ဇူလိုင်လထုတ်-၂၀၁၅၊မော်ကွန်း မဂ္ဂဇင်းအမှတ်(၂၅) မှ ခရီးသွားဆောင်းပါးဖြစ်ပါသည်။
သက်ဦးမွန် ရေးသည်။
ဖြူချေးခါးဟင်း
နေ့လယ်စာထမင်းစားတော့ထူးထူးခြားခြားဟင်းတစ်မျိုးကို တွေ့ရသည်။ ဖြူဝမ်းတွင်းသား(သို့)ဖြူချေးခါးဟင်းဖြစ်သည်။မုဆိုးဆရာတို့လက်စွမ်းဖြင့် ဖြူတစ်ကောင်ရထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဖြူသားဟင်းကတော့ကျက်နေလေပြီ။ ဖြူချေးခါးကတော့ဒန်အိုးထဲတွင်ချက်နေတုန်း။အနံ့ကတော့ မွှေးလှသည်။အရောင်အဆင်းကတော့စားချင်စဖွယ်မရှိလှ။ရွံ့ရောင်တောက်တောက်။ ဆေးဖက်ဝင်သည်ဟုပြောပါသည်။
ဖြူချေးခါးကျက်တော့ထမင်းပန်းကန်ထဲနှစ်ဇွန်းလောက်ခပ်ကာပုံပြီးလက်ညှိုးနှင့်ကလော်ကာအရသာမြည်းကြည့်လိုက်သည်။စားလက်စထမင်းတောင်အန်ထွက်တော့မလို ဖြစ်သွားသည်။ခါးလိုက်သည့်အရသာ။မတတ်နိုင်တော့။ပါးစပ်ထဲ ရောက်ပြီးမှ ပြန်ထွေးရမှာလည်း ဆေးဖက်ဝင်ဟင်းဆိုတော့နှမြောမိကာထမင်းနှင့်လုံးထွေးမျိုချပြီး ရေသောက်လိုက်ရပါတော့သည်။
ထမင်းစားပြီးမိမိအိပ်ရာသို့ ပြန်လာကာတစ်ရေးတစ်မောအိပ်ဖို့ပြင်လိုက်သည်။ဒါပေမဲ့အိပ်၍မပျော်။အခြားသူများကိုကြည့်မိတော့လည်းအိပ်သူကအိပ်၊စကားပြောသူက ပြောနေကြသည်။ကရင်စကားနှင့်ထားဝယ်စကားများ ပြောကြတာ ဖြစ်သည်။ကျွန်တော်ကတော့တစ်လုံးမှနားမလည်။လုပ်စရာအလုပ်ကလည်းမရှိ။ တောင်တွေးမြောက်တွေးနှင့်ပျင်းဖို့ ကောင်းလှသည်။ပထမတောထဲစဝင်တုန်းက ပျော်ဖို့ကောင်း ပေမယ့်ရက်ကြာလာတော့ပျင်းလာသည်။
ရန်ကုန်မှာ မွေး၊ရန်ကုန်မှာကြီးပြင်းခဲ့ရသူကျွန်တော့်အတွက်ကားသံ၊လူသံ၊တိုက်တာအဆောက်အအုံတွေကဘဝ၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလိုစွဲမြဲနေလေပြီ။ထိုအရာများအနားမှာမရှိသည်နှင့်တစ်ခုခုလိုအပ်နေသလို။ တောတောင်အရိပ်အာဝါသက အေးချမ်းလှပေမယ့်ပူလောင်မှုတွေဆီပဲစိတ်က ရောက်ရောက်နေမိပါသည်။ပိုဆိုးသည်ကဒီနေ့ကသင်္ကြန်အကြိုနေ့လည်း ဖြစ်ပါသည်။
ပုခက်ထဲတွင်ပျင်းရိစွာတလူးလူးတလိမ့်လိမ့်နှင့်ညနေ စောင်းသို့ ရောက်လာတော့သည်။ထမင်းချက်သည့်နေရာတွင် နေ့လယ်ကရှာထားသည့် ဆေးမြစ်များခုတ်ထစ်နေကြသည်ကို တွေ့ရပါသည်။ဒီကနေ့ကျွန်တော်တို့ဆေးသောက်ရမှာသုံးရက် မြောက်နေ့၊တစ်နည်း နောက်ဆုံးရက်လည်း ဖြစ်သည်။
Photo: Thet Oo Mon ဖြူချေးခါးဟင်းအိုး
