Home အက္ေဆး တစ္ပုိင္းတစ္စ နဂၢတစ္မ်ား

တစ္ပုိင္းတစ္စ နဂၢတစ္မ်ား

211
0
Advertise Here

၂၀၁၅၊ေမလထုတ္ ၊ ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္(၂၃) မွ အေမ႕ခံေဆာင္းပါးျဖစ္ပါသည္။

ေမာင္ဥယ်ာဥ္ ေရးသည္။                     

Advertise Here

ေလဟာျပင္က ဖ်ာၾကမ္းကာထားတဲ့ ႐ုပ္ရွင္႐ုံထဲမွာ မႈန္မႈန္တုန္ တုန္ျဖစ္ေနတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားေတြကုိ ေငြတစ္က်ပ္ေပးၿပီး ၾကည့္ခဲ့ဖူး ပါသလား။ ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြက ေပးတဲ့ ရသကုိ ခံစား ဖူးပါသလား။ ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြမွာ ၿမိဳ႕လယ္က ႐ုပ္ရွင္ ေတြလုိ ဒီစီတုိ႔၊ စေတာလ္တုိ႔ဆုိတဲ့ အဆင့္ျမင့္ထုိင္ ခုံေနရာေတြ မပါဘူး။ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိသတ္ေတြအားလုံး ဖိနပ္ ဖင္ခုထုိင္ၿပီး ၾကမ္းတစ္ေျပးတည္းၾကည့္ခဲ့ၾကရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ငယ္ ဘဝတစ္စိတ္တစ္ပုိင္းေတြလည္း ပိတ္ကားေထာင္၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္ၿပီး ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရတာ အမွတ္ရမိတယ္။

ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္ေတြက အမ်ားအားျဖင့္ ဘုရားပြဲ၊ ေက်ာင္းပြဲရွိတဲ့ ရာသီေတြမွာသာ ေရာက္လာၾကတာပါ။ မႈန္တုန္ တုန္ ဝါးတားတား ဂိတ္႐ႈိးပုိစတာႀကီးေတြကုိ ၾကည့္ၿပီး ျပသမယ့္ ဇာတ္ကားကုိ ခန္႔မွန္းၾကရတာ အေမာ။ ဂိတ္႐ႈိးပုိစတာမွာ သတ္ ၾကပုတ္ၾကတဲ့ အခန္းေတြကုိ ေရးဆြဲထားေပမယ့္ တကယ္ျပေတာ့ အဲဒီအခန္းက တစ္ကားလုံးမွာ တစ္ခန္းေလာက္ ပါတာမ်ဳိးလည္း ရွိတတ္တယ္။ ဂိတ္႐ႈိးပုိစတာေတြက မ်ားေသာအားျဖင့္ ဘ႐ုစၥလီ နံခ်ပ္ကူနဲ႔ သ႐ုပ္ျပေနတဲ့ ပုံရယ္၊ အမီတာဘဂ်မ္းရဲ႕ ႐ုပ္ပုံေတြရယ္ သာ မ်ားတယ္။ တစ္ခါတေလေတာ့ ေဂၚဇီလာနဲ႔ ကင္းေကာင္လုိ ကားမ်ဳိးေတြလည္း ပါတတ္တယ္။ ေဂၚဇီလာ႐ုပ္ရွင္ကားမွာ ေဂၚဇီ လာပါးစပ္ထဲက မီးေတြ မႈတ္ထုတ္တဲ့ ဇာတ္ဝင္ခန္းကုိ ႐ုံေပါက္ဝ မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားေလ့ရွိတယ္။

႐ုံဝင္ခကလည္း ေပါေပါပဲပဲပါပဲ။ ကေလး တစ္က်ပ္၊ လူႀကီး ႏွစ္က်ပ္၊ ႐ုံဝင္ခတစ္က်ပ္ကုိ မၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ပြဲေတြလည္း မနည္း လွဘူး။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္ေတြ အၿမဲၾကည့္တယ္။ ၾကည့္ၿပီးရင္လည္း ဇာတ္လမ္းကုိ စီကာပတ္ကုံး ေျပာျပတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ဇာတ္ကားေတြကုိ သူ႔ ဆီက ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းနားေထာင္ရတယ္။ သူက ဇာတ္လမ္း အေသးစိတ္က အစ မွတ္မိတယ္။ တစ္ခါတေလ ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာ က ၾကည့္ၿပီး မေျပာဘဲ အုိက္တင္ခံတဲ့အခါေတြလည္း ရွိတယ္။ မုန္႔ေလး၊ ဘာေလးဝယ္ေကြၽးပါမွ ေျပာျပတယ္။

