Home အက္ေဆး တိပ္ေခြမ်ားရဲ႕ ရာဇ၀င္

တိပ္ေခြမ်ားရဲ႕ ရာဇ၀င္

115
0
ေစ်းႏႈန္းသက္သာစြာ ေၾကာ္ျငာထည့္သြင္းႏုိင္ပါၿပီ

၂၀၁၄၊ဇန္န၀ါရီလထုတ္၊ေမာ္ကြန္း မဂၢဇင္း အမွတ္(၁၁)မွ အေမခံေဆာင္းပါးျဖစ္ပါသည္။

ေမာင္ဥယ်ာဥ္ ေရးသည္။

ေစ်းႏႈန္းသက္သာစြာ ေၾကာ္ျငာထည့္သြင္းႏုိင္ပါၿပီ

ကက္ဆက္တိပ္ေခြတစ္ေခြကလူ႔အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခုလုံးရဲ႕အားေကာင္းေမာင္းသန္ေမာင္းႏွင္ေနတဲ့စနစ္ႀကီးကုိလက္ဖဝါးကေနလက္ဖမုိးလွန္လုိက္သလုိမ်ဳိး ေျပာင္းျပန္လွန္ႏုိင္တဲ့အစြမ္းရွိတယ္ဆုိရင္ခင္ဗ်ား မအံ့ၾသပါနဲ႔။ အဲဒီလုိအျဖစ္အပ်က္ဟာ အာဖရိကတုိက္တုိ႔၊ ေတာင္အေမရိကတုိက္တုိ႔၊ အေရွ႕ဥေရာပတုိ႔မွာျဖစ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူးရ။ ရ၀မ္ဒါတုိ႔၊ဆူဒန္တုိ႕၊ဆီးရီးယားတုိ႔မွာျဖစ္ခဲ့တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အာရွတုိက္ရဲ႕တစ္ေနရာမွာျဖစ္ခဲ့တာပါ။ဒီထက္တိတိက်က်ရည္ညႊန္းရမယ္ဆုိရင္အေရွ႕ေတာင္အာရွထဲက ခင္ဗ်ားတုိ႔၊ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေနတဲ့ေရႊျပည္ႀကီးမွာျဖစ္ခဲ့တာေပါ့။ဟုတ္ပါတယ္။ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊အင္းစိန္ၿမိဳ႕နယ္ႀကိဳ႕ကုန္းရပ္ကြက္မွာရွိတဲ့လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ရဲ႕ကက္ဆက္အတြင္းကတိပ္ေခြေလးကျမန္မာ့လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကုိေျပာင္းလဲသြားေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။

ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြဟာကြၽန္ေတာ္တုိ႔လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာအခုိင္အမာေနရာယူခဲ့ဖူးတယ္။ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားရဲ႕တရားေခြေတြ၊စင္တင္ျပဇာတ္ဇာတ္လမ္းေခြေတြ၊သီခ်င္းေခြေတြေဟာေျပာပြဲေခြ၊လက္ေရြးစင္သီခ်င္းေခြေတြ၊သင္႐ုိးညႊန္းတမ္းေခြေတြစတဲ့နယ္ပယ္အသီးသီးအတြက္ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြအသုံးေတာ္ခံခဲ့ၾကတယ္။ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြကုိကြၽန္ေတာ္စၿပီးနားေထာင္ေတာ့စတီရီယုိေခတ္ဦးသီခ်င္းေတြလုိ႔မွတ္မိေနတယ္။တကၠသုိလ္ေအးေမာင္၊ဗစ္တာခင္ညိဳ၊အယ္လ္ပီေဂ်သိန္းတန္၊ပေလးဘြိဳင္းသန္းႏုိင္တုိ႔ရဲ႕သီခ်င္းေတြ၊တစ္ခါတေလစုိးပုိင္ရဲ႕အိႏၵိယေတးသြားသီခ်င္းေတြ၊အဲဒီတုန္းကကက္ဆက္ကုိကုိယ္တုိင္ဖြင့္ၿပီးနားေထာင္ခဲ့ရတာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ဦးေလးေတြ၊အစ္ကုိေတြဖြင့္တဲ့သီခ်င္းေတြကုိနားေထာင္ခဲ့ရတာပါ။ အထူးသျဖင့္ဦးေလးကဗစ္တာခင္ညိဳရဲ႕ေတးသီခ်င္းေတြသိပ္ႀကိဳက္တာေလ။ဗစ္တာခင္ညိဳရဲ႕’ ေႏြ’သီခ်င္းဆုိရင္ဦးေလးကအ ပီအျပင္ဟဲေတာ့တာကလား။

ေႏြေရာက္ၿပီေလxxx႐ုိးတံက်ဲက်ဲxxxစာဆုိတုိ႔မႈိင္ေငးၾကတယ္xxxဘယ္ေဆးေရးလုိ႔xxxလုိက္မမီတယ္xxxျခယ္သမကုန္ႏုိင္တယ္xxxေၾသာ္xxxလြမ္းစရာ့ေႏြပန္းခ်ီကားxxတိမ္ညိဳတိမ္ျပာxxxေဆးေရးျခယ္ထားxxတိမ္သားမီးခုိးxxလြင့္ေမ်ာမဆုံးတယ္xxxေႏြရယ္ေကာင္းကင္xxxၾကည္လင္စြာxxxလွပေနတယ္xxxအဲဒီသီခ်င္းဆုိရင္မူရင္းအဆုိရွင္ဗစ္တာခင္ညိဳဆုိတာထက္ဦးေလးဆုိတာမၾကာခဏၾကားၿပီး နားယဥ္သြားတာေလ။ဦးေလးတုိ႔ေခတ္ကဆုိၾကမယ္ေပ်ာ္ၾကမယ္၊ဆုိလုိက္ၾကစုိ႔၊ အိပ္မက္ဆုံရာ၊ ဂီတတံခါးေလးဖြင့္ပါဦး၊ မယ္လုိဒီေဝါလ္တုိ႔ မရွိလုိ႔သာေပါ့။ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိအဲဒီအစီအစဥ္ေတြထဲကတစ္ခုခုမွာဦးေလးကုိေတြ႕ေကာင္းေတြ႕ႏုိင္တယ္။

အစ္ကုိတစ္ေယာက္ကေတာ့ကံ့ေကာ္ေတာမ်ဳိးေအာင္ခေရစီ၊ကံ့ေကာ္ေတာမ်ဳိးေအာင္ရဲ႕နာမည္ေက်ာ္ေအးမိစံသီခ်င္းကုိအခ်ိန္ျပည့္ဆုိေနတတ္တယ္။ သူႀကိတ္ပုန္းခုတ္ေနတဲ့အစ္မႀကီးရဲ႕နာမည္ကလည္ေးအးမိစံပဲေလ။ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္မွာေတာ့ ကုိင္ဇာ၊တူးတူး၊ခင္ေမာင္ထူး၊လႊမ္းမုိးတုိ႔ရဲ႕ေခတ္ျဖစ္လာၿပီ။တူးတူးကႏႈတ္ခမ္းနီမေလးေတြရဲ႕အသည္းစြဲအဆုိေတာ္။စက္မႈတကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား အဆုိေတာ္ျဖစ္တဲ့ တူးတူးဟာအဲဒီေခတ္ကစ တိတ္႐ႈိးေတြမွာပဲြသိမ္းမင္းသားတစ္ေယာက္ေပါ့။

ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြထဲကဇာတ္လမ္းေခြေတြကလည္းထုနဲ႔ထည္နဲ႔ေစ်းကြက္အခုိင္အမာရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ကာဗာကတ္ေတြကုိ ပန္းခ်ီသ႐ုပ္ေဖာ္ေတြ၊မင္းသား၊မင္းသမီးေတြရဲ႕ဓာတ္ပုံေတြနဲ႔လုပ္ေလ့ရွိတာမွတ္မိေနတယ္။ဇာတ္လမ္းေခြေတြကလည္းအစုံပါပဲ။ဗုဒၶဝင္ရာဇဝင္ေတြလည္းပါတယ္။စင္တင္ျပဇာတ္ေတြလည္းပါတယ္။ဓာတ္ျပားေခတ္ကထင္ရွားတဲ့ဇာတ္လမ္းေတြလည္း ပါတယ္။

