Home အက္ေဆး ေလေျပထဲတြင္ ငယ္ရုပ္ဆင္

ေလေျပထဲတြင္ ငယ္ရုပ္ဆင္

210
0
Advertise Here

ေအာက္တုိဘာလထုတ္-၂၀၁၄၊ ေမာ္ကြန္း မဂၢဇင္း အမွတ္(၁၇)မွ အေမ့ခံေဆာင္းပါးျဖစ္ပါသည္။

ေမာင္ဥယ်ာဥ္ ေရးသည္။

Advertise Here

႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြရဲ႕ ႐ုံဆင္ပုိစတာႀကီးေတြ ကြယ္ေပ်ာက္သြား တာ ဆယ္စုႏွစ္နဲ႔ ခ်ီ ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ခပ္ငယ္ငယ္က ႐ုံ ဆင္ပုိစတာႀကီးေတြ ၾကည့္ၿပီး ဇာတ္ကားေကာင္း၊ မေကာင္း ခန္႔ မွန္းၾကရတာအေမာ။ အခုေတာ့ တခမ္းတနားရွိလွတဲ့ ႐ုံဆင္ပုိ စတာႀကီးေတြရဲ႕ ေနရာမွာ ကြန္ပ်ဴတာအထူးျပဳလုပ္ခ်က္မ်ားနဲ႔ ဖန္တီးထားတဲ့ ဗီႏိုင္းေတြက ေနရာယူလာၿပီေလ။

          ေခတ္စနစ္ရဲ႕ ဝါးမ်ဳိမႈေအာက္မွာ ႐ုံဆင္ပုိစတာေရးတဲ့ ပန္း ခ်ီဆရာေတြလည္း ဒေရာေသာပါး ပါသြားၾကတယ္။ ဗီႏုိင္းဆရာ ေတြရဲ႕ လက္စြမ္းျပခ်က္က တကယ္ေတာ့ ႐ုံဆင္ပုိစတာေတြတင္ မကဘူူး၊ ဆုိင္းဘုတ္ေတြ၊ လမ္းျဖတ္ပုိစတာေတြ၊ ေဝါလ္ရွိေတြ၊ ဆုိင္းဘုတ္ေတြအထိပါ ေနရာယူလာၾကတယ္။ သတင္းစာရွင္း လင္းပြဲေတြ၊ ဘုံဆြမ္းေလာင္းအသင္းဆုိင္းဘုတ္ေတြ၊ ေျမစုိက္ပုိ စတာေတြမွာလည္း မလြတ္ဘူး။ တစ္မုိးလုံး ေဖ်ာက္ဆိတ္လုိ႔ ေတာင္ေျပာႏုိင္တယ္။ ယုတ္စြအဆုံး ဆႏၵျပရာမွသည္ပင္ ဗီႏုိင္းနဲ႔ မလြတ္ေတာ့ဘူး။ ဗီႏုိင္းစက္ပုိင္ရွင္ေတြက အခါေပးေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။

          ဗီႏုိင္းေတြ ေပၚေပါက္လာတာ ခရစ္ႏွစ္ ၂ဝဝဝ ဝန္းက်င္ ေလာက္မွာ ေပၚေပါက္လာတာပါ။ အရင္ေခတ္ကေတာ့ အခု ေခတ္လုိ ဗီႏုိင္းလည္း မရွိေတာ့ ဘာေလးလုပ္ခ်င္လုပ္ခ်င္ ပန္းခ်ီ ဆရာေတြကုိသာ အားကုိးၾကရတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔  ခပ္ငယ္ငယ္က ႐ုံဆင္ပုိစတာေတြအားလုံးဟာ ပန္းခ်ီဆရာေတြ လက္စြမ္းျပထားတာေတြခ်ည္းပဲ။ ႐ုပ္ရွင္႐ုံပုိစတာေတြ မကပါ ဘူး။ စတိတ္႐ႈိးတုိ႔၊ မ်က္လွည့္ပြဲတုိ႔၊ ဇာတ္ပြဲ၊ အၿငိမ့္ပြဲတုိ႔ကလည္း ပန္းခ်ီပုိစတာႀကီးေတြနဲ႔ေပါ့။ မႏၲေလးေတာင္ေျခ ရာျပည့္ကြင္းမွာ လုပ္တဲ့ ျပည္ေထာင္စုေန႔၊ လြတ္လပ္ေရးေန႔အခမ္းအနားေတြမွာ ႐ုံဆင္ပုိစတာႀကီးေတြ တခမ္းတနားေနရာယူခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အခု လုိ သီတင္းကြၽတ္ေက်ာက္ေတာ္ႀကီးပြဲေတာ္ေရာက္ရင္ မုိးဝင္း၊ မုိး မင္း၊ သိန္းေဇာ္၊ နန္းဝင္း၊ ဘီအီးဒီေအာင္သုိက္၊ ၿမိဳ႕ေတာ္အင္အား စုစတဲ့ ဇာတ္သဘင္အဖြဲ႕ေတြရဲ႕ ပုိစတာႀကီးေတြကုိ နတ္ကရာ က်ီး ေမာ့လုပ္ခဲ့ရဖူးတယ္။

