Home ပံုရိပ္လႊာ တစ္ကမာၻလံုးႏွင့္ တစ္ေယာက္ (Profile) အပုိင္း(၂)

တစ္ကမာၻလံုးႏွင့္ တစ္ေယာက္ (Profile) အပုိင္း(၂)

237
0
Advertise Here

Photo: Kyaw Zay Yar Tun

၂၀၁၅၊ေမလထုတ္၊ ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္(၂၃)မွ ပုံရိပ္လႊာေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။

ေက်ာ္ေဇယ်ာထြန္း ေရးသည္။(kzyh@mawkun.com)

Advertise Here

(ၿပီးခဲ့သည္ ဧၿပီလထုတ္တြင္ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူ၏ ငယ္ဘဝ အၾကာင္း၊ သာသနာ့ေဘာင္ထဲ ေရာက္ရွိလာပံု၊ ေက်ာက္ဆည္မွ မႏၱေလးၿမိဳ႕သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕လာၿပီးသည့္ေနာက္ အမ်ဳိးသားေရး စာေပမ်ားကုိ ေလ့လာခြင့္ရခဲ့ၿပီး အမ်ဳိးသားေရးစိတ္ဓာတ္ ႏုိးၾကားကာ လွ်ဳိ႕ဝွက္စြာတရားေဟာၾကားခဲ့ပံု၊ သက်သီဟ ဓမၼာ စရိယစာေမးပြဲဝင္ေရာက္ေျဖဆုိခဲ့ပံုမ်ားကုိ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။

          ယခုလတြင္ ‘ဝီရသူ’ဆုိသည့္နာမည္ရရွိလာပံု၊ ပထမဆံုး အႀကိမ္ ပလႅင္အထက္တြင္ တရားစတင္ေဟာၾကားခဲ့ပံု၊ ေက်ာက္ ဆည္ အဓိက႐ုဏ္းျဖစ္စဥ္၊ ယင္းအဓိက႐ုဏ္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဦးဝီရသူႏွင့္ သူ၏ ဆရာသမားတုိ႔ အဖမ္းခံရပံုတုိ႔ကုိ ထပ္မံေဖာ္ျပ လုိက္ပါသည္။)

                                                          အခန္း(၁)

          ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူ၏ မူရင္းကေလာင္နာမည္မွာ ‘ဝီရ သူရ’  ျဖစ္သည္။ ‘ဝီရ’၏ အဓိပၸာယ္က လံု႔လ ဝီရိယရွိသူ၊ ရဲရင့္ တည္ၾကည္သူဟု အဓိပၸာယ္ရေလသည္။ ‘သူရ’၏ အဓိပၸာယ္မွာ လည္း ရဲရင့္သူဟူ၏။  ‘ဝီရသူရ’ဟု ႏွစ္ခုေပါင္းလုိက္ေသာအခါ  ရဲရင့္သူတုိ႔ထက္ ရဲရင့္သူဟု ဆုိသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေခၚရေျပာရလြယ္ ေစရန္ ရေကာက္ကုိ ျဖဳတ္ကာ ‘ဝီရသူ’ဟု ေျပာင္းလဲထားျခင္းသည္။

          ဦးပဥၨင္းသည္ ဗုဒၶဟူးသားျဖစ္သည့္အတြက္ ဗုဒၶဟူးႏွင့္ လုိက္ဖက္မည့္ ေန႔နံမ်ားကုိ စာဖတ္ရင္းျဖစ္ေစ၊ သြားရင္းလာရင္း ျဖစ္ေစ အၿမဲလုိလုိ ေလ့လာသည္။ ထုိစဥ္ မဟာဝီရျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ နေမာေတဗုဒၶဝီရတုဆုိသည့္ ဂါထာေတာ္အား ရွာေတြ႕ခဲ့သည္။ ယင္းမွတစ္ဆင့္ ဝီရသူရဆိုသည့္ နာမည္ကုိ ရွာေဖြရရွိခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

          သူသည္ ထုိနာမည္ကုိ ေက်ာက္ဆည္မွ မႏၲေလးသုိ႔ ေျပာင္း ေရႊ႕ခဲ့စဥ္ကပင္ သံုးစြဲေနၿပီျဖစ္သည္။ သူ အသံုးျပဳသည့္ ဗလာစာအုပ္မ်ားတြင္ သူ၏ ဘြဲ႕နာမည္ကုိမေရးဘဲ ‘ကေလာင္ ဝီရသူ (မစုိးရိမ္)’ဟုသာ ေရးသည္။ သုိ႔ေသာ္ မည္သည့္ စာတစ္ပုဒ္၊ ေဆာင္း ပါတစ္ပုဒ္မွ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခံရျခင္း မရွိေသး။ သူ၏အျပဳအမူေတြကုိ ေတြ႕ေသာ အျခားေသာရြယ္တူ ကိုယ္ေတာ္မ်ားက စာေရးဆရာ ေရာဂါျဖစ္ေနၿပီဟု စၾကေနာက္ၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က သေရာ္ၾက၏။ အ႐ူးလုိ႔ ဆုိၾကသူမ်ားလည္း ရွိေလ၏။