အဲဒီေခတ္၊ အဲဒီအခါတုန္းက သီးျခားေဖ်ာ္ေျဖေရးကလည္း ရွိတာမဟုတ္ဘူး။ မႈန္တုန္တုန္ဝါးတားတား ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ ရွင္သည္ပင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ငယ္ဘဝရဲ႕ ဧရာမ မဟာအခြင့္အေရး၊  တစ္ခါတေလေတာ့လည္း ႐ုပ္ရွင္ျပတဲ့သူျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာ ပဲ ဆုိတဲ့ ကေလးအေတြးေတြ ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ေတြအမ်ား ႀကီးၾကည့္ရမယ္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လည္း ပါတာေပါ့။

႐ုပ္ရွင္ျပတဲ့သူေတြက ပရိသတ္အႀကိဳက္သိတယ္။ ႐ုပ္ရွင္ ဇာတ္ကားနာမည္ကုိ သူတုိ႔စိတ္ႀကိဳက္ ေပးပစ္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ ပါ ရာေမာင့္ကုမၸဏီတုိ႔၊ ဝါနာဘရားသားကုမၸဏီတုိ႔မ်ား သိရင္ ၾသခ် ေလာက္တယ္။ ၾကယ္တာရာစစ္ပြဲ (Star War) ႐ုပ္ရွင္ကုိ အမည္ ေပးထားတာက လူကုိ ေနထိ၍ အရည္ေပ်ာ္ျခင္းတဲ့။ ကြန္ဖူးမင္း သား ဘ႐ုစၥလီရဲ႕ ဇာတ္ကားနာမည္က ဘ႐ုစၥလီရဲ႕ ေဒါသလက္သီး တဲ့။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မွာလည္း အဲဒီလုိ ထင္ရာဘာသာျပန္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ ကားေတြကုိပဲ တခုတ္တရ တုိးေဝွ႔ၾကည့္ခဲ့ရသဗ်ာ။

႐ုပ္ရွင္မျပခင္ ဇာတ္လမ္းအက်ဥ္းကုိ ေလာ္စပီကာနဲ႔ ေၾကာ္ျငာေသးတာကလား။ ‘ဒီေန႔ည ေအာင္မဂၤလာမဟာမွာ ျပသမယ့္ ႐ုပ္ရွင္ကားႀကီးကေတာ့ လူကုိ ေနထိ၍ အရည္ေပ်ာ္ ျခင္း၊ ဘယ္လုိအရည္ေပ်ာ္မလဲဆုိတာ သိခ်င္ၾကတဲ့ ပရိသတ္ႀကီး အေနနဲ႔ ေနရာေကာင္းရရန္ ေစာေစာၾကြေရာက္ခဲ့ဖုိ႔ အက်ဳိးေမွ်ာ္ ၍ ႏႈိးေဆာ္လုိက္ရပါသည္ခင္ဗ်ာ။ မၾကည့္ရ မရွိရေလေအာင္ ဝီရိ ယေလးထား၊ ဝါယမေလးစုိက္ၿပီး လာၾကည့္ၾကဖုိ႔ ဖိတ္မႏၱက ျပဳ လုိက္ရပါတယ္ခင္ဗ်ာ’

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကေလးတစ္သုိက္ကေတာ့ ေၾကာ္ျငာသံ ၾကားလုိက္တာနဲ႔ ဖင္တၾကြၾကြျဖစ္ရစၿမဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားအေၾကာင္း လူတြင္က်ယ္လုပ္ၿပီး ေျပာခ်င္လွၿပီ။ ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္႐ုံရဲ႕ တင္သမွ်ကားတုိင္းကုိ ၾကည့္ခ်င္ေပ မယ့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလုံးမွာ ဘ႑ာေရးဘတ္ဂ်က္က အကန္႔ အသတ္ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ျမန္မာပီပီ ဥာဏ္နီဥာဏ္နက္ထုတ္ၿပီး စဥ္းစားၾကရတယ္။