          ႐ုံျပည့္႐ုံလွ်ံဆုိတဲ့ ေဝါဟာရကုိ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕ခဲ့ရဖူး တယ္။ အခုေခတ္လုိ ဟုိတယ္ႀကီးေတြရဲ႕ ေရကူးကန္နံေဘးက ကြက္လပ္က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ လုပ္တဲ့ ပြဲ မဟုတ္ဘူး။ စတိတ္႐ႈိး ႐ုံႀကီးေတြဆုိတာ အက်ယ္ႀကီး။ ပေလးဘြိဳင္းသန္းႏုိင္၊ အယ္လ္ပီ ေဂ်သိန္းတန္၊ ေက်ာ္ဟိန္း၊ ေဇာ္ဝင္းရွိန္၊ တူးတူး၊ ခင္ေမာင္ထူး စတဲ့ အဆုိေတာ္ေတြ လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္စဥ္ ေရႊေရာင္ကာလေတြ ေပါ့။ ေက်ာ္ဟိန္းႀကီးက ေျပာက္က်ားအက်ႌ၊ ေဘာင္းဘီႀကီးဝတ္ ထားၿပီး နားသန္သီးဆြဲထားတာ မွတ္မိေနေသးတယ္။

          အဲဒီေခတ္၊ အဲဒီအခါက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ ေဖးဘရိတ္ အစားအစာက မုန္႔ေခါင္းအုံး၊ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းၾကားက ထန္းလ်က္ရည္ရႊဲရႊဲဆမ္းထားတဲ့ မုန္႔ေခါင္းအုံးရဲ႕ အရသာဟာ နတ္သုဒၶါတမွ်ပါပဲ။ မုန္႔ေခါင္းအုံးက ဆယ့္ႏွစ္ရာသီ အခ်ိန္ျပည့္ ရတဲ့ အစားအစာမဟုတ္ဘူး။ ပြဲေတာ္ရွိတဲ့ ကာလေတြမွသာ ရႏုိင္ တဲ့ သေရစာဆုိေတာ့ ပြဲေတာ္ျပန္လက္ေဆာင္အျဖစ္ ရာျပည့္ ကြင္းက ျပန္လာၾကသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဝယ္ၾကတယ္။ အခု ေခတ္လုိ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္နဲ႔ ထုပ္တာမဟုတ္ဘဲ အင္ဖက္နဲ႔ ထုပ္ၿပီး  ေလွ်ာ္ႀကိဳးနဲ႔ ေခါက္တြန္႔ခ်ည္ထားတာေလ။

          ေက်ာက္ေတာ္ႀကီးဘုရားပြဲေတာ္ေရာက္ရင္လည္း ဇာတ္ပြဲ ေတြက အၿပိဳင္အဆုိင္ပဲ။ အခု ဦးေလးႀကီးအရြယ္ေရာက္ေနၾကၿပီ ျဖစ္တဲ့ မၲႏေလးသိန္းေဇာ္ရဲ႕ ‘ပန္းသလား ေမပ်ဳိ’၊ ဘီအီးဒီေအာင္ သုိက္ရဲ႕ ‘နန္းထား လမ္းသလားေနသည္’တုိ႔ဟာ ႐ုံဖြင့္ေပးခဲ့ရတဲ့ အထိ ေအာင္ျမင္တဲ့ ျပဇာတ္ေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဦးေလးကုိမုိးမင္း ရဲ႕ ကုိယ္ေပ်ာက္စတိတ္႐ႈိး၊ မုိက္ကယ္ဂ်က္ဆင္စတိတ္႐ႈိးေတြက လည္း ပရိသတ္လက္ခုပ္သံေတြ ခ်ဴယူႏုိင္ခဲ့တာ မွတ္မိေသးတယ္။