          သုိ႔ေသာ္ ‘ဝီရသူ’ ဆုိသည့္ နာမည္ ထင္ရွားလာဖုိ႔အတြက္ အေၾကာင္းက ဖန္လာေလသည္။ ဦးပဥၨင္း ဦးဝီရသူ၏ မူလရဟန္း ဘြဲ႕နာမည္က ဘဒၵၲဝိစိတၱာျဖစ္သည္။ သက်သီဟဓမၼာစရိယ ေအာင္ျမင္ခဲ့သျဖင့္ ဘဒၵႏၱ ဝိစိတၱာဘိဝံသျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထုိစာ ေမးပြဲေအာင္သည့္ႏွစ္ (၁၉၉၉ ခုႏွစ္)မွာပင္ ဦးပဥၨင္း သည္ ဘာ သာေရးစာအုပ္တစ္အုပ္ ေရးသားခဲ့ေလသည္။ စာအုပ္၏ အမည္က ‘တရားထုိင္ျခင္း၊ ငုိရယ္ျခင္း အေၾကာင္း’ ဟူ၏။

          စာအုပ္၏ အဓိက အေၾကာင္းရင္းမွာ တန္႔ၾကည့္ေတာင္ ဆရာေတာ္ႀကီး၏ အမွားေလးခ်က္ကုိ ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ သည္။ တန္႔ၾကည့္ေတာင္ဆရာေတာ္ႀကီးက တရားထုိင္ပါက ငုိလွ်င္၊ ရယ္လွ်င္ တရားရသည္ဆုိကာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ငုိခုိင္း၊ ရယ္ခုိင္းသည္ဟု ဦးဝီရသူက ဆုိသည္။ စိတ္ရွိလက္ရွိ ရယ္ခြင့္ေပးသည္၊ ကခြင့္ေပးသည္ဟုဆုိသည္။

          ”ဝိပႆနာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ျဖစ္တယ္။ ဘုရားရဲ႕ တရား ေတာ္က ငုိတဲ့သူ အငုိတိတ္တယ္။ ရယ္တဲ့သူ အရယ္ရပ္တယ္။ သူ က ငုိခုိင္းတယ္။ ရယ္ခုိင္းတယ္။ ငုိတာ၊ ရယ္တာ၊ တရားထူးလုိ႔ ေဟာတယ္ဆုိေတာ့ ဦးဇင္းက နာမည္နဲ႔တကြထည့္ေရးတာ”ဟု ဆရာေတာ္ ဦးဝီရသူက စာအုပ္ေရးျဖစ္ရျခင္းအေၾကာင္းကုိ ရွင္း ျပသည္။

          သို႔ေသာ္ စာအုပ္ထုတ္ေဝခြင့္ကုိ သာသနာေရးဌာနက ခြင့္မျပဳခဲ့။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဦးပဥၨင္း ဦးဝီရသူကုိယ္တုိင္ သာသနာေရးဌာန သုိ႔သြားကာ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးခဲ့သည္။ ဦးပဥၨင္း၏ ေဆြးေႏြးေျပာဆုိခ်က္မ်ားကုိ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားက ျပန္လည္မေခ်ပႏုိင္။ သုိ႔တုိင္ စာအုပ္ထုတ္ေဝခြင့္ကုိေတာ့  ခြင့္မျပဳခဲ့။

          ေနာက္ဆံုးတြင္ ဦးပဥၨင္းသည္ ခုနစ္ႏွစ္ၾကာ ေလ့လာေရး သားခဲ့ရသည့္ ယင္းစာအုပ္ကုိ ထုတ္ေဝရန္ ဆံုးျဖတ္လုိက္ေတာ့ သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ဝကၤပါလမ္းရွိ စာေပစိစစ္ေရးသုိ႔ သြားကာ အဆုိပါ႐ုံးမွ အရာရွိမ်ားႏွင့္ေတြ႕ဆံုခဲ့သည္။ အရာရွိမ်ားက ယင္းစာအုပ္ကုိ ခြင့္ျပဳခ်က္မရရွိဘဲ ထုတ္ေဝမည္ဆုိပါက ေထာင္ခုနစ္ႏွစ္အထိ က်ခံရမည္ဟု ျပန္ေျပာလုိက္သည္။ ”က်ဳပ္ကလည္း ေထာင္က်ခံႏုိင္တယ္”လုိ႔ေျပာၿပီး စာအုပ္ကုိ ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ ထုတ္ရန္စီစဥ္ခဲ့သည္ဟု ဦးဝီရသူက ဆိုသည္။

          စာအုပ္ထုတ္ရန္ စီစဥ္ခဲ့စဥ္က စာအုပ္ကုိ ေလးေလးနက္နက္ ခန္႔ခန္႔ညားညားျဖစ္ရန္အတြက္ ဘဒၵၲဝိစိတၱာဘိဝံသဆုိ သည့္ ဘြဲ႕အမည္တပ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ယင္းအမည္သည္ ေရးသည့္ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ ဓာတ္မတည့္ေသာေၾကာင့္လား မေျပာတတ္။ အလုပ္မျဖစ္ခဲ့။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စာအုပ္နာမည္ႏွင့္ ကေလာင္အမည္ကုိပါ ေျပာင္းလုိက္၏။