သူငယ္ခ်င္းေတြ စုေဝးတုိင္ပင္ၿပီး ကုိယ္မၾကည့္ျဖစ္တဲ့ကား ကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကည့္ခုိင္းၾကရတယ္။ ၾကည့္ၿပီးရင္ ဇာတ္ လမ္းအက်ဥ္းေျပာျပၾကရတယ္။ ကုိယ္ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ႐ုပ္ရွင္ကားနဲ႔ သူငယ္ခ်င္း ၾကည့္ခ်င္တဲ့ကား တူေနရင္ အခ်င္းခ်င္း ညႇိၾကရျပန္ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေခတ္ကေတာ့ ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ ဖုိ႔အေရး ျဗဟၼာျပည္က အပ္တစ္စင္းနဲ႔ လူ႔ျပည္က အပ္တစ္စင္းထိ ဖုိ႔ထက္ ပုိခက္တယ္ဆုိရမလားပဲ။

တကယ္ေတာ့ ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္အမ်ားစုက ႐ုပ္ရွင္ တစ္ကားလုံး အျပည့္အဝၾကည့္ၾကရတယ္ဆုိတာ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳ ခဲကိစၥတစ္ခု။ ႐ုပ္ရွင္ကားအမ်ားစုက မႈန္တုန္တုန္ေတြသာ မ်ား တယ္။ ႐ုပ္ရွင္ျပတဲ့ ဖလင္ေတြကလည္း အုိေဟာင္းေဆြးျမည့္ေနတဲ့  ဖလင္ေတြသာ မ်ားတယ္။ တခ်ဳိ႕႐ုပ္ရွင္ကားေတြက အစမပါ၊ ႐ုပ္ ရွင္ကားတခ်ဳိ႕က အဆုံးမရွိ၊ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိသတ္က ကုိယ့္ဘာ သာ ျဖည့္ေတြးၾကရတယ္။

ဗီဒီယုိဆုိတာ အေဝးႀကီးလုိေသးတဲ့ ကာလ။ တီဗီေတြေတာ့ စေပၚလာၿပီ။ ၁၉၈ဝ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြ ျဖစ္မွာေပါ့။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား စက္ဆုိတာသည္ပင္ လူကုံထံေတြရဲ႕ ဂုဏ္ရည္ျပပစၥည္း။ ဧည့္ခန္း ထဲက ႐ႈိးေက့စ္ဗီ႐ုိထဲမွာ အခန္႔သားေနရာေပးၿပီး အေရးတယူ လုပ္ၾကရတဲ့ ကာလေတြ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အိမ္မွာ တီဗီမရွိေတာ့ တီ ဗီရွိတဲ့ အိမ္ေတြမွာ တခုတ္တရ သြားၾကည့္ၾကရတယ္။ အဲဒီလုိ ၾကည့္ခြင့္ရဖုိ႔အေရး အိမ္ႀကီးရွင္ေတြရဲ႕  မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲ ၾကည့္ၾကရေသးတာကလား။ တီဗီၾကည့္ေနရင္း ေနၾကာေစ့မစား ရဲဘူး၊ စကားမေျပာရဲဘူး၊ ေနာက္ေဖးေနာက္ဖီ မသြားရဲဘူး၊ အိမ္ ရွင္ေတြ ၿငိဳျငင္မယ့္ကိစၥ ဘာမွ မလုပ္ရဲဘူး ဆုိပါေတာ့။

အဲဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ တီဗီဇာတ္လမ္း ေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ဥည အ့န ြၽသေိ ဆုိတဲ့ ဆုိင္ကယ္စတန္႔ ဇာတ္ကားပါတယ္။ On the Road ဆုိတဲ့ ေဒၚလာေျခာက္သန္းတန္လူသားဆုိတဲ့ ဇာတ္ကားလည္း ပါတာ ေပါ့။ စေန၊ တနဂၤေႏြေန႔လယ္ေတြမွာေတာ့ တယ္လီမန္႔ဆုိတဲ့ အံ့ဖြယ္ၿပိဳင္ပြဲလာတယ္ေလ။ ကာတြန္းကားလည္း လႊင့္ခဲ့တာပဲ။ တြန္အင္န္ဂ်ယ္ရီေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ သစ္ေတာက္ငွက္ကာတြန္း ကား။ တနဂၤေႏြညေတြမွာေတာ့ ျမန္မာ႐ုပ္ရွင္ကားေတြ လႊင့္ခဲ့ တာေပါ့။ ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဇာတ္ကားတုိ႔၊ အကာက အခ်စ္၊ အႏွစ္ က ေမတၱာတုိ႔ ဇာတ္ကားေတြဟာ တီဗီက လႊင့္တာကုိ ၾကည့္ခဲ့ရ တဲ့ ကားေတြ ျဖစ္တယ္။