          ႐ုပ္ရွင္ပုိစတာေတြရဲ႕ ဆြဲေဆာင္မႈေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ကုိယ္ တုိင္ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြလည္း မနည္းဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ မင္းသားေတြက ေက်ာ္သူ၊ စုိးသူ၊ ရန္ေအာင္၊ ရဲ ေအာင္တုိ႔ေခတ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အစ္ကုိေတြ၊ ဦးေလးေတြက ေက်ာ္ဟိန္း၊ ေဇာ္ဝမ္းတုိ႔ေခတ္။

          ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လူငယ္ဘဝမွာ ရင္ကုိ လႈပ္ခတ္ႏုိင္တဲ့ဇာတ္ ကားက ဒ႑ာရီဇာတ္ကား။ ဇင္ဝုိင္းနဲ႔ ေမသန္းႏုတုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ ပါဝင္ထားၾကတယ္။ မႏၲေလးတကၠသုိလ္ကို အေျချပဳၿပီး ဇာတ္ အိမ္တည္ထားတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဇာတ္ဝင္သီခ်င္း ေတြရဲ႕ အေထာက္အပံ့ေကာင္းတာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္။

          ေက်ာ္သူနဲ႔ စုိးသူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္တြဲၿပီး သ႐ုပ္ေဆာင္ထားတဲ့ ဒုိးဇာတ္ကားကလည္း ေမွာင္ခုိလက္မွတ္ေရာင္းရတဲ့အထိ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာ မွတ္မိေသးတယ္။

          ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္မွာ နာမည္ႀကီးတဲ့ ႐ုပ္ရွင္မင္းသမီးေတြ က မုိ႔မုိ႔ုျမင့္ေအာင္၊ ခုိင္ခင္ဦး၊ ဇင္မာဦး စတဲ့သူေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ သံေယာဇဥ္ခ်ာတိတ္တုိ႔၊ ကုိကုိဘာလုိ႔မုန္းတာလဲ၊ တစ္ျပည္သူ မေရႊထား၊ အေၾကြပန္းေပမယ့္ ေရႊနန္းေတာ့ထုိက္ခ်င္တယ္ စတဲ့ ကားေတြဟာ ႐ုပ္ရွင္႐ုံရဲ႕ လူဝင္ေပါက္မွာ ႐ုံျပည့္ၿပီဆုိင္းဘုတ္ ခ်ိတ္ရတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။

          ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘဝမွာ သြားၾကည့္ ခဲ့ၾကတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကားရွိတယ္။ ဝတၴဳက ဆရာျမသန္းတင့္ ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ဘဝျဖတ္သန္းမႈဝတၴဳ။ ပါဝင္ၾကတဲ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေတြကလည္း အဲဒီေခတ္က ဂရိတ္ဆုိတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ။ ေက်ာ္ ဟိန္း၊ ေက်ာ္သူ၊ မင္းဦး၊ ေနေအာင္၊ ဘီအီးဒီေအာင္သုိက္တုိ႔ ပါဝင္ တာ မွတ္မိတယ္။ ႐ုပ္ရွင္က ဘယ္လုိျဖစ္တယ္မသိဘူး၊ ေမွ်ာ္မွန္း ထားသေလာက္ မေအာင္ျမင္ဘူး။ အဲဒီ႐ုပ္ရွင္ကေတာ့ ဓား ေတာင္ကို ေက်ာ္၍ မီးပင္လယ္ကုိ ျဖတ္မည္ဆုိတဲ့ ႐ုပ္ရွင္။