          ”စာအုပ္ထုတ္ေတာ့ ကေလာင္အမည္ကုိ ‘ဝီရသူ’ လုိ႔ ေျပာင္းလုိက္တယ္။ စာအုပ္အမည္ကုိလည္း ‘ေထရဝါဒတုိက္ပြဲ’လုိ႔ တပ္လုိက္တယ္။ အဲဒါကုိ အုပ္ေရ ႏွစ္ေထာင္႐ုိက္လုိက္တာ ေလးရက္အတြင္း ျပတ္သြားတယ္”ဟု ဆရာေတာ္က မိန္႔သည္။

          ယင္းစာအုပ္မ်ားကုိ စာအုပ္ဆုိင္ေပၚတြင္ တင္ကာ ေရာင္း ခဲ့ျခင္းမဟုတ္။ မႏၲေလးၿမိဳ႕၊ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္တြင္ ခ်ေရာင္း ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ စာအုပ္ႏွစ္ေထာင္ ေလးရက္အတြင္း ကုန္သြား ေသာအခါ ေနာက္ထပ္ အုပ္ေရတစ္ေသာင္းထပ္မံ႐ုိက္ႏွိပ္ခဲ့ သည္။ တစ္ညေနတည္း အုပ္ေရ ၅,ဝဝဝ ျပတ္သြားသည္ဟုဆိုသည္။

          ထုိစဥ္က စာအုပ္ေရာင္းခ်ခဲ့ရပံုကုိ ဦးဝီရသူက- ”႐ုပ္ရွင္ လက္မွတ္တုိးသလုိပဲ”ဟု ရယ္ေမာလ်က္ မိန္႔ေတာ္မူသည္။

          ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူက သူေရြးခ်ယ္ထားေသာ ကေလာင္ အမည္ႏွင့္ စာအုပ္ထုတ္လုိက္သည့္အခါ အေရာင္းစြံကာ နာမည္ေပါက္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္းကို ဆက္၍ ”အဲဒီမွာ ဝီရသူဆုိတဲ့ ကေလာင္အမည္ျဖစ္သြားတာ။ အဲဒီစာအုပ္ကုိ တစ္သာသနာလံုး မွာ ရွိတဲ့ သံဃာေတာ္ေတြက ေလးစားၾကတာ။ ဝီရသူဆုိရင္ သူတုိ႔ က ေထရဝါဒတုိက္ပြဲနဲ႔ တြဲျမင္ၾကတယ္”ဟု မိန္႔သည္။

                                                          အခန္း(၂)

          မႏၱေလးႏွင့္ အမရပူရရွိ သုသာန္မ်ားတြင္ အမ်ဳိးသားေရး တရားမ်ားအား မ်က္ႏွာဖံုးစြပ္ကာ ေဟာေျပာခဲ့ေသာ ဦးဝီရသူ သည္ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ႀကီး၏ တားျမစ္မႈေၾကာင့္ အမ်ဳိး သားေရးတရားမ်ား ဆက္လက္ေဟာၾကားျခင္းမျပဳေတာ့ဘဲ သက်သီဟစာေမးပြဲကုိ ေျဖဆုိရန္ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ယင္းစာေမးပြဲ ကုိ ေျဖဆုိေအာင္ျမင္ခဲ့သည့္ေနာက္ ၂ဝဝ၁၊ ေမလမွာေတာ့ သူ၏ အမ်ဳိးသားေရးတရားမ်ားကုိ ျပန္လည္ေဟာၾကားခဲ့သည္။ သူ၏ ေဟာၾကားမႈမ်ားသည္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ နယူးေယာက္ ၿမိဳ႕ရွိ ကၻာ့ကုန္သြယ္ေရးစင္တာ ေလယာဥ္ပ်ံႏွင့္ ဝင္အတုိက္ခံ ခဲ့ရသည့္ ၉/၁၁ ျဖစ္စဥ္ထက္ ေစာသည္ဟု ဦးပဥၨင္းက ဆုိသည္။ ပလႅင္အထက္တြင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ ပထမဆံုးတရားပြဲက ႀကံ ခင္းၿမိဳ႕တြင္ျဖစ္သည္။

          ဧရာဝတီတုိင္းေဒသႀကီး၊ ႀကံခင္းၿမိဳ႕ရွိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းသုိ႔ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူသည္ ႏွစ္စဥ္ေႏြရာသီတြင္ လာေရာက္ကာ စာဝါခ်ေပးတတ္သည္။ ယင္းေက်ာင္းတြင္ ဓမၼာစရိယကိုယ္ေတာ္အပါး သံုးေလးဆယ္ခန္႔ အၿမဲရွိတတ္သည္။ တစ္ရက္လွ်င္ သံုးေလးႀကိမ္မွ် စာဝါခ်ေပးရသည္။ ထုိသုိ႔ စာဝါခ် ေပးရာတြင္ အမ်ဳိးသားေရးတရားမ်ားကုိ အၿမဲတမ္းထည့္သြင္း ေျပာၾကားေလ့ရွိသည္။ ယင္းသင္တန္းသုိ႔ ေက်းရြာသူ၊ ရြာသား မ်ား လာေရာက္နားေထာင္ၾကသည္။