မွတ္မွတ္ရရ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တီဗီၾကည့္ေနတုန္း မီးပ်က္သြား ေတာ့ လူတစ္ေယာက္က တီဗီကုိ ဓာတ္မီးနဲ႔ ထုိးၾကည့္ပါေလေရာ။  အိမ္ရွင္ေတြက ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္ၿပီး တီဗီကုိ ဓာတ္မီးနဲ႔ ထုိး မၾကည့္ဖုိ႔ ဝုိင္းေျပာၾကတယ္။ ဓာတ္မီးအလင္းေရာင္ေၾကာင့္ တီဗီ ပ်က္မွာ စုိးလုိ႔တဲ့။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္က တကယ္ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ ထ႐ူးစတုိရီ (The Six Million Dollar Man) တစ္ပုဒ္ျဖစ္တယ္။

ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္ေတြက ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးေတြမွာ ျပရင္ ႏုိင္ငံျခား႐ုပ္ရွင္ေတြသာ အဓိကထားျပၾကတယ္။ ၿမိဳ႕ျပမွာ ႐ုပ္ရွင္ ႐ုံေတြက ျမန္မာကားျပေနတာဆုိေတာ့ ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္႐ုံ ေတြ မတုိးႏုိင္ဘူး။ နယ္ေတြမွာေတာ့ ျမန္မာကားေရာ ကုလား ကားပါ အစုံျပတယ္။ တစ္ခါတေလ ဂ်ပန္ကားလည္း ပါတာပဲ။ တ႐ုတ္ကားလည္း ပါတဲ့အခါ ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ ၿခိဳက္ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ သုိင္းကားက ေဒးဗစ္ခ်န္းနဲ႔ တီလုံး။ အစြယ္ေဖြး ေဖြးနဲ႔ ငါးမန္း႐ုပ္ပုိစတာႀကီးေတြ ႐ုံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဇာတ္ကားနာ မည္က Jaw တဲ့။ ငါးမန္း႐ုပ္ရွင္ ဘယ္ေလာက္အထိ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ ပရိသတ္ကုိ လႊမ္းမုိးသလဲဆုိရင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အစ္ကုိေတြရဲ႕ လက္ ဖ်ံမွာ ငါးမန္း႐ုပ္ေဆးမင္ေၾကာင္ ထုိးၾကတဲ့အထိ ဆုိပါေတာ့။

႐ုပ္ရွင္ျပတဲ့ စက္ဆရာေတြက နယ္ေတြေရာက္ရင္ သိပ္ၿပီး ဘဝင္ကုိင္တာ။ တစ္ႏွစ္ေနလုိ႔ တစ္ခါလာဖုိ႔ မေသခ်ာတဲ့ စက္အဖြဲ႕ ဆုိေတာ့ သူတုိ႔ေရာက္တဲ့ေနရာ လက္ညႇိဳးòန္ရာ ေရျဖစ္ေတာ့ တာပဲ။ စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔၊ ေနဖုိ႔ထုိင္ဖုိ႔ ဘာမွ ပူစရာမလုိ။ ရြာတစ္ရြာ ေရာက္လုိ႔ စတည္းခ်ရင္ ရြာခံတင္မကဘူး၊ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ရြာက လူ ေတြကပါ လာၿပီး ဧည့္ခံၾကရတာ။ ကုိယ္ေတာ္ေခ်ာစက္အဖြဲ႕က ထမင္းစားၿပီးရင္ သနပ္ဖက္ေဆးေပါ့လိပ္ ကုိယ္စီခဲလုိ႔ ဆက္ရက္ မင္းစည္းစိမ္ခံၾကေသးတယ္။ အခ်ဳိပြဲေတြကလည္း စားပြဲဝုိင္း အျပည့္။ အလွဴအိမ္က ဘုန္းႀကီးဝုိင္းက်ေနတာပဲ။