ကက္ဆက္တိပ္ေခြဇာတ္လမ္းေခတ္မွာထင္ရွားတဲ့အသံမင္းသားေတြကထြန္းေဝ၊ ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္း၊ ျမတ္ေလး၊ ဘီအီးဒီေအာင္သုိက္တုိ႔ျဖစ္ၾကတယ္။ အညာေဒသေတြမွာတြံေတးသိန္းတန္ကပြဲတုိင္းေက်ာ္ဇာတ္လုိက္ႀကီး၊အမ်ဳိးသမီအး သံသ႐ုပ္ေဆာင္ေတြကတင္တင္ႏြဲ႕၊ တင္တင္ျမ၊ ခ်စ္စံပယ္၊ ေခတၱရာတမာခ်ဳိ၊ ပဲခူးျမတုိ႔ကနာမည္ေက်ာ္ေတြေပါ့။ကြၽန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆုံးဇာတ္လမ္းကေတာ့ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ပဲ။ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္းရဲ႕အသံသ႐ုပ္ေဆာင္မႈေတြကပီျပင္လြန္းတယ္။ေနာက္ခံေတးဂီတေတြကလည္းဖမ္းစားႏုိင္လြန္းတယ္။ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းဖြင့္ခ်ိန္ဆုိနားေထာင္ေနၾကသူအားလုံးဟာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လုိ႔၊အပ္က်သံမဟုတ္ေတာင္ငါးမတ္သံက်တာေလာက္ေတာ့ေကာင္းေကာင္းၾကားႏုိင္တယ္။ရာဇဝတ္အုပ္လုပ္တဲ့ပုလိပ္ဦးဘခ်စ္နဲ႔မျမဝင္းတုိ႔ေတာ့ဘယ္သူေတြအသံနဲ႔သ႐ုပ္ေဆာင္လဲမမွတ္မိေတာ့ဘူး။ဒါေပမဲ့အသံသ႐ုပ္ေဆာင္ခ်က္ကပီျပင္လြန္းေတာ့ကုိယ့္ေရွ႕မွာမ်က္ဝါးထင္ထင္သ႐ုပ္ေဆာင္ေနၾကသလုိ ျမင္ေယာင္လာေစတယ္။

ဗုိလ္ေအာင္ဒင္နဲ႔ရာမတုိ႔ ေတြ႕ၾကတဲ့အခန္းဆုိ ေကာင္းလြန္းလုိ႔အခုအထိမွတ္မိေနတယ္။ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ရဲ႕တပည့္ရာမကလက္ေထာက္ေခါင္းေဆာင္။ သူတုိ႔အဖြဲ႕မွာဗုိလ္ေအာင္ဒင္သာမရွိေတာ့ရင္ သူက အလုိလုိေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာမွာေလ။ မႀကံေကာင္းမစည္ရာဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိလုပ္ႀကံဖုိ႔အထိႀကံလာတယ္။ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ပဲေလ၊ တပည့္ေတြအကြက္ေရႊ႕တာေလာက္ကေတာ့ ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသးတယ္။ရာမ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္းရွိေနခ်ိန္မွာဗုိလ္ေအာင္ဒင္က တံခါးေခါက္လုိက္တယ္။

”ရာမ…ေဟ့ေကာင္ရာမ…တံခါးဖြင့္စမ္း၊ ငါေျပာေနတယ္၊ တံခါးဖြင့္စမ္း၊ ဖြင့္ဆုိအခုဖြင့္စမ္း”အခန္းထဲမွာရွိတဲ့ရာမကသူ႔ဆရာအသံၾကားေတာ့ပ်ာယာခတ္သြားတယ္။ တံခါးနားကုိအသာကပ္သြားတယ္။ တံခါးမွာတပ္ထားတဲ့ကန္႔လန္႔ကုိေခ်ာက္ခနဲဖြင့္ၿပီး တံခါးဖြင့္တာနဲ႔တစ္ၿပိဳက္နက္လက္ထဲကေသနတ္နဲ႔ဒုိင္းခနဲပစ္ခ်လုိက္တယ္။ဒါေပမဲ့ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ပဲေလ၊ လြယ္လြယ္နဲ႔ဘယ္ရမတုန္း။

ရာမပစ္လုိက္တဲ့က်ည္ဆန္ကဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိမထိဘဲဗုိလ္ေအာင္ဒင္ေရွ႕မွာတန္ဆာခံလုပ္ၿပီး ကာထားတဲ့ရာမရဲ႕မိန္းမကုိမွန္သြားပါေရာလား။ရာမကသူ႔မိန္းမရင္ဘတ္မွာေသနတ္ဒဏ္ရာနဲ႔ေသြးေတြထြက္ေနေတာ့ေသြးပ်က္သြားၿပီ။ ဘာလုပ္လုိ႔ဘာကုိင္ရမွန္းမသိေျခမကုိင္မိ၊ လက္မကုိင္မိျဖစ္ေနၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာဗုိလ္ေအာင္ဒင္က ၾသဝါဒ ေခြၽေတာ့တာပဲ။

”လြယ္သလား ခက္သလား ရာမ၊ ဟင္…လြယ္သလားခက္သလား၊ မင္းက ဗုိလ္လုပ္ခ်င္တာ ဟုတ္လား၊ဟင္း ဟင္းဟင္း… ဗုိလ္လုပ္ခ်င္တဲ့ေကာင္ဆုိတာဒီလုိဖဲခ်ပ္ေလးေတြမွန္ေအာင္ ပစ္တတ္ရတယ္ကြ၊ ဝွီး…ေဒါက္”အၿငိမ့္စင္ေပၚကလူရႊင္ေတာ္ေတြကအဲဒီဇာတ္ကြက္ကုိပဲသ႐ုပ္ေဖာ္ၿပီး ခြင္ခ်ျပက္လုံးထုတ္ၾကျပန္တယ္။

”လြယ္သလား ခက္သလားရာမ၊ မင္းကဗုိလ္လုပ္ခ်င္တယ္ဟုတ္လား၊ဟင္းဟင္းဟင္း… ဗုိလ္လုပ္ခ်င္တဲ့ေကာင္ဆုိတာဒီအက္စ္ေအတက္ခဲ့ရတယ္ကြ။ဒါမွမဟုတ္ရင္အုိတီအက္စ္ေလာက္ေတာ့တက္ခဲ့ရတယ္ကြ”ဆုိေတာ့ပြဲၾကည့္ပရိသတ္ကပတ္တုတ္လုိ႔မရေတာ့ဘူး။(ဒီအက္စ္ေအဆုိတာစစ္တကၠသုိလ္ျဖစ္ၿပီး အုိတီအက္စ္က ဗုိလ္သင္တန္းေက်ာင္းျဖစ္ပါတယ္။)

ဇာတ္သဘင္ေတြရဲ႕ေအာင္ျမင္တဲ့စင္တင္ျပဇာတ္ေတြကလည္း ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေတြျဖစ္လာၾကတယ္။ ေပါက္ပင္ဘာေၾကာင့္ကုိင္းရတယ္၊ နန္းထား လမ္းသလားေနသည္၊ ေရႊဖိနပ္ႀကီးရွပ္တုိက္စီးမယ္၊ မိထားခင္လင္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔စတဲ့ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေတြဟာဘီအီးဒီေအာင္သုိက္ရဲ႕နာမည္ေက်ာ္စင္တင္ျပဇာတ္ေတြပါ။

ကက္ဆက္တိပ္ေခြဇာတ္လမ္းေတြေခတ္စားလာေတာ့တိပ္ရီေကာ္ဒါေခတ္ကဇာတ္လမ္းေတြ၊ဓာတ္ျပားေခတ္ကဓာတ္ျပားေတြလည္း ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြေပၚ ေရာက္လာတယ္။ေရႊမန္းတင္ေမာင္ရဲ႕ရြဲကုန္သည္၊ေမာင္မူ၊ဖ ြားေတာ္မူခန္း၊ေတာထြက္ခန္း၊ ေလးေတာ္တင္ခန္းေတြလည္း လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့ဇာတ္လမ္းေတြေပါ့။