          ယင္းေနာက္မွာေတာ့ ယဥ္ေက်းမႈသင္တန္းဆုိသည့္ အမည္ျဖင့္ သင္တန္းတစ္ခု ေခၚလုိက္သည္။ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား၊ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ေက်းရြာသူ၊ ေက်းရြာသားတုိ႔ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ထုိသင္တန္းတြင္ ဦးပဥၨင္းသည္ ျမန္မာ ႏုိင္ငံေျမပံုကုိ ဆြဲလုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ဘဂၤလားေဒ့ရ္ွႏိုင္ငံဘက္မွ ရခုိင္ျပည္နယ္၊ ေမာင္ေတာၿမိဳ႕သုိ႔ ဘဂၤါလီမ်ားဝင္ေရာက္လာပံု၊ ေမာင္ေတာၿမိဳ႕မွတစ္ဆင့္ ဘူးသီးေတာင္၊ ရေသ့ေတာင္ၿမိဳ႕မ်ားသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕အေျခခ်ေနထုိင္ၾကၿပီး ျမန္မာျပည္ထဲသုိ႔ ေရာက္လာ ကာ သူတုိ႔ႏိုင္ငံအျဖစ္ ထူေတာင္ၾကပံုေတြကုိ ဦးပဥၨင္းေျမပံုႏွင့္ တကြ ရွင္းျပခဲ့သည္ဟုဆိုသည္။

          ”ဆရာ၊ ဆရာမေတြအားလံုး မ်က္စိပြင့္သြားၿပီး တရား ပြဲေတာင္းဆုိေတာ့ ဦးပဥၨင္းလည္း ေဟာလုိက္တာေပါ့”ဟု ဦးဝီရ သူက မိန္႔သည္။

          ဤသုိ႔ျဖင့္ ဦးဝီရသူသည္ အမ်ဳိးသားေရးတရားမ်ားကုိ ျပန္ လည္ေဟာၾကားဖုိ႔အတြက္ ထပ္မံ၍ အေၾကာင္းဖန္လာေလေတာ့သည္။

          ပထမဆံုးေဟာသည့္ တရားပြဲက ၁၃၆၃ ခု၊ ကဆုန္လဆန္း ၈ ရက္၊ ဥပုဒ္ေန႔ျဖစ္သည္။ ယင္းတရားပြဲၿပီးသည့္ေနာက္ ကဆုန္ လျပည့္ေန႔တြင္လည္း ထပ္မံေဟာၾကားေပးရန္ ႀကံခင္းတစ္နယ္ လံုးမွ ဆင္းၿပီး ေတာင္းဆုိခဲ့ၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္သည္ ေနာက္တစ္ပြဲ ထပ္မံေဟာၾကားခဲ့ရသည္။

          ေဟာၾကားခဲ့သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားက ပထမတရားပြဲ တြင္ မြတ္ဆလင္ဘာသာဝင္တုိ႔၏ ေငြအသျပာကုိယူျခင္း၊ အမ်ဳိး သမီးမ်ားကုိ ယူျခင္း၊ ေျမယာေတြကုိ ယူျခင္းႏွင့္ သာသနာသိမ္း ပုိက္ျခင္း စသည္တုိ႔ကုိ ဥပမာ သာဓကမ်ားျဖင့္ ေဟာၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒုတိယတရားပြဲတြင္ေတာ့ ယင္းသုိ႔ တျဖည္းျဖည္းသိမ္း ပုိက္ခံရမႈမ်ားကုိ မည္သုိ႔ကာကြယ္ရမည္ဆုိသည့္ ခုခံကာကြယ္ သည့္ နည္းလမ္းမ်ားကုိ ေဟာၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

          ထုိသုိ႔ ႏွစ္ရက္ဆက္တုိက္ေဟာၾကားၿပီးသည့္ေနာက္မွာ ေတာ့ တရားပြဲသတင္းသည္ ႀကံခင္းတစ္ၿမိဳ႕နယ္လံုး ပ်ံႏွံ႔သြား သည္။ ေဒသခံအစုိးရဌာနဆုိင္ရာမ်ားက ဦးပဥၨင္းကုိ ဖမ္းဆီးမည္ ဆုိသည့္ သတင္းမ်ားထြက္လာသည္။ သံဃာေတာ္မ်ားကလည္း ဆူပူေအာင္လုပ္သည္ဟုဆုိကာ ဦးပဥၨင္းဦးဝီရသူကုိ ဝုိင္းက်င္ မည္ဟု ဆုိၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူသည္ တရားပြဲဆက္မေဟာ ေတာ့ဘဲ စာဝါပုိ႔ခ်သည့္ သင္တန္းၿပီးဆံုးသည္ႏွင့္ မၲႏေလးသုိ႔ ျပန္ၾကြခဲ့ရသည္။

          ”အခက္အခဲေတာ့ ရွိတယ္။ စုိးရိမ္တာမ်ဳိးေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ဟုိဟာလာေမး၊ ဒီဟာလာေမးနဲ႔ေတာ့ ေဒါသေတာ့ ျဖစ္တာေပါ့” ဟု ပထမဆံုးေဟာၾကားခဲ့ရသည့္ တရားပြဲအေတြ႕အႀကံဳကုိ ဦးပဥၨင္းက ရွင္းျပသည္။