          အခုေတာ့ ႐ုပ္ရွင္လည္း မၾကည့္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီ။ ႐ုပ္ရွင္႐ုံ ေတြကလည္း နည္းသထက္ နည္းလာၿပီ။ စီမံကိန္းစီးပြားေရးစနစ္ မွာေတာင္ မားမားမတ္မတ္ရပ္တည္ႏုိင္ခဲ့တဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြဟာ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးေခတ္ေရာက္မွပဲ တျဖည္းျဖည္းယုတ္ေလ်ာ့ လာရတယ္။ လူဦးေရလည္း တုိးလာတယ္၊ ၿမိဳ႕ကြက္လည္း က်ယ္ လာတယ္၊ တကယ္ဆုိရင္ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြဟာ အရင္ထက္ပုိၿပီး တုိး လာရမွာ မဟုတ္လား။ ဒါေပမဲ့ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြရဲ႕ က်ဆုံးခန္းလုိ႔ေတာင္ ေျပာႏုိင္တယ္။

          ဘာေၾကာင့္ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြ ကြယ္ေပ်ာက္လာရတာလဲ။ ဟုိ တယ္ႀကီးေတြ၊ ကြန္ဒုိႀကီးေတြ ျဖစ္သြားတာလည္း ရွိတာေပါ့။ ဘာ မွ မလုပ္ရမကုိင္ရေသးဘဲ ဒီအတုိင္းပစ္ထားတဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြ လည္း ရွိတာပဲ။ ပုိင္ရွင္အေျပာင္းအလဲျဖစ္တာေတြလည္း ရွိတာ ေပါ့။ ႐ုပ္ရွင္ထုတ္လုပ္သူေတြဘက္က (ကြၽန္ေတာ့္အထင္)ေစ တနာနည္းလာတာလည္း ပါတယ္။

          ဒီဘက္ႏွစ္ပုိင္းေတြမွာ ႐ုံတင္ျပသတဲ့ ကားအေရအတြက္ ဟာ တစ္ႏွစ္လုံးမွာလက္ႏွစ္ဖက္မျပည့္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အရင္က ေတာ့ ျပကၡဒိန္ႏွစ္တစ္ႏွစ္မွာ ႐ုံတင္တဲ့ ဇာတ္ကားအေရအတြက္ က ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ဆယ္ရွိခဲ့တာကလား။ ကြၽန္ေတာ့္ဦးေလး ေတြေခတ္ကဆုိ ဦးေက်ာ္ဟိန္းႀကီး သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ က်ီးေယာင္ ေဆာင္ေသာ ေဒါင္းတုိ႔၊ လြမ္းေနမယ္မမတုိ႔ဆုိ ႏွစ္ပတ္၊ သုံးပတ္ ဆက္တုိက္ျပသၾကရတဲ့ ကားေတြ။ လြမ္းေနမယ္မမဇာတ္ကားထဲ မွာ ဦးေက်ာ္ဟိန္းႀကီးက ဟာေဝယံရွပ္လက္တုိနဲ႔ စတုိင္လ္ ေဘာင္းဘီတြဲၿပီး ဝတ္ျပလုိက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ဦးေလးေတြက လုိက္ဝတ္ၾကတယ္ေလ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္မွာလည္း ေက်ာ္သူ က ေကာင္းခ်စ္တဲ့မမ ဇာတ္ကားမွာ စီလြန္လြယ္အိတ္ကုိ ထုံးၿပီး လြယ္ေတာ့ ေက်ာ္သူ႔အထုံးဆုိၿပီး လုိက္ထုံးၾကတာ မွတ္မိေသးတယ္။

          ဒီဘက္ႏွစ္ေတြမွာ ႐ုံတင္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္ကားနာမည္အခ်ဳိ႕ကုိ ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ ပရိသတ္အေပၚမွာ ထားတဲ့ေစတနာကုိ မ်က္ ဝါးထင္ထင္ ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါလိမ့္မယ္။ ဖလန္းဖလန္းထေနတဲ့ အခ်စ္၊ ေဟာ့ေရွာ့၊ ေယာကၡမဆုိတာ တစ္ခါတုန္းက သမက္ပါပဲ၊ အလန္းဇယားစတဲ့ ကားေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။

          တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ေျပာၾကတယ္၊ ပရိသတ္ကုိ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖစ္ေစခ်င္လုိ႔တဲ့။ (ဒီလုိနဲ႔ ပရိသတ္ပုိက္ဆံ ညာယူေနတာ ၾကာ ေလလွေပါ့) ပရိသတ္က တကယ္ေတာ့ တာဝန္ေက်ၿပီးသား။ တကယ္ေကာင္းရင္ တကယ္အားေပးခဲ့တာခ်ည္းပဲ။ ဆူလြယ္နပ္ လြယ္ေလးေတြေလာက္နဲ႔ လုပ္စားမွေတာ့ ပရိသတ္ရဲ႕ ဒဏ္ခတ္ တာ ခံၾကရေတာ့မွာေပါ့။ ပရိသတ္ကုိ အဆိပ္ခတ္ရင္ ပရိသတ္က လည္း ဒဏ္ခတ္မွာ မလြဲဘူး။

          အရင္ကေတာ့ ဇာတ္ကားအသစ္႐ုံတင္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ ေသာၾကာေန႔ထုတ္ သတင္းစာေတြမွာ ႐ုံတင္မယ့္ဇာတ္ကား ေၾကာ္ျငာနဲ႔ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကို ေစာင့္ဖတ္ၾကရတာအေမာ။ အခုေတာ့လည္း ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ရမွာ စိတ္မပါတာေၾကာင့္ သတင္း စာမွာ ေၾကာ္ျငာမွ ပါေသးရဲ႕လား မသိ။ ႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြဘက္လည္း ေျခဦးမလွည့္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီ။ တစ္ခါတစ္ရံ ပရက္႐ႈိးေမတၱာလက္ မွတ္ရရင္ေတာင္ မၾကည့္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ အထူးသျဖင့္ ဗီႏုိင္းႀကီး ေတြနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ႐ုံဆင္ပုိစတာႀကီးေတြက မဆြဲေဆာင္ႏုိင္တာ လည္း ပါတာေပါ့။

          တကယ္ေတာ့ ဗီႏုိင္းေတြဟာ ေခတ္ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေၾကာင့္ ေပၚလာရတဲ့ နည္းပညာအသုံးျပဳထုတ္ကုန္တစ္ခုပါပဲ။ ဗီႏုိင္းမွာ အားသာခ်က္ေတြ ရွိေနတာလည္း အမွန္ပါပဲ။ ျမန္ဆန္တယ္၊ လြယ္ကူတယ္၊ ကပ္စတန္မာအတြက္ စရိတ္က်ဥ္းတယ္၊ ဆုိင္း ဘုတ္လုပ္လုိသူေတြ၊ တန္ဖုိးႀကီးပန္းခ်ီကားႏွစ္သက္သူေတြ အတြက္ အဖုိးနည္းဝန္ပါျဖစ္တယ္။ လီယုိနာဒို၊ ေရႏြား၊ ပီကာဆုိ၊ မြန္႔ခ်္စတဲ့ ကမၻာေက်ာ္ပန္းခ်ီကားေတြကုိ ဗီႏိုင္းထုတ္ၿပီး ဧည့္ခန္း ထဲမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားရင္ ျမန္မာေငြ က်ပ္တစ္ေထာင္ေလာက္သာ ကုန္က်တယ္။ ေဒၚလာသန္း ၃ဝဝ ေလာက္တန္တဲ့ ပီကာဆုိပန္း ခ်ီကားကုိ ျမန္မာေငြ ေထာင္ဂဏန္းေလာက္နဲ႔ ဧည့္ခန္းထဲမွာ ခ်ိတ္ထားႏုိင္တာဟာ ဗီႏုိင္းေတြရဲ႕ ေက်းဇူးပဲ မဟုတ္လား။

          ဆုိင္းဘုတ္တစ္ခုခုလုပ္မယ္ဆုိလည္း ပန္းခ်ီဆရာေတြကုိ မ,ေနစရာ မလုိေတာ့ဘူး။ အရင္ကေတာ့ မီးေသြးရသည္ ဆုိင္း ဘုတ္မွသည္ စိန္ေရႊရတနာအေရာင္းဆုိင္အထိ ပန္းခ်ီဆရာေတြ ရဲ႕ လက္ရာမကင္းခဲ့ဘူး။ ကားနံပါတ္ေလာက္ေရးတဲ့ ပန္းခ်ီဆရာ (အမည္ခံ)ကလည္း လာအပ္တဲ့ ကပ္စတန္မာကုိ ဖုိင္းန္အတ္က ဘယ္လုိ၊ ေကာ္မာရွယ္က ဘယ္နည္း စသျဖင့္  လက္ခ်ာ႐ုိက္လႊတ္ ေသးတာ။ တစ္ခါတေလ ဆုိင္ေလး၊ ဘာေလးဖြင့္မွာမုိ႔ ဆုိင္နာမည္ ေရြးဖုိ႔ ေဗဒင္သြားေမးရင္ ေဗဒင္ဆရာက ဆုိင္နာမည္တင္မက ဘူး၊ ေအာက္ခံအေရာင္က ဘာ၊ စာလုံးအေရာင္က ဘယ္အေရာင္ ဆုိတာပါ ထည့္ေဟာလုိက္ေသးတာ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လူ႔အဖြဲ႕အစည္း က အင္တာနက္ဆုိင္ဖြင့္ရင္ေတာင္ ေဗဒင္ဆရာေပးတဲ့ နာမည္၊ ေဗဒင္ဆရာေဟာတဲ့ အေရာင္ လုပ္လုိက္ရမွ စားဝင္အိပ္ေပ်ာ္တဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း။ အဲဒီလုိအခါမ်ဳိးမွာ ပန္းခ်ီဆရာနဲ႔ ခြန္းႀကီးခြန္း ငယ္ ေျပာၾကဆုိၾကရၿပီ။ လက္တစ္ဝါးစာေလာက္ ဆုိင္းဘုတ္ အတြက္ လုိက္ဖက္အေရာင္က ဘယ္လုိ၊ ဆန္႔က်င္ဘက္အေရာင္ က ဘာ၊ ကာလာကြန္ပုိေစးရွင္းက ဘယ့္ႏွယ္ဆုိၿပီး ပန္းခ်ီဆရာက ဋီကာခ်ဲ႕ရင္ ခ်ဲ႕ေနေသးတာကလား။ တစ္ခါတေလမ်ား ဆုိင္း ဘုတ္ေပၚမွာ ေရးရမယ့္စာလုံးကုိ ခဲနဲ႔ အရာေပးၿပီး တေမ့တေမာ လက္ဖက္ရည္ သြားေသာက္ရင္ ေသာက္ေနေသးတာ။

          အခုေတာ့ ဗီႏုိင္းေခတ္မွာ အဲဒီလုိအျဖစ္ေတြ မရွိေတာ့ဘူး။ ဗီႏုိင္းမထုတ္ခင္ ကြန္ပ်ဴတာစခရင္မွာ ကပ္စတန္မာကို ျပလုိက္ ေသးတယ္။ ကပ္စတန္မာစိတ္ႀကိဳက္အေရာင္၊ စိတ္ႀကိဳက္ဒီဇုိင္း ျဖစ္ၿပီဆုိမွ ဗီႏုိင္းအျဖစ္ ထုတ္ေပးၾကတာ။ စရိတ္ကလည္း က်ဥ္း၊ ျမန္ကလည္း ျမန္၊ ကပ္စတန္မာလည္း စိတ္ႀကိဳက္ေရြးခ်ယ္ခြင့္ ရဆုိေတာ့ အေဟာဝတ ေကာင္းေလစြေပါ့။

          ကြၽန္ေတာ္လည္း စိတ္ကူးထားတာရွိတယ္။ ဂ်က္ဆန္ပူး ေလာ့ရဲ႕ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ရယ္၊ ဆရာေပၚဦးသက္ရဲ႕ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ရယ္ ဗီႏုိင္းထုတ္ၿပီး ဧည့္ခန္းမွာ ခ်ိတ္ထားမယ္။ ပန္းခ်ီ ကားျမတ္ႏုိးသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မူရင္းကားေတြ မတတ္ႏုိင္ တာေၾကာင့္ ရေသ့စိတ္ေျဖ ဗီႏုိင္းေလးေတြနဲ႔ အာလ်ေျဖရတဲ့ သေဘာပါပဲ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔အတြက္လည္း လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ စဥ္း စားထားတယ္။ လူႀကဳံေကာင္းရင္ ထည့္ေပးလုိက္ပါ့မယ္။     ။

Advertise Here

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here