အညာေက်းလက္ေဒသေတြမွာေကာက္စုိက္ပ်ဳိးႏုတ္ခ်ိန္ေရာက္ရင္ဟြန္းလုိ႔ေခၚတဲ့ေလာ္စပီကာႀကီး လွည္းေပၚတင္ၿပီးလယ္ကြင္းေတြဘက္လွည့္ၿပီး ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေတြ ဖြင့္ေပးၾကရတယ္။ေကာက္စုိက္သမေတြမပ်င္းရေအာင္၊ အလုပ္တြင္ေအာင္ဆုိတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ေတာင္သူႀကီးေတြကေလာ္စပီကာအငွားလုိက္တဲ့သူေတြထံသြားငွားၿပီး ဖြင့္ၾကရတာပါ။ အဲဒီေခတ္ကစက္ဆရာကပ်ဳိတုိင္းႀကိဳက္တဲ့ႏွင္းဆီခုိင္ေပါ့။ဟြန္းႏွစ္လုံးလွည္းထမ္းပုိးေပၚ တင္လုိက္တာနဲ႔သူဟာဆရာတစ္ဆူျဖစ္သြားၿပီ။

ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစခ်ိန္၁၉၉ဝျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြအထိေလာ္စပီကာငွားတဲ့လုပ္ငန္းကတြင္က်ယ္ေနေသးတယ္။စက္ဆရာအတြက္ကြမ္း၊ ေဆးလိပ္၊ မုန္႔ပဲသေရစာအားလုံးကုိေလာ္စပီကာငွားရမ္းတဲ့ေတာင္သူႀကီးကတာဝန္ယူေပးရတယ္။ ေဖ်ာ္ေျဖစရာဘာမွမည္မည္ရရရွိတဲ့ေခတ္မဟုတ္ေတာ့ကက္ဆက္တိပ္ေခြထဲကအသံမင္းသား၊ မင္းသမီးေတြကုိပဲတခုတ္တရ နားေသာတဆင္ၾကရတာေပါ့။

တံြေတးသိန္းတန္ရဲ႕စုိးမုိးေမတၱာ၊ကုိယ္ရယ္၊တုိးရယ္၊စုိးစုိးရယ္၊ေထြးညိဳဇာတ္ထုပ္ေတြဟာပရိသတ္ဟယဒကုိၿငိေစတဲ့ဇာတ္လမ္းေတြျဖစ္တယ္။ ေထြးညိဳဇာတ္ဆုိရင္ဂ်ပန္ေခတ္ကာလကုိအေျခခံထားတဲ့ေက်းလက္ဇာတ္ထုပ္။ ဇာတ္လုိက္ကဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးသမား ကုိသစၥာ။ သူႀကီးသားသာဒင္ကဖ်က္ဆီးလုိက္ေတာ့ေထြးညိဳခမ်ာဗုိက္တစ္လုံး က်န္ရစ္ခဲ့ရွာတယ္။

ကုိသစၥာကေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာကေနေတာ္လွန္ေရးၿပီးလုိ႔ျပန္လာေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ေထြးညိဳကသူ႔ရဲ႕မသန္႔ရွင္း၊ မစင္ၾကယ္ေတာ့တဲ့ခႏၶာကုိယ္ကုိခ်စ္သူဆီမအပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္အဆုံးစီရင္ဖုိ႔ေထြးညိဳဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္တယ္။ဒါကုိေထြးညိဳရဲ႕အုပ္ထိန္းသူဘႀကီးမႈံသိေတာ့တရားစကားေတြေျပာၿပီး တားတယ္။ ေထြးညိဳကေခါင္းမာတဲ့သူဆုိေတာ့ဘႀကီးမႈံဘယ္လုိပဲေဖ်ာင္းဖ်ေဖ်ာင္းဖ်မရဘူး။

အဲဒီအခ်ိိန္မွာေလေတြ၊မုိးေတြတဝုန္းဝုန္းက်လာတယ္။ ေထြးညိဳကေလထဲမုိးထဲထြက္ေျပးသြားတယ္။ဘႀကီးမႈံကေထြးညိဳမလုပ္နဲ႔၊ ေထြးညိဳသမီးမွားမယ္လုိ႔တေၾကာ္ေၾကာ္ေအာ္ၿပီး ေထြးညိဳေနာက္ကလုိက္တယ္။ရြာထိပ္လည္း ေရာက္ေရာေညာင္ကုိင္းႀကီးကမုိးသက္ေလျပင္းေၾကာင့္ေထြးညိဳေခါင္းေပၚ တည့္တည့္က်သြားတယ္။ ေထြးညိဳကေနရာမွာတင္ပြဲခ်င္းၿပီး ဆုံးရွာတယ္။ ဘႀကီးမႈံတစ္ေယာက္ရင္ထုမနာျဖစ္ရတယ္။ ေထြးညိဳအတြက္လြမ္းေစတီကုိရြာထိပ္ကေတာင္ကုန္းမုိ႔မုိ႔ေလးေပၚ တည္ထားတယ္။ ကုိသစၥာျပန္လာခ်ိန္မွာဘႀကီးမႈံက တဘက္ေခါင္းေပါင္းထားၿပီး ေစတီရင္ျပင္မွာ တံျမက္စည္းလွည္းေနခ်ိန္နဲ႔ဇာတ္ကုိအ ဆုံးသတ္ထားတယ္။ဇာတ္က အလြမ္းဇာတ္နဲ႔ သိမ္းထားတာေလ။

ေရႊက်ီးညိဳနဲ႔ပဲခူးျမတုိ႔ရဲ႕သုိက္နန္းရွင္ျမစိမ္းကလည္းေအာင္ျမင္တဲ့ဇာတ္လမ္းမုိ႔လူရႊင္ေတာ္ေတြရဲ႕ျပက္လုံးခြင္ထဲေရာက္လာတယ္။ အဲဒီဇာတ္ထုပ္ထဲက”မုိက္ပါ့ဘုန္းၾကြယ္ရာ၊သုိက္ဆရာေလွေပၚတင္လာရတယ္လုိ႔”ဆုိတဲ့ စကားအစား လူရႊင္ေတာ္ေတြက”မုိက္ပါ့ဥာဏ္ပြင့္ရာ၊ တစ္အိမ္လုိလုိ႔လူေခၚခုိင္းလုိက္ပါတယ္၊ရဲလက္တုိ႔လာရတယ္လုိ႔”ဆုိၿပီး ျပက္လုံးထုတ္ၾကပါေလေရာလား။ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဇာတ္လမ္းထဲကဗုိလ္ေအာင္ဒင္နဲ႔ဦးဘခ်စ္တုိ႔ရဲ႕အခ်ီအခ်ေျပာၾကတဲ့ဒုိင္ယာေလာ့ခ္ေတြကလည္းရပ္သုံးရြာသုံးေဝါဟာရ ျဖစ္သြားတာေတြရွိတယ္။ ဦးဘခ်စ္ကဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကုိ ဖမ္းေတာ့ “Duty is Duty” တာဝန္ဟာတာဝန္ပါပဲတဲ့။

ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ကျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ သိပ္ေကာင္းတဲ့စကားလုံးေပါ့။”ဒါကေတာ့ပုလိပ္အျမင္ကုိး ဦးဘခ်စ္ရဲ႕”တဲ့ေလ။ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဇာတ္လမ္းေခြကေအာင္ျမင္လြန္းေတာ့ျမန္မာေတြရဲ႕ထုံးစံအတုိင္း ေနာက္ဆက္တြဲေတြဆက္ထြက္လာတယ္။ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ျပန္လာၿပီတုိ႔၊သားဗုိလ္ေအာင္ဒင္တုိ႔ဟာဗုိလ္ေအာင္ဒင္ရဲ႕ေနာက္ဆက္တြဲဇာတ္လမ္းေတြျဖစ္ၾကတယ္။ပရိသတ္ကလည္းဆက္တုိက္အားေပးၾကတာပါပဲ။ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေတြဟာေအာင္ျမင္တဲ့စင္တင္ျပဇာတ္ေတြ၊ေအာ္ပရာေတြတင္မကဘဲထင္ရွားတဲ့႐ုပ္ရွင္ေတြနဲ႔ေက်ာ္ၾကားတဲ့ဝတၴဳေတြကုိပါအသံသြင္းဇာတ္လမ္းအျဖစ္ဖန္တီးထုတ္လုပ္ၾကတာေတြလည္းရွိတယ္။ဘဝသံသရာတုိ႔၊မုန္း၍မဟူတုိ႔ဟာထင္ရွားတဲ့႐ုပ္ရွင္ေတြကေနေအာင္ျမင္တဲ့ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေခြေတြအျဖစ္အသြင္ေျပာင္းလာၾကတာပါ။ မင္းသိခၤနစေနေမာင္ေမာင္၊ဲ႔ပုဂံသူရရဲ႕မင္းအသက္ငါ႕ေပး၊ဆရာၾကဲီးျမတ္ခုိင္တုိ႕လုိလ်ွဳိ႕၀ွက္ဆန္းၾကယ္္ဇာတ္ေတြကပရိသတ္ကုိမိန္းေမာသြားေအာင္စြမ္းေဆာင္ႏုိင္အားႀကီးတယ္။

ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေတြမွာလည္း စီစဥ္ထုတ္လုပ္ၾကသူေတြရွိတယ္။ဂီတစာဆုိေမာင္ေၾကးမုံ၊စြယ္စုံပန္းခ်ီေလးဝင္းတုိ႔ရဲ႕ဇာတ္လမ္းေတြကိုက်ြန္္ေတာ္နားေထာင္ဖူးတယ္။တိပ္ေခြဇာတ္လမ္းေတြရဲ႕သက္ေရာက္မႈကေက်းလက္ေဒသတင္မကဘူး၊ၿမိဳ႕ျပအထိပါသက္ေရာက္မႈရွိတယ္။ အလုပ္သမားအမ်ားစုလုပ္ၾကရတဲ့ေဆးလိပ္ခုံတုိ႔၊ ပုံႏွိပ္စက္တုိ႔၊ ဖိနပ္ခ်ဳပ္အလုပ္႐ုံတုိ႔မွာအလုပ္ရွင္ေတြကအလုပ္သမားေတြအတြက္အပ်င္းေျပကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေတြကိုဖြင့္ေပးထားၾကရတယ္။

အခုေခတ္လုိဗီစီဒီေတြ၊ဒီဗီဒီေတြမေပၚေသးဘူး။ ကက္ဆက္ကလည္း လုပ္ငန္းရွင္ေတြေလာက္သာဝယ္ႏုိင္ခ်ိန္၊ဧည့္ခန္းထဲကဗီ႐ုိေပၚမွာရွိေနတဲ့ကက္ဆက္တစ္လုံးသည္ပင္ဂုဏ္ရည္ျပပစၥည္း၊ ေတာ္႐ုံလူကက္ဆက္တစ္လုံးပုိင္ဖုိ႔အိပ္မက္မမက္ႏုိင္ေသးခ်ိန္၊ ကက္ဆက္ပုိင္ရွင္ဆုိသူေတြပင္ထြက္သမွ်ေခြမဝယ္ႏုိင္ၾကေသးဘူး။ စာေပႏွင့္တိပ္ေခြဆုိတဲ့အငွားဆုိင္ေတြမွာတစ္ရက္ငွားခတစ္က်ပ္ႏႈန္းနဲ႔ငွားရမ္းနားေထာင္ေနရခ်ိန္၊ သီခ်င္းေခြဆုိတာတစ္ႏွစ္လုံးေနလုိ႔လက္ဆယ္ေခ်ာင္းျပည့္တာမဟုတ္ဘူး။ တိပ္ေခြတစ္ေခြရဲ႕တန္ဖုိးကတစ္ေခြအစိတ္(၂၅က်ပ္)ဆုိေတာ့ထြက္သမွ်ဝယ္ယူနားဆင္ဖုိ႔ကမလြယ္ဘူးေလ။

 ၁၉၈ဝျပည့္ႏွစ္ဝန္းက်င္ေတြေပါ့။အဲဒီအခ်ိန္ကေန႔စားအလုပ္သမားတစ္ေယာက္ကတစ္ရက္၃က်ပ္၁၅ျပားရခ်ိန္၊ ကြၽမ္းက်င္လုပ္သားသည္ပင္တစ္ရက္လုပ္အားခက၅က်ပ္၂၅ျပား၊ တိပ္ေခြဝယ္ဖုိ႔ဆုိတာအေတာ္ေလးစြန္႔စားရတဲ့ကိစၥ။ တိပ္ေခြအငွားဆုိင္ကနားေထာင္ၿပီးလုိ႔ႀကိဳက္ၿပီဆုိတာေသခ်ာမွေခြတစ္ေခြအတြက္တစ္လကုိးသီတင္း စုေဆာင္းဝယ္ၾကရတာ၊ အခုအခ်ိန္ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လြမ္းစရာႀကီး။

အဘြားကလည္း ကက္ဆက္တိပ္ေခြႀကိဳက္တဲ့ ပရိသတ္တစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ အဘြားႀကိဳက္တာကသီခ်င္းတုိ႔၊ ဇာတ္လမ္းတုိ႔မဟုတ္ဘဲတရားေခြျဖစ္ေနတယ္။ကက္ဆက္ကတ ရားေခြဖြင့္ေပးလုိက္ရင္သူ႔ခုတင္ေလးေပၚကေနဘုရားကုိအာ႐ုံျပဳၿပီး က်ဳံ႕က်ဳ႕ံေလးထုိင္ၿပီး တရားနာတတ္တယ္။ အဘြားနာေလ့ရွိတဲ့တရားေတြကမင္းကြန္းဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ သုတၱန္တရားေတာ္ေတြ၊အ ထူးသျဖင့္စူဠကမၼဝိဘဂၤသုတ္တုိ႔၊ဘာတုိ႔ေပါ့။ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အိမ္နဲ႔ ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္ေလာက္ကအေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့ၾကာနီကန္ဆရာေတာ္ဦဇဋိလရဲ႕အခုိင္အမာပရိသတ္။

ဥပုသ္ေန႔မနက္ေရာက္ၿပီဆုိတာနဲ႔မုိးမလင္းေသးဘူး၊ ၾကာနီကန္တရားေခြေတြဖြင့္ေတာ့တာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မွာေတာ့ နားရည္ကုိဝလုိ႔။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လူပ်ဳိေပါက္ေရာက္ခ်ိန္မွာကက္ဆက္တိပ္ေခြေလာကဟာစတီရီယုိေတးသီခ်င္းေခြေတြအၿပိဳင္းအ႐ုိင္းေပၚလာေနၿပီ။ကုိင္ဇာ၊လႊမ္းမုိး၊စုိးလြင္လြင္၊တူးတူးစတဲ့အ ဆုိေတာ္ေတြကTop Ten စာရင္းဝင္ေတြ။အ မ်ဳိးသမီးအဆုိေတာ္ေတြထဲမွာေမဆြိ၊ ေဟမာေနဝင္း၊ ပုိးဒါလီသိန္းတန္တုိ႔နာမည္ေက်ာ္ခ်ိန္။အဲဒီအဆုိေတာ္ေတြကပ ရိသတ္အေပၚဘယ္ေလာက္အထိလႊမ္းမုိးသလဲဆုိရင္သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာအဆုိေတာ္တူးတူး ဆံပင္ပုံစံထားတဲ့သူေတာင္ရ ွိတယ္။ဆ ံပင္ညႇပ္ဆုိင္ေတြကလည္အး ဲဒီလုိဆံပင္ပုံစံကုိတူးတူးေကတဲ့။

 အဲဒီေခတ္ကအမ်ဳိးသမီးငယ္ေတြရဲ႕ဆံပင္ပုံစံကလည္း ေဟမာေနဝင္းရဲ႕ခြင့္လႊတ္ေနာ္စီးရီးကကာဗာကတ္ပုံစံလုိက္ထားၾကလုိ႔ေဟမာေကတဲ့ေလ။ ပုိးဒါလီသိန္းတန္ကဆံပင္ပြေယာင္းေယာင္းအေကာက္ပုံစံနဲ႔ေမတၱာေရလႈိင္းစီးရီးထြက္လာေတာ့လည္ေး မတၱာေရလႈိင္းေကတဲ့ေလ။