ပိတ္ကားေထာင္႐ုံထဲဝင္ၿပီးရင္ ထြက္ခ်င္တုိင္း ထြက္လုိ႔မရ ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ လက္ဖ်ံမွာ တံဆိပ္တုံး အေပါက္ေစာင့္က ထု ေပးလုိက္တယ္။ ႐ုံဝင္ခမေပးဘဲ ၾကည့္ခ်င္သူေတြက လက္ဖ်ံက တံဆိပ္တုံးေပၚမွာ တံေတြးဆြတ္ၿပီး ႐ုံဝင္ခမေပးရသူရဲ႕ လက္ဖ်ံေပၚ ဖိခ်လုိက္တယ္။ အဲဒီလုိလုပ္ရတာလည္း ပညာေတာ့ ပါတယ္။ အခ်ိန္အဆမွန္ဖုိ႔ လုိသလုိ သပ္ရပ္ဖုိ႔လည္း လုိတယ္။ မင္ေတြ ပ်က္ကုန္ရင္ ႏွစ္ေယာက္စလုံးရဲ႕ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ခြင့္ ဆုံး႐ႈံးသြားႏုိင္ တယ္ေလ။

ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္ေတြက အမ်ားအားျဖင့္ သုံးကား ေပါင္း မုိးလင္းျပေလ့ရွိတယ္။ အခုေခတ္လုိ ေဖ်ာ္ေျဖေရးကလည္း ေဖာေဖာသီသီမရွိေတာ့ ပိတ္ကားေထာင္႐ုပ္ရွင္ကုိပဲ တန္ဖုိးထား ၾကည့္ခဲ့ၾကရတယ္။ ဒီ႐ုပ္ရွင္မွ မၾကည့္ရင္လည္း တျခားၾကည့္စရာ က မည္မည္ရရ မရွိဘူးေလ။ နယ္ၿမိဳ႕ေတြဆုိ ပုိဆုိးတာေပါ့။ ၿမိဳ႕ႀကီး ျပႀကီးမွာေတာ့ အၿငိမ့္ပြဲ၊ ဇာတ္ပြဲၾကည့္ခ်င္ရင္ ၾကည့္လုိ႔ရႏုိင္ေပ မယ့္ နယ္ၿမိဳ႕ေတြမွာ အၿငိမ့္ပြဲ၊ ဇာတ္ပြဲကလည္း တစ္ႏွစ္ေနလုိ႔ တစ္ ခါေသခ်ာတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘုရားထီးကလည္း ႏွစ္တုိင္း အသစ္ လဲေနတာ မဟုတ္သလုိ ရြာဦးေက်ာင္းဆရာေတာ္ကလည္း တစ္ ႏွစ္တစ္ပါး ပ်ံလြန္ေတာ္မူေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီလုိ ပိတ္ကား ေထာင္႐ုပ္ရွင္ေလး လာပါမွ၊ ႀကံဳႀကိဳက္ပါမွ ၾကည့္ၾကရတာဆုိ ေတာ့ ေရာက္တဲ့အရပ္တုိင္းမွာေတာ့ ႐ုံျပည့္ၿပီဆုိင္းဘုတ္ ခ်ိတ္ ၾကရစၿမဲ။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လူလားေျမာက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ပိတ္ကား ေထာင္႐ုပ္ရွင္႐ုံေတြရဲ႕ ဘဝဟာ သူတုိ႔ျပတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေတြလုိပဲ မႈန္ဝါး ဝါးျဖစ္လာတယ္။ ဗီဒီယုိျပတဲ့ ႐ုံေတြ ေပၚလာၿပီေလ။ ဗီဒီယုိေခတ္ ဦးမွာ ထြန္းလုံရွိန္တုိ႔က ရာဇဝင္သမုိင္းကားေတြနဲ႔ ဝင္ေငြေကာင္း ခဲ့ဖူးတယ္။ အမ္တီဗီေခြေတြလည္း သူ႔ထက္ငါ အၿပိဳင္ထုတ္ခဲ့ၾက ေပသေပါ့။