          ႀကံခင္းၿမိဳ႕တြင္ ႏွစ္ရက္တာ ေဟာၾကားခဲ့သည့္ တရားပြဲ ႏွစ္ပြဲကုိေပါင္းကာ ‘ထေလာ့ ျမန္မာ၊ ေရႊျမန္မာ’ဆုိသည့္ တိပ္ေခြ သံုးေခြ ထြက္လာသည္။ ထုိတိပ္ေခြသံုးေခြကုိ သင္တန္းတက္ ေရာက္လာသည့္ သံဃာမ်ားက သင္တန္းၿပီးဆံုးသည့္အခါတြင္ အသီးသီးကူးယူကာ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္သုိ႔ ျပန္သြားခဲ့ၾကသည္။ ဤနည္းျဖင့္ ဦးဝီရသူ၏ တရားေခြသည္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးသုိ႔ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားသည္။

          ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူ မၲေလးသုိ႔မေရာက္ခင္မွာပင္ ‘ထ ေလာ့ ျမန္မာ၊ ေရႊျမန္မာ’ ဆိုသည့္ တိပ္ေခြသံုးေခြသည္ မႏၲေလး သုိ႔ ႀကိဳတင္ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီျဖစ္သည္။”အဲဒီကေန မထင္မွတ္ဘဲနဲ႔ ဓမၼကထိက ျဖစ္သြားတာ ေပါ့” ဟု သူက ရွင္းျပသည္။

အခန္း(၃)

          ထုိ႔ေနာက္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူကုိ ဟုိကပင့္ ဒီ ကပင့္ျဖင့္ အက်ဥ္းမက်ခင္ သံုးႏွစ္လံုးလံုး (၂ဝဝ၁၊ ၂ဝဝ၂၊ ၂ဝဝ၃) နယ္တကာလွည့္ကာ တရားေဟာခဲ့ရေလသည္။ ရန္ကုန္တြင္ ေဟာၾကားခဲ့သည့္ တရားမ်ားအနက္ ‘လက္ဖဝါးေပၚက ကံ ၾကမၼာ’၊ ‘မိခင္ရြာက သာသနာ’တုိ႔မွာ တရားနာသူတုိ႔အႀကိဳက္ ေတြ႕ခဲ့သည့္ တရားမ်ားျဖစ္သည္ဟု ဦးပဥၨင္းက ဆုိသည္။

          ထုိကဲ့သုိ႔ အမ်ဳိးသားေရးတရားမ်ားေဟာၾကားေနမႈကုိ ဦးပဥၨင္း၏ ဆရာသမားျဖစ္သူ ဆရာေတာ္ႀကီးကလည္း မတား ျမစ္ေတာ့ပါ။ အစုိးရႏွင့္ အတုိက္အခံမလုပ္ဖုိ႔ေလာက္သာ တား ျမစ္ထိန္းေက်ာင္းေပးသည္။ ဆရာေတာ္ ဦးဝီရသူ ကုိယ္တုိင္သည္ လည္း မစုိးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္၏ ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္တစ္ပါး ျဖစ္လာခဲ့သည္။

          တရားပြဲမ်ား လုိက္လံေဟာၾကားရာမွာ အခက္အခဲမ်ားစြာ ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရသည္။ အစုိးရက ပြဲမိန္႔ခ်မေပးတာမ်ဳိးလုပ္တတ္ သည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ည ၈ နာရီစမည့္တရားပြဲကုိ ည ၇နာရီ အခ်ိန္အထိ ပြဲမိန္႔ကုိ မခ်ေပး။ ထုိအခါ မျဖစ္မေနေဟာရတာမ်ဳိး လည္း လုပ္ရသည္။ မ.ယ.က၊ ခ.ယ.က လူႀကီးေတြကုိယ္တုိင္ တရားပြဲသုိ႔ လာေရာက္တားျမစ္တာမ်ဳိးလည္း ႀကံဳဖူးသည္။ ဖမ္း မည္၊ ဆီးမည္ဟုလည္း မၾကာခဏ ၿခိမ္းေျခာက္ခံရဖူးသည္။

          ယင္းတရားပြဲတုိ႔အနက္ ဦးပဥၨင္းမွတ္မွတ္ရရျဖစ္ခဲ့ေသာ လယ္ေဝးၿမိဳ႕နယ္က တရားပြဲအေတြ႕အႀကံဳကုိ ဦးပဥၨင္းက ယခုလုိ ေျပာျပသည္။

          ”မ.ယ.က၊ ခ.ယ.က လူႀကီးေတြကုိယ္တုိင္က မေဟာဖုိ႔ တားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဦးဇင္းက ေဟာမွာပဲ၊ ေဟာတဲ့အခါ အျပစ္ အနာအဆာေတြ႕ရင္ ခ်က္ခ်င္းဖမ္း။ ပလႅင္ေပၚက ဆင္းတာနဲ႔ ေသးေတာင္မေပါက္ပါဘူး။ ဒကာႀကီးတုိ႔ကားေပၚကုိ တန္းတက္ခဲ့ မယ္လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္”ဟု ဆုိသည္။

          အလားတူ မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ ေထာက္လွမ္းေရး ၁၆မွ တပ္မွဴး တစ္ဦးကလည္း ဦးပဥၨင္းကုိ ေခါင္း႐ုိက္ခြဲမည္ဟုပင္ ၿခိမ္းေျခာက္ခဲ့ သည္ဟု ဆုိသည္။