ကြၽန္ေတာ္ ပထမဆုံးကက္ဆက္တိပ္ေခြစဝယ္ေတာ့တစ္ေခြ၁၂ဝေပးရတဲ့အခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီ။ ၁၉၉ဝခုႏွစ္ဝန္းက်င္ႏွစ္ေတြျဖစ္မွာေပါ့။ ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြထဲမွာစီးရီးေခြအေရာင္းရဆုံးကသ ႀကၤန္မုိး႐ုပ္ရွင္သီခ်င္းမ်ားနဲ႔ဗဒင္ရဲ႕ေနရာစီးရီးေခြေတြျဖစ္ၾကတယ္။ သႀကၤန္မုိးသီခ်င္းေတြကေတာ့ကက္ဆက္တိပ္ေခြေလာကမွာတင္က်န္မေနခဲ့ဘူး၊ စီဒီေခတ္၊ ဗီစီဒီေခတ္၊ဒီဗီဒီေခတ္၊ အီးဗီဒီေခတ္အထိပါလာ႐ုံကမဘူး၊ မန္မုိရီစတစ္ေခတ္အထိပါလာပါေရာလား။

အႏုပညာအားေကာင္းလာၿပီဆုိရင္ေခတ္ေပၚသီခ်င္းအျဖစ္သာမကဘဲေခတ္အဆက္ဆက္ပါလာၿပီးဂႏၳဝင္ျဖစ္ေတာ့တာကုိး။ မိတ္ေဆြလုပ္ငန္းရွင္တစ္ေယာက္ဆုိရင္သႀကၤန္မုိးကုိသိပ္ခေရစီျဖစ္တာေပါ့။သူူ႔ရဲ႕ထုတ္ကုန္အမွတ္တံဆိပ္ကုိသ ႀကၤန္မုိးစာလုံးဒီဇုိင္းအတုိင္း ဒီဇုိင္းဆရာကိုလုပ္ခုိင္းတာေလ။ သႀကၤန္မုိးေခြရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈကေၾကာက္ခမန္းလိလိ။အခုအခ်ိန္အထိသႀကၤန္ရာသီေရာက္ရင္သႀကၤန္မုိးသီခ်င္းေတြကေရာင္းတန္းဝင္တုန္း။(ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတာ့မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ ေခတ္ကာလအေျခအေနအရ စီဒီေခြျဖစ္သြားတာေတာ့ရွိတာေပါ့။)

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လည္သႀကၤန္မုိးသီခ်င္းေတြကုိစ၊လယ္၊ဆုံးႀကိဳက္ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ႀကီးေတာ္တစ္ေယာက္ကေတာ့နည္းနည္းအကဲပုိတယ္။ သႀကၤန္မုိးေခြဆုိရင္အစအဆုံးဖြင့္မွႀကိဳက္တာ၊ သီခ်င္းေတြဟုိေက်ာ္ဒီေက်ာ္ရစ္ၿပီးဖြင့္ရင္မႀကိဳက္ဘူး။သႀကၤန္မုိးသည္ပင္အခုလာမယ့္သႀကၤန္ဆုိႏွစ္၃ဝျပည့္ေတာ့မွာပါလား။

ကက္ဆက္တိပ္ေခြေခတ္မွာသႀကၤန္ရာသီေရာက္ရင္သႀကၤန္ေခြေတြကမုိးဦးက်မႈိပြင့္ေတြလုိဟုိဟုိဒီဒီကထြက္ေပၚလာတတ္တယ္။တခ်ဳိ႕လည္းေစ်းကြက္မွာအခ်ိန္မီေရာက္မလာႏုိင္တဲ့အခါကာဗာကတ္ေတြပုံစံေျပာင္းၿပီးလာမယ့္သႀကၤန္ရာသီအတြက္တစ္ႏွစ္တိတိေစာင့္ရတာမ်ဳိးလည္းရွိတတ္တယ္။ ေသခ်ာတာကေတာ့အခုအခ်ိန္အထိဘယ္သႀကၤန္ေခြမွသႀကၤန္မုိးရဲ႕ပ်ံ႕ႏွံ႔မႈကုိ မမီႏုိင္ေသးဘူး။

ကက္ဆက္သီခ်င္းေခြေတြထဲမွာ အဆုိေတာ္ဗဒင္ရဲ႕ ေနရာသီခ်င္းေခြကလည္း ဝက္ဝက္ကြဲေအာင္ျမင္တဲ့ေခြလုိ႔ေျပာႏုိင္တယ္။သူူ႔ေရွ႕ကသီခ်င္းေခြေတြေအာင္ျမင္တယ္ဆုိရာမွာတ ကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြခ်ည္း သီးသန္႔ႀကိဳက္သူေတြရွိတယ္။ နယ္ပရိသတ္ေတြခ်ည္း ႀကိဳက္တဲ့အဆုိေတာ္ေတြလည္းရွိတယ္။

ေအာင္သူ၊အႏုိင္၊မင္းေအာင္စတဲ့အဆုိေတာ္ေတြဟာနယ္ပရိသတ္အတြက္ရယ္လုိ႔သီးသန္႔ထုတ္လုပ္ျဖန္႔ခ်ိတာမဟုတ္ေပမယ့္နယ္ပရိသတ္ေတြရဲ႕ အားေပးမႈအျပည့္အဝရတဲ့အဆုိေတာ္ေတြျဖစ္ၾကတယ္။ ဗဒင္ရဲ႕ေနရာကေတာ့အဲဒီလုိမဟုတ္ဘူး။ ေက်းလက္ေရာၿမိဳ႕ျပပါႀကိဳက္ၾကတာ။ဘယ္ေလာက္အထိႀကိဳက္ၾကသလဲဆုိရင္အဲဒီတုန္းကကြၽန္ေတာ္တုိ႔ညီအစ္ကုိေတြစုၿပီးပုုဂံဘုရားဖူးထြက္ခ်ိန္၊မႏၲေလးတစ္ၿမိဳ႕လုံးဗဒင္သီခ်င္းသံေတြေနရာအၾကားအလပ္မရွိၾကားေနရခ်ိန္၊ဘုရားဖူးသြားေတာ့လည္း ေရာက္တဲ့ၿမိဳ႕၊ နားတဲ့ေနရာတုိင္းမွာဗဒင္ရဲ႕သီခ်င္းသံေတြခ်ည္းေလ။ ပုဂံမွာဘုရားဖူးေတာ့ျမင္းလွည္းဆရာကအစ ဗဒင္သီခ်င္းဆုိၿပီး ျမင္းလွည္းေမာင္းပုိ႔တယ္။

ဗဒင္ရဲ႕ကက္ဆက္တိပ္ေခြကာဗာကတ္ကကဏန္းေကာင္ပုံစံနဲ႔ထြက္လာၿပီး တစ္ေခြလုံး တစ္ေယာက္တည္း ေရး၊ ဆုိ။သီခ်င္းေခြစီးရီးလုိက္မဟုတ္ဘဲစိတ္ႀကိဳက္လက္ေရြးစင္သြင္းတဲ့ selection ေခြေတြလည္း ေခတ္စားခဲ့ဖူးေသးတယ္။ လူဆုိတာကလည္းလူတစ္ကုိယ္အႀကိဳက္တစ္မ်ဳိးမဟုတ္လား။စီးရီးေခြထဲကသီခ်င္းအားလုံးကုိႀကိဳက္ခ်င္မွႀကိဳက္မွာေလ။ေရာ့ခ္ထဲကတစ္ပုဒ္စ၊ႏွစ္ပုဒ္စႀကိဳက္မယ္၊ကန္းထရီးသီခ်င္းေလးေတြလည္းႀကိဳက္တာပါဦးမွာ။စတီရီယုိေခတ္ေဟာင္းေတးလည္းႀကိဳက္ႏုိင္ေသးသကုိး။ အဲဒီေတာ့ လက္ေရြးစင္ သီးသန္႔သြင္းတာေတြ ျဖစ္လာေရာ။

လက္ေရြးစင္သီခ်င္းေတြကုိ ကက္ဆက္ကာဗာကတ္ေလးေပၚမွာတိိပ္ေခြဆုိင္ကလက္ေရးစာလုံးနဲ႔ေရးေပးတယ္။က်ြန္ေတာ္အႀကိဳက္ဆုံးလက္ေရးစာလုံးကလူထုႀကီးပြားေရးတုိက္နဲ႔ဓားလြယ္ခုတ္ေလာက္မွာရွိတဲ့မႏၱေလးေတးသံသြင္းဆုိင္ကလက္ေရးစာလုံးေလးေတြပဲ။ သီခ်င္းနာမည္နဲ႔ အဆုိေတာ္အမည္ေတြကုိ လက္ဝဲစာလုံးေလးေတြနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လွလွပပျဖစ္ေအာင္ေရးေပးႏုိင္လုိ႔ပဲ။အဲဒီေခတ္က(၁၉၈ဝျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ား)လက္ေရြးစင္သီခ်င္းသြင္းခဲ့ၾကဖူးသူေတြအမွတ္ရႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕။ အခုေတာ့ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြလည္း တစ္ခန္းရပ္ေပါ့။

