Illustration – MAUNG NOE
ရဟတ်ယာဉ်နှစ်စီး
တစ်စီးပြီး တစ်စီး
ခပ်မြန်မြန် ခပ်သွက်သွက်
တဒီးဒီး တဒပ်ဒပ် ဆူညံလျက်
ငါ့အိမ်ခေါင်မိုးထက်က
ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ဖြတ်ပျံလို့ သွားကြ။
သူတို့ ဖြတ်ပျံသွားကြချိန်မှာ
ငါက
ငါ့အိမ်ထဲက စာရေးစားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး
စိတ်ကူးတွေ စကားလုံးတွေ ဖမ်းဆုပ်
ကဗျာတစ်ပုဒ် ရေးထုတ်ဖို့
အသည်းအသန်ကြိုးစားလို့။
အဲဒီ ရဟတ်ယာဉ်တွေဟာ
အရပ်ဘက်ကလား
စစ်ဘက်ကလား ငါ မသိ
ဘယ်လိုပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပါလို့
ဘယ်လောက် အရေးကြီးသလဲဆိုတာလည်း ငါမသိ
ဘာတွေ ညာတွေ ငါမသိ
သိဖို့လည်း မလိုအပ်ဘူး။
ငါသိတာက
ငါရေးနေဆဲ အဲဒီကဗျာ
ပျောက်ပျက်ဆုံးရှုံးမသွားဖို့ရာ
အလွန်အရေးတကြီး
အဲဒီကဗျာဟာ
ငါတို့ တိုင်းပြည် ငါတို့ လူထုကြီးအတွက်
အလွန်အရေးတကြီး
ရဟတ်ယာဉ်တွေနဲ့ ငါ့ကို လာတိုက်ခိုက်တယ်ဆိုရင်တောင်
ငါ့အသက်ထက် ပိုလို့ အဲဒီကဗျာဟာ
အလွန်အရေးတကြီး။
တကယ် အရေးကြီးလှပါတယ်ကွယ့်
အရေးကြီးလှတဲ့ အဲဒီလို အချိန်အခါ
ငါ ကဗျာရေးနေတာကို အလိုက်ကမ်းဆိုးမသိ
လာရောက်နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးတဲ့
အဲဒီ ရဟတ်ယာဉ်နှစ်စီး
ငါ့စိတ်ထဲက ပေးထရီးယက်ထ် ဒုံးကျည်နှစ်စီးနဲ့
ငါ ပြန်ပြီး ပျက်ချဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရဲ့
ကဲ…ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ဘူး
သွားကြပေရော့ သွားလေရော့။
(၁.၈.၂ဝ၁၆)
၂၀၁၆-ဒီဇင်ဘာလထုတ်၊ မော်ကွန်းမဂ္ဂဇင်း အမှတ်(၄၁)မှ ကဗျာ ဖြစ်ပါသည်။ ။
မင်းထက်မောင် ရေးသည်။