          အစုိးရဌာနဆုိင္ရာမ်ား မႀကိဳက္ၾကသည့္အေၾကာင္းမွာ အစၥလာမ္ဘာသာဝင္ႏွင့္ေပါင္းၿပီး အဂတိလုိက္စားၾကသည့္ အေၾကာင္းတုိ႔ကုိ ဦးပဥၨင္းက ေဟာၾကားျခင္းေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္က အစုိးရကုိ ေဝဖန္ေထာက္ျပသည့္ ဘုန္းႀကီးသိပ္မရွိဟု ဦးပဥၨင္းက ဆိုသည္။

          ”ဥပမာ-လူဝစ္ေသာက္ (Without) ၊ ဘုန္းႀကီးဝစ္ေသာက္၊ ကားဝစ္ေသာက္၊ အစုိးရဝစ္ေသာက္။ အဲဒါေတြထည့္ေဟာတယ္။ သူတုိ႔ အစုိးရကုိ ဝစ္ေသာက္အစုိးရလုိ႔ ေျပာရမလားဆုိၿပီး အၿငိဳး ထားတယ္”ဟု ဦးပဥၨင္းက အစုိးရကုိေဟာၾကားခဲ့သည့္ ေဝဖန္မႈ တစ္ခုအား ေထာက္ျပသည္။

          ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူက အမ်ဳိးသားေရးတရားမ်ားကုိ ဦးစြာ လုိက္လံေဟာၾကားခဲ့ၿပီးသည့္ ေနာက္ပုိင္းမွာေတာ့ ျဖဴးဆရာ ေတာ္ႀကီးအပါအဝင္ ဆရာေတာ္တခ်ဳိ႕သည္လည္း လုိင္းေျပာင္း ကာ အမ်ဳိးသားေရးတရားမ်ားကုိ လုိက္လံေဟာၾကားလာခဲ့ သည္ဟု သူကဆုိသည္။

          ”သူ(ျဖဴးဆရာေတာ္)ေဟာတာက ဦးဇင္းထက္ က်ယ္ျပန္႔ တယ္။ သူက ႏုိင္ငံေက်ာ္၊ နာမည္ေက်ာ္ ဓမၼကထိကဆုိေတာ့ ပြဲ စိပ္လာတယ္။ ဦးဇင္းက စာခ်ဘုန္းႀကီးဆိုေတာ့ ပြဲမစိပ္ဘူး”ဟု ဆိုသည္။

အခန္း(၄)

          ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူသည္ မၲေလးတုိင္းေဒသႀကီး၊ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕တြင္ ၁၃၆၅ ခုႏွစ္(၂ဝဝ၃) ေတာ္သလင္းလျပည့္ ေန႔က တရားပြဲတစ္ခု က်င္းပခဲ့သည္။ ထုိတရားပြဲက်င္းပၿပီး တစ္ လၾကာသည့္ေနာက္ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕၌ မြတ္ဆလင္ႏွင့္ ျမန္မာ လူမ်ဳိးမ်ားၾကား အဓိက႐ုဏ္း ျဖစ္ပြားခဲ့ေလေတာ့သည္။

          ”ျဖစ္တာက တုိက္ဆုိင္မႈပါပဲ။ အဓိကကေတာ့ ကုိယ္ေတာ္ ေလးေတြ ဗဟုသုတ အေတြ႕အႀကံဳမရွိလုိ႔ပဲ”ဟု ေက်ာက္ဆည္ အေရးအခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဦးဝီရသူက မိန္႔ဆုိသည္။

          သူအဖမ္းခံခဲ့ရသည့္ ေက်ာက္ဆည္အေရးအခင္းႏွင့္ ပတ္ သက္၍ မည္သုိ႔၊ မည္ပံုျဖစ္ခဲ့သည္ကုိ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူက ယခု လုိ ဆက္လက္ရွင္းျပသည္။

          ထုိအဓိက႐ုဏ္းျဖစ္သည့္ေန႔ ညေနေစာင္းအခ်ိန္တြင္ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕၊ ေက်ာက္သေဘၤာေတာင္ေအာက္ဘက္ရွိ ဘုရားနီဟုေခၚသည့္ အုတ္ဂူနီအတြင္းသုိ႔ မြတ္ဆလင္သံုးဦး လြယ္ အိတ္၊ ႀကိဳးမ်ားႏွင့္ ဝင္သြားၾကသည္။ ထုိအုတ္ဂူနီထဲတြင္ ဘုရား ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ား ရွိေလသည္။ ယင္းကာလသည္ ဆရာေတာ္ ဦးဝီရသူက အမ်ဳိးသားေရးတရားမ်ားေဟာၾကားထားသည့္ အရွိန္ေၾကာင့္ လူအမ်ားစုသည္ မြတ္ဆလင္မ်ားအေပၚ သတိ ထားကာ ေစာင့္ၾကည့္ေနသည့္အခ်ိန္လည္း ျဖစ္သည္။

          ထုိ႔ေၾကာင့္ အုတ္ဂူနီဘုရားအတြင္းသုိ႔ မြတ္ဆလင္သံုးဦး ဝင္သြားသည္ကုိ ေတာင္ေျခရွိ ရပ္ကြက္လူမ်ားက သတိထားမိ လုိက္ၿပီး မသကၤာၾကသျဖင့္ ဝုိင္းဝန္း ဖမ္းဆီးလုိက္ၾကသည္။ တစ္ဦးက လြတ္ေျမာက္သြားၿပီး က်န္ႏွစ္ဦးကုိ ဖမ္းဆီးႏုိင္လုိက္သည္။