ကျည်ဆန်ထပေါက်ခြင်း
နောက်ဆုံးရက် ဆေးသောက်ပွဲမှာတော့ကျွန်တော့်အတွက်အံ့သြထိတ်လန့်စရာအဖြစ်အပျက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပွားခဲ့ပါသည်။
အဲဒီညကကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ထုံးစံအတိုင်းညနေကြက်အိပ်တန်းတက်ချိန် ဆေးသောက်၊ ဆေးချိုးသည်။ နောက်ညသန်းခေါင်ယံတစ်ကြိမ် ဆေးသောက်ကြပါသည်။ထိုနေ့ကလည်းခါတိုင်းနေ့များထက်ပိုအေးသည်ဟုကျွန်တော့်စိတ်ထဲခံစားမိသည်။လူကလည်းအအေးဒဏ်ကြောင့်တုန်နေသည်။မီးလှုံလည်းခဏသာ။မီးဖိုနားကခွာသည်နှင့် ပြန်အေးလာတော့သည်။ ဆေးသောက်၊ ဆေးချိုးပြီးတာတောင်အချမ်းကမပြေချင်သေး။
ထို့ကြောင့်ကျွန်တော်ကကျွန်တော့်ပုခက်စင်ဘေးတွင်မီးဖိုတစ်ခုဖိုလိုက်ပါသည်။အလင်းရောင်လည်းရ၊အနွေးဓာတ်လည်းရဆိုသည့်သဘောနှင့်ဖြစ်သည်။မီးဖိုကတဖြည်းဖြည်းအပူရှိန်ကရလာသည်။မီးတောက်တွေကအားကောင်းလာပြီးမီးဖိုအပူရှိန်ကလည်း မြင့်တက်လာပါသည်။
ထိုအချိန် ‘ဘန်း’ခနဲဆိုသည့် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုထွက်လာပြီးမီးဖိုနားတွင် ဆေးချိုးနေသောဦးစောကဲဒိုထံမှ ‘အား’ခနဲဟူသော အော်သံပါတစ်ဆက်တည်းထွက်ပေါ်လာပါသည်။ကျွန် တော်တို့အဖွဲ့လည်းဘာဖြစ်တာလဲဆိုပြီးဝိုင်းကြည့်သောအခါဦးစောကဲဒိုတင်ပါးတွင် သွေးများစီးကျနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရပါတော့သည်။
အကြောင်းရင်းကိုစစ်ကြည့်တော့ကျွန်တော်မီးဖိုသည့် နေရာတည့်တည့်တွင်အရင်စခန်းချသွားသောလူတို့ကျကျန်ခဲ့သည့် သေနတ်ကျည်ဆန်တစ်ခုကအပူချိန်ကြောင့်ထပေါက်ကွဲ ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ကံကောင်းသည်ကကျည်ဆန်ထိပ်ဖူးကအခြားနေရာသို့ထွက်သွားပြီးကျည်ဆန်နောက်ပိတ်သာလာမှန်ခြင်းဖြစ်သည်။ထိပ်ဖူးသာမှန်ပါကအသက်အ္တနရာယ်စိုးရိမ်ရပါသည်။အားလုံးလည်းထိတ်လန့်သွားကြသည်။
မှောင်မှောင်မည်းမည်းတွင်ဓာတ်မီးတွေထိုးကြ၊ဦးစောကဲဒိုကို ဆေးလိမ်းပေးကြနှင့်အလုပ်တွေများကုန်ကြတော့သည်။အခြေအနေတွေတည်ငြိမ်သွားတော့မှကျွန်တော်လည်းအိပ်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ထိုအခါကျမှကျွန်တော့်အတွက်ထိတ်လန့်စရာ ဖြစ်တော့သည်။အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်ကျွန်တော့်ပုခက်တွင်အပေါက်ရာတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။ကျည်ဆန်ထိပ်ဖူးကကျွန် တော့်ပုခက်ထဲမှ ဖောက်ထွက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်ကံကောင်းခဲ့တာဖြစ်သည်။ကျွန်တော်ကအစပိုင်း ဆေးသောက်၊ ဆေးချိုးပြီးမီးဖိုကာပုခက်ထဲဝင်အိပ်နေတာ ဖြစ်သည်။သို့သော်ခံတွင်းချဉ်လာသောကြောင့် ဆေးလိပ်ထ သောက်ချိန်ကျည်ဆန်ကထပေါက်ကွဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။နို့မို့ဆိုကျွန်တော်လည်းထိုနေရာတွင်ပင်အနိစ္စသဘောနှင့်ကိစ္စချောနိုင်သည်။
ထိုညကိုထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နှင့်ဖြတ်သန်းခဲ့ရပါသည်။မနက်မိုးသောက်တော့ ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်ကြသည်။စခန်းချသည့် နေရာတွင်ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့အမှိုက်များရှင်းကြသည်။အဓိကကြွပ်ကြွပ်အိတ်များဖြစ်သည်။မီးဖိုတစ်ခုထဲအမှိုက်များကိုစုပေါင်းကာမီးရှို့ကြသည်။အဖွဲ့လိုက်ဓာတ်ပုံတွေရိုက်ကြပြီးမနက်ခုနစ်နာရီဆိုသည်နှင့် တောတွင်းစခန်းမှထွက်ခွာလာခဲ့ တော့သည်။ ဆေးသောက်ပွဲသုံးရက်ပြီးဆုံးခဲ့လေပြီ။
Photo: Thet Oo Mon မနက်ကြက်အိပ်တန်းဆင်းချိန် ဆေးချိုး ဆေးသောက်
အလွမ်းနှင့်အိမ်အပြန်
အပြန်ခရီးကတော့အိမ်ပြန်ချင်နေသော ဇောကြောင့်လား၊ တောင်အဆင်းလမ်းပဲပိုများသည်ကြောင့်လားမသိအလာတုန်းကသုံးနာရီကြာလာခဲ့ရသည့်ခရီးကိုတစ်နာရီခွဲနှင့်ပထမဆုံးစခန်းချသည့်နေရာ ချောင်းကြီးချောင်းနေရာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပါတော့သည်။ထိုမှတစ်ဆင့်ဆိုင်ကယ်တွေထားသည့် နေရာသို့ဆက်လျှောက်ကြပြီးထိုနေရာတွင် ခေတ္တနား၊ ရေမိုးချိုး၊ထမင်းစားသောက်ကြသည်။ဆိုင်ကယ်များလည်းစက်နှိုးကာကြံ့ခိုင်မှုစစ်ဆေးကြသည်။ပြီးနောက်ထိုနေရာမှထွက်လာခဲ့ကြပါတော့သည်။
အလာတုန်းကလမ်းဆိုးသည့်ဒဏ်ကိုခံစားရသောကိုတင့်လွင်ဆိုင်ကယ်မှာအပြန်ထိုလမ်းကြမ်းကို ပြန်ဖြတ်သည့်အခါဆန္ဒပြတော့သည်။ရွာရောက်ခါနီးအလိုတွင်တော့ဆိုင်ကယ်ဂီယာတံက ပြုတ်ထွက်သွားတော့သည်။ဂီယာတံကိုဆင်းရှာပြီး ပြန်ကောက်ရပါသည်။ထိုဂီယာတံကအလာတုန်းကတည်းကအခြေအနေသိပ်မကောင်း၊အခုအပြန်ခရီးကျတော့မှလုံးလုံး ပြုတ်ထွက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