႐ုပ္ရွင္မင္းသားႀကီးတစ္ေယာက္က သူ႔ရဲ႕ အမ္တီဗီသီခ်င္း ေခြကုိ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမမွာပဲ သူကုိယ္တုိင္ လာျပေတာ့မလုိလုိ ေၾကာ္ျငာထုိးခဲ့ေသးတာလည္း အမွတ္ရမိတယ္။ ထူးထူးျခားျခား အဲဒီေခြမွာ မင္းသမီးက ‘ဒီသီခ်င္းေတြဆုိေနရင္ မလုိက္ခဲ့နဲ႔ေနာ္’ လုိ႔ တစ္ကားလုံးမွာ အဲဒီတစ္ခြန္းပဲ ေျပာသြားတယ္။ ဒီအထဲ မင္း သားႀကီးက အဲဒီအေခြမွာ ေဆးေပါ့လိပ္ေၾကာ္ျငာကုိ အတည္ ေပါက္ေၾကာ္ျငာေပးသြားေသးသဗ်ာ။ ေငြရွာတတ္တဲ့ေနရာမွာ မင္းသားႀကီးကုိ မီတဲ့ မင္းသားတစ္ေယာက္မွ မေတြ႕ဖူးဘူး။ ေစ်း ကြက္စီးပြားေရးဆုိတဲ့ စကားလုံး ဘယ္သူမွ မသုံးေသးခင္အခ်ိန္ မွာ ေၾကာ္ျငာကုိ ဘယ္လုိလုပ္ရမယ္ဆုိတာ ေကာင္းေကာင္းသိ သြားခဲ့တယ္။

ဗီဒီယုိေခတ္ဦးမွာ ရဲကုိကုိတုိ႔၊ ရဲမင္းပုိင္တုိ႔ရဲ႕ အသတ္အပုတ္၊ အထုိးအႀကိတ္ကားေတြလည္း ေစ်းကြက္မွာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ဗီဒီယုိဇာတ္ကားမျပခင္ စတိတ္႐ႈိးေခြထုိးထားၿပီး ပရိသတ္ကုိ ဗီဒီ ယုိ႐ုံေတြက ဧည့္ခံေသးတာေပါ့။ လႊမ္းမုိးရဲ႕ မုိးစက္တင္ေလသီခ်င္း ဆုိရင္ မုိးရြာထဲမွာ ထီးေလးေဆာင္းၿပီးဆုိတာ မွတ္မိတယ္။ ေမဆြိ ရဲ႕ စိတ္ညစ္ရင္ ဂစ္တာတီးပါလားကုိကုိရယ္သီခ်င္းက ဂစ္တာ အႀကီးႀကီးေဘးမွာ ေမဆြိထုိင္ဆုိတာေလ။ ေနာက္တစ္ေန႔ျပမယ့္ ကားကုိ နမူနာက ျပေသးတာ။ ပရိသတ္ႀကိဳက္ေလာက္မယ္ထင္ တဲ့ေနရာကုိ ႐ုပ္ရွင္ျပသူေတြက ႀကိဳၾကည့္ၿပီးမွ ျပၾကတာပါ။

အခုေတာ့လည္း ဗီဒီယုိျပတဲ့ ေအာက္စက္ဆုိတာသည္ပင္ ေရွးေဟာင္းပစၥည္း ျဖစ္သြားပါေရာလား။ အိမ္တုိင္းေစ့နီးပါး တီဗီ ေတြ ရွိလာၿပီ။ အခေပး႐ုပ္သံလုိင္း တပ္ဆင္ထားၾကတဲ့ အိမ္ေတြ လည္း မနည္းဘူး။ ဗီဒီယုိျပစက္ေနရာမွာ ဒီဗီဒီစက္ေတြက အစား ထုိးေနရာယူခဲ့ျပန္ေပါ့။ အဲဒီဓာတ္ျပားစက္ေတြ ေပၚဦးေပၚဖ်ားမွာ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ က်ပ္ငါးဆယ္ေပးၿပီး ဆုိခဲ့ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ လည္း သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ငါးဆယ္ေပးဆုိခဲ့တယ္ဆုိတာသည္ပင္ ပါး စပ္ရာဇဝင္တစ္ပုဒ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ အိမ္တုိင္းနီးပါး ဒီဗီဒီစက္ေတြက ရွိ ေနၾကၿပီေလ။

အခုေတာ့လည္း ပိတ္ကားေထာင္ဆရာေတြ ဘာလုပ္ကုိင္ ေနၾကပါလိမ့္ သိခ်င္စမ္းပါဘိ ။   ။

Advertise Here

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here