ကက္ဆက္တိပ္ေခြေခတ္က သီခ်င္းေခြေတြမွာ အက်ဳိးျပဳသီခ်င္းတစ္ပုဒ္မျဖစ္မေနပါရတာလည္း လြမ္းတတ္ရင္ေတာ့လြမ္းခ်င္စရာ။ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕နာရီေပၚမွမ်က္ရည္စက္မ်ားထဲကသူငယ္ခ်င္းအတြက္ဆုိတဲ့ သီခ်င္းဟာ အက်ဳိးျပဳသီခ်င္းေကာင္းတစ္ပုဒ္ေပါ့။ေပၚလစီေခတ္မွာမထည့္မေနရထည့္ခဲ့ရတဲ့သီခ်င္းျဖစ္ေပမယ့္အႏုပညာအားေကာင္းေတာ့လူငယ္ေတြၾကားမွာေရပန္းစားတဲ့သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္သြားတယ္။

‘ေခါင္းေလာင္းႀကီးလည္းxxxအိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္xxxအသံမျမည္ႏုိင္ရွာတယ္xxxစာသင္ခုံေတြလည္းxxဖ႐ုိဖရဲxxxပုိးစားျခကုိက္နဲ႔xxxေက်းလက္ကဆရာသူငယ္ခ်င္းေရxxxမင္းအတြက္ဂုဏ္ယူလုိက္ပါတယ္xxx’ေဟမာေနဝင္းရဲ႕ခြင့္လႊတ္ေနာ္စီးရီးထဲက’တံတားေဟာင္းေလး’သီခ်င္းကလည္းအက်ဳိးျပဳသီခ်င္းပါ။အလကၤာေက်ာ္စြာၿမိဳ႕မၿငိမ္းႀကီးရဲ႕’လူခြၽန္လူေကာင္း’သီခ်င္းကလည္း ေပၚလစီသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပါပဲ။ ၿမိဳ႕မၿငိမ္းရဲ႕ အႏုပညာဓာတ္ခံအားေကာင္းမႈေၾကာင့္ ယေန႔ထက္တုိင္ လူတုိင္းပါးစပ္ဖ်ား ေရပန္းစားေနတဲ့ သီခ်င္းျဖစ္ေနတာေလ။

ကြၽန္ေတာ္မွတ္မိေနတဲ့ေနာက္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကအဆုိေတာ္လႊမ္းမုိးရဲ႕ ‘ေမာင္ေမးမယ္ ေမ’။ ဗ်ည္းအကၡရာေတြခ်ည္းအလုံးတစ္ရာေက်ာ္နဲ႔သီခ်င္းကုိေရးဖြဲ႕ထားတာေလ။’ေမွာင္ထဲမွာ မီးမွိတ္မွxxxမုိက္မုိက္မဲေမာင္ေမးမယ္xxxမ်ားမ်ားေမာ့ျမန္ျမန္မူးမွxxxေမာင္ေမ့မွာမုိ႔xxxေမာင္မုိက္မယ္ေမxxxျမျမင့္မုိရ္ေ မွ်ာ္မိမွxxxမွားမိမွန္ေးမာင္မွတ္မယ္xxx’

႐ုပ္ရွင္မင္းသားမ်ားလည္း သီခ်င္းတိပ္ေခြေတြထုတ္ဖူးၾကေပါ့။ ဝင္းဦး၊ရန္ေအာင္၊ စုိးသူ၊ သီဟတင္စုိး၊ လြင္မုိးတုိ႔လည္း သီခ်င္းေခြေတြ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ သီခ်င္းဆုိရာကေန ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္ၾကသူေတြလည္းရွိတယ္။ တံြေတးသိန္းတန္၊ လႊမ္းမုိးနဲ႔ေမဆြိတုိ႔ကထင္ရွားတဲ့သာဓကေတြျဖစ္ၾကတယ္။ဇာတ္မင္းသားေတြလည္းကက္ဆက္တိပ္ေခြေခတ္မွာႏွစ္ပါးသြားေခြေတြထြက္တာရွိတယ္။ေသာင္းထုိက္ကေက်ာ္ဆုိတာဇာတ္မင္းသားေလးသိန္းေဇာ္ရဲ႕နာမည္ေက်ာ္ႏွစ္ပါးသြား အေခြေပါ့။

သီခ်င္းကက္ဆက္ေခြေခတ္မွာထင္ရွားတဲ့တုိင္းရင္းသားအဆုိေတာ္ေတြကစုိင္းထီးဆုိင္၊ စုိင္းဆုိင္ဝ္ေမာ၊ လား႐ႈိးသိန္းေအာင္၊ အယ္လ္ခြန္းရီစတဲ့ အဆုိေတာ္ေတြပါပဲ။ကက္ဆက္သီခ်င္းေခြေတြအေၾကာင္းေျပာရင္ျပန္ဆုိေတးေတြကုိခ်န္ထားလုိ႔မရဘူး။ စုိင္းထီးဆုိင္ရဲ႕သီခ်င္းေတြေမဆြိျပန္ဆုိေတာ့ရင္ထဲကစုိင္းထီးဆုိင္တဲ့ေလ။ျပန္ဆုိေတးေတြ ဆုိၾကတဲ့အခါ မူရင္းအဆုိရွင္နဲ႔ ေတးေရးဆရာေတြကုိေလးစားဖုိ႔ေကာင္းတယ္လုိ႔ထင္တယ္။ေခတ္နဲ႔မညီဘူးဆုိတုိင္းျပင္လုိက္လုိ႔ေကာင္းပါရဲ႕လားစဥ္းစားၾကေစလုိပါတယ္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ဟာေခတ္နဲ႔စနစ္ကုိထင္ဟပ္ေနၿပီဆုိရင္ကုိယ့္သေဘာနဲ႔ကုိယ္ျပင္ဖုိ႔သင့္၊ မသင့္ေသခ်ာစဥ္းစားမွျဖစ္မယ္။

သီခ်င္းေခြေတြအေၾကာင္းေျပာရငၿ္မိဳ႕မဧည့္ခံေတးေတြအေၾကာင္း ထည့္ေျပာရပါဦးမယ္။ ၿမိဳ႕မသီခ်င္းေတြကအလွဴအိမ္မွာ၊ မဂၤလာေဆာင္မွာမၾကာခဏၾကားေနရေတာ့နားထဲစြဲေနတယ္။ ၿမိဳ႕မဧည့္ခံေတးေတြခ်ည္း သီးသန္႔ေခြေတြထုတ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။ ၿမိဳ႕မရဲ႕ ပင္တုိင္အဆုိေတာ္ေတြနဲ႔ေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံး၊ ေလး၊ငါးႏွစ္ကလည္း ၿမိဳ႕မစိန္ရတုအထိမ္းအမွတ္ဗီစီဒီထုတ္ပါေလေရာလား။ ၿမိဳ႕မသီခ်င္းေတြတင္မကဘူး၊ ေရႊတုိင္ၫြန္႔သီခ်င္းလည္းပါတယ္။ နဂါးနီသီခ်င္းလည္း ပါတယ္။ဒါတုိ႔တုိင္း၊ တုိ႔ျပည္ဆုိတဲ့

သီခ်င္းလည္းပါတယ္။သီခ်င္းေတြကသီခ်င္းေကာင္းေတြပါ။သုိ႔ေသာ္ၿမိဳ႕မကထုတ္တဲ့ၿမိဳ႕မစိန္ရတုေခြမွာေတာ့ၿမိဳ႕မရဲ႕ေသာတရွင္ေတြကၿမိဳ႕မသီးသန္႔ျဖစ္ေစခ်င္ၾကတယ္။စိန္ရတုတုိင္ေအာင္ရပ္တည္ႏုိင္ခဲ့တဲ့အသင္းႀကီးမဟုတ္လား။ဧည့္ခံေတးေပါင္းမ်ားစြာ၊သႀကၤန္သီခ်င္းေပါင္းမ်ားစြာထုတ္ခဲ့တဲ့အသင္းႀကီးအေနနဲ႔မွတ္မွတ္ရရစိန္ရတုမွာကုိယ္ပုိင္သီခ်င္းေတြထုတ္ဖုိ႔ေကာင္းတာေပါ့။