          ”လုပ္ထံုးလုပ္နည္း မသိေတာ့ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးက ရဲစခန္း ပုိ႔လုိက္ဆုိၿပီး ခုိင္းလုိက္တယ္။ ပုိ႔တဲ့ေနရာမွာ ႐ုိး႐ုိးတန္းတန္း မပုိ႔ ဘဲ လမ္းမွာ ႐ုိက္စစ္သြားတယ္။ (လမ္း)တစ္ေလွ်ာက္လံုး လူအုပ္ ႀကီးက လုိက္လုိက္လာတာ။ လူအုပ္က အင္မတန္ႀကီးသြားတာ”ဟု ဦးဝီရသူက ေက်ာက္ဆည္အေရးအခင္း စတင္ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ျဖစ္စဥ္ကုိ ျပန္လည္ရွင္းျပသည္။

          လူအုပ္ႀကီးရဲစခန္းေရွ႕ေရာက္သည့္အခါတြင္ ရဲစခန္းေရွ႕ရွိ ဗလီမွ မြတ္ဆလင္မ်ားႏွင့္ ထိပ္တုိက္ေတြ႕ေလေတာ့သည္။ ထို အခါ တစ္ဖက္ႏွင့္ တစ္ဖက္အျပန္အလွန္ေအာ္ဟစ္ၾကရင္း လူအုပ္ႀကီး၏ ျမားဦးသည္ ဗလီဘက္သုိ႔ ေရာက္သြားေတာ့သည္။ ရဲစခန္းမွ ရဲဝန္ထမ္းမ်ားလည္း မထိန္းႏုိင္၊ မသိမ္းႏိုင္ကာ ဗလီမွာ မီး႐ႈိ႕ခံလုိက္ရသည္ဟု ဆရာေတာ္က မိန္႔သည္။

          ထုိသုိ႔ ဗလီမီး႐ႈိ႕ခံလုိက္ရသည့္အခါတြင္ ခ႐ုိင္ဥကၠ႒၊ မယက ဥကၠ႒ႏွင့္ စခန္းမွဴးတုိ႔သည္ ဆရာေတာ္ဦးဝီရသူ၏ ဆရာအရင္း၊ ငယ္ဆရာေတာ္ႀကီးရွိရာ ေက်ာင္းသုိ႔ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္္။ ထုိစဥ္ ေက်ာင္းတြင္ ဆရာေတာ္ႀကီးက သံဃာေတာ္မ်ား၏ ေရွ႕ဆံုး၌ ဘုရားဝတ္တက္ကာ ေနသည္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ဘုရားဝတ္ တက္ၿပီး သံဃာေတာ္မ်ားဘက္သုိ႔ လွည့္ကာ စကားေျပာရန္ လုပ္စဥ္ ေစာင့္ဆုိင္းကာေနေသာ စခန္းမွဴးက…

          ”ဆရာေတာ္ဘုရားကယ္ပါဦး”

          ”ဘယ္လုိျဖစ္တာတုံး”

          ”ဗလီမီး႐ႈိ႕ေနပါၿပီ ကယ္ပါဦးဘုရား၊ ကူပါဦးဘုရား”

          ဆရာေတာ္ႀကီးက အက်ဳိးအေၾကာင္း အစအဆံုးေမးၾကည့္ ၿပီးသည့္ေနာက္ ေက်ာင္းရွိ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ ၾသဝါဒေပးသည္။ အႀကီးငါးပါးကုိ သူႏွင့္အတူလုိက္ရန္ေခၚလုိက္ၿပီး က်န္သံဃာ ေတာ္မ်ားကုိ အျပင္လံုးဝမထြက္ၾကရန္ မွာၾကားလုိက္သည္။

          ”(ေက်ာင္း)တံခါးပိတ္ထား အျပင္မထြက္နဲ႔။ ထြက္ရင္ ထြက္တဲ့သူ ေက်ာင္းက ႏွင္ထုတ္ခံရမယ္”ဟု ဆရာေတာ္ႀကီး မွာ ၾကားခဲ့သည္ဟု ဦးဝီရသူက ျပန္လည္ရွင္းျပသည္။

          အခင္းျဖစ္ပြားသည့္ေနရာသုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီး ေရာက္သြား သည့္အခါတြင္ လက္ကုိင္ဟြန္းတုိေလးထုတ္ကာ ေတာ္ၾကဖုိ႔ အတြက္ ေမတၱာရပ္ခံစကားဆုိသည္။ သုိ႔ေသာ္ မရ။ ထုိအခါ ေသ နတ္ပစ္ကာ ေျခာက္လွန္႔ဖုိ႔အတြက္ အႀကံျပဳသည္။ သုိ႔ေသာ္ ေသ နတ္ပစ္ခြင့္ မရွိသလုိ မုိးေပၚေထာင္ ေဖာက္ခြင့္လည္း မရွိ။ မီးမ်ား က ဗလီမွတစ္ဆင့္ တျခားေသာေနရာမ်ားသုိ႔ ကူးစက္ေတာ့မည္။

