အပင် ပန်းဆုံးလုပ်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုနိုင်သော ဘဝတစ်ခုကို သူထပ်ရောက် ပြန်ပါသည်။ ။
၂၀၁၆-စက်တင်ဘာလထုတ်၊ မော်ကွန်း မဂ္ဂဇင်း အမှတ်(၃၈) မှ ပုံရိပ်လွှာဆောင်းပါး ဖြစ်ပါသည်။
သက်ဦးမွန် ရေးသည်။
(ဘယ်ကျော်၏ ကျားဖောင်လုပ်သားဘဝ ရောက်ရပုံ၊ ကျားဖောင်ပေါ်တွင် ဓားထိုးမှုကြောင့် ထောင်ထဲရောက်ခဲ့ရပုံ၊ အလောင်းဆယ်သမားဘဝ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းပုံများကို ရှေ့လတွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုကြရပါမည်။)