ဂီယာတံမပါဘဲနှင့်နာရီဝက်ခန့်မောင်းလာရသည်။ကံ ကောင်းသည်ကဂီယာကနံပါတ်နှစ်နှင့်ဝင်နေသောကြောင့်အဆင်းအတက်တွေ မောင်းလို့ရတာဖြစ်သည်။ဆိတ်ဖြုန်းရွာ ရောက်တော့မှဂီယာတံကို ပြန်တက်ရပါသည်။နာရီကြည့်တော့ညနေလေးနာရီထိုးနေပြီ။တချို့အဖွဲ့တွေကဦးစောကဲဒိုအိမ်တွင်ညအိပ်ကာမနက်ကျမှထားဝယ်မြို့ပေါ်သို့ ပြန်တက်မှာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ကတော့မြို့ပေါ်သို့တိုက်ရိုက်ပြန်မည်ဖြစ်ပြီးနှစ်နာရီခန့်ဆိုင်ကယ်မောင်းရဦးမည်ဖြစ်သည်။ဒါကြောင့်ကိုမျိုးသူတို့ကိုနှုတ်ဆက်ကာထားဝယ်သို့ ပြန်လာကြတော့သည်။လမ်းတွင်သင်္ကြန်အကျနေ့ဖြစ်သည့်အတွက် ရေပက်ခံရသေးသည်။ရာသီဥတုက အေးအေး၊ဆိုင်ကယ်က လေတိုးတိုးနှင့်နှစ် ယောက်သားအအေးဒဏ်ကြောင့်ချမ်းကာတုန်နေတော့သည်။
ကိုတင့်လွင်အိမ်သို့ရောက်တော့ညနေ၆နာရီခွဲ။ကျွန် တော်က နောက်နေ့ရန်ကုန်သို့ ပြန်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ရထားလက်မှတ်ကိုကြိုတင်ဝယ်ရသည်။သင်္ကြန်တွင်းမို့လိုင်းကားမရှိ၊ရထားလက်မှတ်တောင်ကိုတင့်လွင်မိတ်ဆွေအကူအညီနှင့်မို့အဆင်ပြေပြေနှင့်ရခဲ့တာဖြစ်သည်။
ရထားကမနက်၆နာရီရထားဖြစ်သည်။ထို့ကြောင့်အိမ်မှမနက် လေးနာရီခွဲထ၊အထုပ်အပိုးပြင်ပြီးသည်နှင့်ဘူတာသို့ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ရထားက၂၄နာရီကြာစီးရမှာဖြစ်သည်။
မနက်၆နာရီထိုးသည်နှင့်ရထားကထားဝယ်ဘူတာသို့ဆိုက်ရောက်လာပါသည်။ကျွန်တော်လည်းကိုတင့်လွင်ကိုနှုတ်ဆက်ကာရထားပေါ်တက်လိုက်သည်။အထူးတန်းဖြစ်သည်။ထိုင်ခုံကသက်သောင့်သက်သာရှိသည်။ရထားကြီးကဥသြသံ ပေးကာဘူတာမှတရွေ့ရွေ့ထွက်ခွာလာတော့သည်။ကျွန်တော်လည်းအနားယူဖို့မျက်စိကိုမှိတ်ထားလိုက်တော့သည်။
အာရုံထဲတွင် ဆေးသောက်ပွဲပုံရိပ်များ၊ တောတွင်းကခရီးလမ်းများ၊ တောတွင်းနေထိုင်မှုပုံစံများကရုပ်ရှင်အနှေးကွက် ပြသလိုတစ်ကွက်ချင်းပြန်ပေါ်လာတော့သည်။စိတ်ထဲလွမ်းသလိုလိုလည်းခံစားမိသည်။တစ်ဆက်တည်းပင်စိတ်ထဲကဆုံး ဖြတ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ နောက်နှစ် ဆေးသောက်ပွဲကိုထပ်လာဦးမည်ဟူ၍ဖြစ်ပါသည်။ ။ အပိုင်း(၃)သို့