ဒီအထဲအသင္းႀကီးရဲ႕မာစတာပိစ္လုိ႔ေတာင္ဆုိႏုိင္တဲ့’ျပည္ေတာ္ဝင္’လုိသီခ်င္းကပါမလာဘူး။’အခါေတာ္ေရာက္ခ်ိန္xxxနီးလုိ႔လာၿပီxxxေဒၚေဒၚမမ ႏွမတုိ႔ေရxxxအသည္းစြဲခ်စ္မိတ္ေဆြxxxေခတၱခြဲလုိ႔ေနxxxၿမိဳ႕မနဲ႔အတူတကြxxxလုိက္ပါႏုိင္ေစxxxေအာင္စည္ရႊမ္းသံxxxၾကားရၿပီထင့္xxxျပည္ေတာ္ဝင္မယ္ေလxxx’အဲဒီေခြထဲမွာ ၿမိဳ႕မအဆုိေတာ္ေတြခ်ည္းသီးသန္႔မဟုတ္ဘဲေစ်းကြက္ဝင္မယ္ထင္ရတဲ့အဆုိေတာ္ေတြကုိ ထည့္လုိက္ေတာ့အမာခံပရိသတ္ရင္ထဲမွာ စလုံးစခု ပုိျဖစ္ရတယ္။ အဆုိေတာ္ရန္ေအာင္၊ေအာင္ရင္တုိ႔ကပါဝ င္ဆုိထားၾကတာေလ။သ ူတုိ႔ဟာေအာင္ျမင္တဲ့အဆုိေတာ္ေတြျဖစ္ၾကတာမွန္တယ္။ သုိ႔ေသာ္ပရိသတ္ကသူတုိ႔ခ်စ္တဲ့ၿမိဳ႕မအသင္းႀကီးကုိၿမိဳ႕မအဆုိေတာ္ေတြရဲ႕အာေစာက္လွ်ာေစာက္အသံေတြနဲ႔သာနားေထာင္ခ်င္ၾကတာကလား။

ေစ်းကြက္လုိအပ္ခ်က္အရလုိ႔ေျပာရေအာင္ကလည္းအဲဒီအခ်ိန္ကရန္ေအာင္နဲ႔ေအာင္ရင္ဟာေစ်းကြက္မ်ာလွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။သူတုိ႔ထက္စာရင္(ေစ်းကြက္တစ္ခုတည္းၾကည့္ပါက)စုိင္းစုိင္းခမ္းလႈိင္ကမွေစ်းကြက္ပုိမေသခ်ာဘူးလား။စိန္ရတုတုိင္ခဲ့ၿပီျဖစ္တဲ့အသင္းႀကီးကေစ်းကြက္မွာလွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္မဟုတ္ေတာ့တဲ့(သူ႔ေခတ္သူ႔အခါမွာေအာင္ျမင္ခဲ့မွာပါ။ဒါ ေပမဲ့အ ဲဒီအခ်ိန္မွာသူူတုိ႔ကေစ်းကြက္ေကာင္းတဲ့အ ဆုိေတာ္ေတြမဟုတ္ေတာ့) သူေတြရဲ႕အားကုိယူၿပီး ထုတ္ရတယ္ဆုိတာကုိမခံခ်င္တာပါ။ တကယ္ေတာ့အဲဒီေခြဟာအထုိက္အေလ်ာက္ေအာင္ျမင္ပါတယ္။

အေခြမွာပါတဲ့ျပင္ပအဆုိေတာ္ေတြ၊ျပင္ပေတးေရးဆရာေတြေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲၿမိဳ႕မကုိသံေယာဇဥ္ရွိၾကတဲ့ပရိသတ္အမ်ားစုရဲ႕အားေပးတာခံၾကရလုိ႔ပါ။ၿမိဳ႕မရဲ႕အမာခံပရိသတ္ေတြကခုိးကူးေခြအလြယ္တကူဝယ္ယူလုိ႔ရသည့္တုိင္မူရင္းေခြကုိဝယ္ယူအားေပးၾကတယ္။ အဲဒီအထဲမွာကြၽန္ေတာ္လည္း ပါတယ္။ဒါေပမဲ့ခ်င္ျခင္းမေျပေတာ့ျဖစ္ရတာေပါ့။ဝတၴဳစာအုပ္ေခြျဖစ္တဲ့ Audio Book ဆုိတဲ့တိပ္ေခြလည္းထြက္ခဲ့ေသးတယ္။ စာေရးဆရာမဂ်ဴးရဲ႕ေရေမ်ာသီးနဲ႔ျမရဲ႕လ၊ထူးအိမ္သင္နဲ႔ေဟမာေနဝင္းတုိ႔ကဖတ္ေပးၾကတာေလ။

ျမန္မာစာအုပ္ေလာကမွာရွားရွားပါးပါးAudio စာအုပ္ေတြ၊စာေရးဆရာခ်စ္ဦးညိဳရဲ႕ခႏၲီစသည္းခံျခင္းသည္လည္းေကာင္းဆုိတာလည္း စာေပေလာကစာအုပ္တုိက္ကအသံသြင္းစာအုပ္အျဖစ္တိပ္ေခြအေနနဲ႔ထြက္ခဲ့ဖူးေသးတာေပါ့။ စာေပေဟာေျပာပြဲေခြေတြထြက္တာရွိေပမယ့္ဝါသနာပါသူအခ်င္းခ်င္းျပန္မွ်ၾကတာေလာက္ပါပဲ။ေစ်းကြက္ထဲမွာအလုံးအရင္းသိပ္မေတြ႕ရဘူး။အဂၤလိပ္စကားေျပာေခြေတြေတာင္ထြက္ဖူးပါတယ္။ ဘီဘီစီအဂၤလိပ္တုိ႔၊ ဘာတုိ႔နားေထာင္ဖူးတယ္။ အခုေနျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ေကာင္းေကာင္းမမွတ္မိေတာ့ဘူး။

ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြထဲမွာေရာင္းအားအေကာင္းဆုံးနဲ႔လူသုံးအနည္းဆုံး ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြရွိတယ္ဆုိရင္ မိတ္ေဆြမအံ့ၾသပါနဲ႔။ ဟုတ္ပါတယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ေရးတာ မမွားပါဘူး။ေရာင္းအားအေကာင္းဆုံးနဲ႔လူသုံးအနည္းဆုံး ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာအေသအခ်ာရွိခဲ့ဖူးတယ္။ အေဝးသင္တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြအတြက္ေက်ာင္းေတြကေရာင္းခ်ေပးတဲ့သင္႐ုိးညႊန္းတမ္းကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြဟာကြၽန္ေတာ္ေျပာတဲ့(ေရာင္းေကာင္း/အသုံးနည္း)ျဖစ္တယ္ဆုိတာလက္ခံၿပီလား။

ကြၽန္ေတာ့္ညီငယ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ဘြဲ႕သာရသြားတယ္။အဲဒီတိပ္ေခြေတြကုိပက္ကင္ပိတ္ထားတဲ့ပလတ္စတစ္ေတာင္မခြာလုိက္ရဘူး။တစ္ႏုိင္ငံလုံးမွာရွိတဲ့အေဝးသင္ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူေတြအတြက္မဝယ္မေနရေရာင္းၿပီဆုိမွေတာ့ေရာင္းအားကုိစဥ္းစားသာၾကည့္ေပေတာ့။ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြသုံးၿပီးဖြင့္တဲ့အခါတစ္ခါတစ္ရံကက္ဆက္ဟတ္ကုိေၾကးကပ္ေနရင္ဂြမ္းကုိအရက္ျပန္ဆြတ္ၿပီးဟတ္ေဆးၾကရေသးတာ၊အခန္႔မသင့္လုိ႔ဖြင့္ေနရင္းတန္းလန္းတိပ္ေတြညပ္ေနရင္စိတ္ရွည္လက္ရွည္တိပ္ေတြဆြဲထုတ္ၾကရေသးတာေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္အထိခ်စ္သူရည္းစားေတြကိုလက္ေရြးစင္သီခ်င္းေရးေပးတဲ့ေခတ္ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ခင္ေမာင္တုိးတုိ႔၊မြန္းေအာင္တုိ႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြေလ။ မိန္းကေလးေတြကလည္းေမာင္၊ တစိမ့္စိမ့္သူ၊ ခြင့္လႊတ္ေနာ္သီခ်င္းေတြျပန္ေပးၾကတာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္ဆီမွာအဲဒီေခြေတြရွိေနေသးတယ္။(မဒမ္ဥယ်ာဥ္မသိပါေစနဲ႔)မိန္းကေလးေတြရဲ႕နာမည္နဲ႔ေတးသီခ်င္းေတြလည္းအမ်ားႀကီး။ေမာ္၊ယု၊ဝုိင္းရဲ႕ဆည္းဆာ၊တစ္ပင္တည္းရင္ထဲကႏြယ္၊မိမာ၊ဟသာတုိ႔ရဲ႕နန္းေတာ္ေရွ႕၊ပျပဳတ္သည္မထား၊စံပယ္၊ဟုိအစ္ကုိႀကီးရဲ႕မခင္ႏွင္းဆီ၊ တစ္ျပည္သူမေရႊထား၊ရင္သုိ႔တုိးေဝွ႔ဆဲပါခုိင္၊ ႏြဲ႕တင္အတြက္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္၊ သီတာ၊ စာဥစတဲ့ သီခ်င္းေတြက ေအာင္ျမင္ထင္ရွားတဲ့ ေတးသီခ်င္းေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။

ကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြကလည္းအ မ်ဳိးအစားစုံလင္လွတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အရင္က ဟီတာခ်ီတံဆိပ္ ေခြအျဖဴေရာင္ေတြ၊ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လက္ထက္မွာတုိယုိတာတံဆိပ္ေခြေတြေပၚလာၿပီ၊ေနာက္ပုိင္းမွာမက္ဆဲလ္တုိ႔၊တီဒီေကတုိ႔တ႐ုတ္ျပည္ဘက္ကေန ဝင္လာတယ္။ တိပ္ေခြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ တိပ္အရွည္က စီေျခာက္ဆယ္၊ အခ်ိန္က တစ္နာရီဝန္းက်င္ၾကာေအာင္နားေထာင္ရတယ္။ေနာက္ပုိင္းမွာစီကုိးဆယ္ေတြဝင္လာတာရွိေပမယ့္တိပ္ေခြေခတ္ရဲ႕ေနဝင္ခ်ိန္ကုိေရာက္ေနၿပီ။ နည္းပညာလႈိင္းလုံးႀကီးေတြတဝုန္းဝုန္း႐ုိက္ခတ္ေနၿပီေလ။ စီေျခာက္ဆယ္တစ္ေခြစာရဲ႕ၾကာခ်ိန္ဟာရပ္သုံးရြာသုံးေဝါဟာရျဖစ္လာတယ္။”အစည္းအေဝးမွာသဘာပတိမိန္႔ခြန္းေျပာတာစီေျခာက္ဆယ္တစ္ေခြစာေလာက္ရွိတယ္”၊”အဲဒီလူေပါ့ကြာ၊ ေလေၾကာရွည္ေနတာ၊ စကားေၾကာက မျပတ္ႏုိင္ဘူး၊ စီေျခာက္ဆယ္တစ္ေခြစာမကဘဲ”ဆုိတဲ့စကားေတြဟာတိပ္ေခြေခတ္ကုိျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသူေတြရဲ႕ စကားလုံးေတြေပါ့။

ကက္ဆက္ေခြေတြယူၿပီးလက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြားတဲ့အခါကုိယ့္အလွည့္မေရာက္ေသးရင္ေခြအစကနားေထာင္ႏုိင္ေအာင္ေဘာလ္ပင္ကုိအထဲထည့္ၿပီးရစ္ၾကရတယ္။ Horse ေဘာလ္ပင္တုိ႔၊ြၽ Reynold ေ ဘာလ္ပင္တုိ႔နဲ႔ထည့္ၿပီရစ္ၾကရတာေပါ့။အိမ္မွာကက္ဆက္ရွိေနေပမယ့္ေရာက္ေလရာအရပ္မွာနားေထာင္ခ်င္တဲ့အခါကက္ဆက္တိပ္ေခြေတြကုိကုိယ္နဲ႔မကြာယူေဆာင္သြားၾကရတာေလ။ အခုေခတ္လုိအမ္ပီသရီး၊ အမ္ပီဖုိးလည္းမရွိေသးဘူး၊ လက္ကုိင္ဖုန္းေတြလည္း မေပၚေသးဘူး။ ဗီစီဒီတုိ႔၊ဒီဗီဒီတုိ႔ဆုိတာအေဝးႀကီး၊ ကက္ဆက္နားေထာင္ခ်င္ရင္တိပ္ေခြမွလြဲၿပီး အျခားေရြးခ်ယ္စရာမရွိ။

အခုေခတ္နည္းပညာေတြတစ္ဟုန္ထုိးတုိးတက္ေနတဲ့ေခတ္မွာလူလားေျမာက္လာတဲ့ကေလးေတြကုိကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္ကနားေထာင္ၿပီး ႀကိဳက္ခဲရတဲ့ကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေတြနားေထာင္ခုိင္းရရင္ဘယ္လုိေနမယ္မသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အာ႐ုံခံစားမႈေတြမ်ားလြန္းလွတဲ့ဒီေခတ္ကကေလးေတြကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေတြေပၚမွာလုိက္ပါခံစားႏုိင္မယ္မထင္ဘူး။ဘာေၾကာင့္ဒီလုိေကာက္ခ်က္ခ်ရတာလဲဆုိရင္ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ၾကည့္ခဲ့ရၿပီးပရိသတ္ရဲ႕မ်က္ရည္ကုိေကာင္းေကာင္းႀကီးခ်ဴႏုိင္ခဲဲတဲ့ဇာတ္ကားေတြကဒီေန႔ေခတ္ကေလးေတြရဲ႕မ်က္ရည္ကုိမခ်ဴႏုိင္ေတာ့ဘူး။ဒါ႐ုိက္တာဦးသုခရဲ႕’ဘယ္သူၿပိဳင္လုိ႔လွပါေတာ့ႏုိင္’ဇာတ္ကားကကြၽန္ေတာ္တုိ႔အလယ္တန္းေက်ာင္းသားဘဝအထိမ်က္ရည္ခ်ဴႏုိင္တုန္း၊ကြၽန္ေတာ့္ညီငယ္ေတြလက္ထက္မွာေတာ့အံ့ေက်ာ္ႀကီးထန္းလ်က္ေတာင္းႀကီးထမ္းၿပီးၿမိဳ႕ကုိျပန္သြားတဲ့ဆရာမလွည္းေနာက္ကုိေျပးလုိက္တာဟာငုိစရာအခန္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး။

”အံ့ေက်ာ္ႀကီးကဘာလုိ႔ေျခက်င္ေျပးလုိက္တာလဲ။ ကားနဲ႔လုိက္ရင္ၿပီးေရာ”လုိ႔ရယ္ကာေမာကာျပန္ေျပာသဗ်။ ႀကီးေတာ္တုိ႔၊ ေဒၚေလးတုိ႔တုန္းက အဲဒီအခန္းဟာ တကယ့္အထြဋ္အထိပ္မ်က္ေတာင္ပုတ္ခတ္ၿပီးမ်က္ရည္ဆည္ရတဲ့အခန္း။ေခတ္ေတြက ကြာသြားၿပီကုိး။ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့စိတ္လုိလက္ရရွိတဲ့တစ္ေန႔မွာကက္ဆက္ဇာတ္လမ္းေခြေတြနားေထာင္ဖုိ႔ဆုံးျဖတ္ထားတယ္။ေခတ္ေဟာင္းကုိ ျပန္သြားခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီေခတ္အႏုပညာကုိျပန္ၿပီး ခံစားခ်င္လုိ႔ပါ။ အလုပ္ဗာဟီရလည္း မမ်ား၊ ခရီးလည္း ထြက္မေနဘဲ လက္ကုိင္ဖုန္းကုိ ပိတ္ထားတယ္ဆုိရင္ဇာတ္လမ္းနားေထာင္ေနၿပီလုိ႔မွတ္ယူေစလုိပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ နားလည္ေပးၾကပါ။   ။

ေစ်းႏႈန္းသက္သာစြာ ေၾကာ္ျငာထည့္သြင္းႏုိင္ပါၿပီ

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here