          ”မီးသတ္ကားကုိ လွမ္းေခၚတယ္။ မီးသတ္ကားကလည္း ကူတယ္။ ဒါေပမဲ့ မီးသတ္ကားမွာ ဆီမရွိဘူး”ဟု ထုိစဥ္က ေတြ႕ ႀကံဳခဲ့ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္ကုိ ဦးဝီရသူက ျပန္ေျပာျပသည္။

          ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးက သူ၏ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ ရွိေသာ ဓာတ္ဆီကုိ သြားယူခုိင္းသည္။ မီးသတ္ကားကုိ ဆီျဖည့္ ၿပီးသည့္ေနာက္ ဦးပဥၨင္းႏွစ္ပါး၊ သံုးပါးခန္႔က မီးသတ္ကားေပၚ တက္ကာ လုိက္လံမီးၿငိမ္းသတ္ေပးသည္။ ဤသုိ႔ျဖင့္ ဗလီတစ္လံုး မီးေလာင္ခံရၿပီးေနာက္ ေနာက္ထပ္ဗလီတစ္လံုးမွာ ထပ္မံ ေလာင္ကြၽမ္းခံခဲ့ရသည္။ ေတာရြာမ်ားဘက္မွ လူမ်ားလည္း အခင္းျဖစ္ပြားသည့္ေနရာသုိ႔ ထပ္မံတက္ေရာက္လာခဲ့ရာ လူ အုပ္ႀကီးမွာ ပုိ၍ႀကီးလာခဲ့သည္။”ႀကီးႀကီးမားမားျဖစ္သြားေတာ့ မြတ္ဆလင္ေတြ ေသတဲ့ အဆင့္အထိ ျဖစ္ကုန္တယ္”ဟု ဆရာေတာ္က မိန္႔သည္။

          သူက ဆက္၍ ”ေသတာကလည္း သူတုိ႔က အယူသည္း လုိ႔ပါ။ ကုိယ္သတ္လုိ႔ ေသတာ မဟုတ္ဘူး။ လူေတြက သူတုိ႔ကုိ ဆင္းခုိင္းတယ္။ သူတုိ႔က လူအုပ္ႀကီးကုိ မယံုဘူး။ အလႅာရွင္ရဲ႕ အမိန္႔ပဲ ခံယူမယ္။ မင္းတုိ႔သတ္လုိ႔ေတာ့ အေသမခံဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ အိမ္မွာေနေတာ့ မီးခုိးမႊန္ၿပီး ေသတာ”ဟု ဆိုသည္။

          ေက်ာက္ဆည္အေရးအခင္းျဖစ္ပြားစဥ္က ဆရာေတာ္ဦးဝီ ရသူသည္ မႏၲေလးၿမိဳ႕တြင္ ရွိေနခဲ့သည္။ သတင္းၾကားသျဖင့္ ေက်ာက္ဆည္ကုိ ဆင္းလာခဲ့ေသာ္လည္း လမ္းတြင္ လံုၿခံဳေရး တပ္ဖြဲ႕မ်ားက ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕သုိ႔ မည္သည့္သံဃာကုိမွ် အဝင္ မခံေတာ့။ ထုိ႔ေၾကာင့္ လမ္းတစ္ဝက္က လွည့္ျပန္ခဲ့ရသည္။

          အဓိက႐ုဏ္းႀကီး ၿပီးသြားသည့္အခါမွာေတာ့ တရားခံရွာ ၾကေလသည္။ အဓိက သံသယျဖစ္စရာ တရားခံႏွစ္ဦးရွိသည္။ တစ္ဦးက ဦးဝီရသူ၏ ပရိယတိၱ ငယ္ဆရာျဖစ္သည့္ မင္းကုန္း ဆရာေတာ္ဦးဇဋိတျဖစ္သည္။ မူလတန္း၊ အငယ္တန္း၊ အလယ္ တန္းႏွင့္ အႀကီးတန္းစသျဖင့္ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ အတူေနခဲ့ရသူ ျဖစ္၏။

          ေနာက္တစ္ဦးက ျမဘုရင္ ႏုိ႔ဆီလုပ္ငန္းပုိင္ရွင္ ဦးဝင္း ေမာင္ျဖစ္သည္။ ထုိႏွစ္ဦးအနက္ အျဖစ္ႏုိင္ဆံုးမွာ မင္းကုန္းဆရာ ေတာ္ဟု ယူဆၾကသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အဓိက႐ုဏ္းက ေအာက္တုိ ဘာလ ၁၈ရက္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ၂၂ ရက္မွာေတာ့ မင္းကုန္း ဆရာေတာ္ႀကီး အပါအဝင္ သူ၏ တပည့္ ေလး၊ ငါးပါး အဖမ္းခံ လုိက္ရသည္။

          ”ဝီရသူနဲ႔ မင္းကုန္းဆရာေတာ္က ဆရာတပည့္။ ဆရာ ေတာ္ႀကီးခုိင္းလုိ႔ ဝီရသူလုပ္တာျဖစ္မယ္လုိ႔ သူတုိ႔က လုိရာဆြဲ ေတြးၿပီး သံုးသပ္လုိက္တာ။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ဘာမွ မသိရွာ ဘူး” ဟု ဦးဝီရသူက ဆိုသည္။

          သူ၏ ဆရာသမားအဖမ္းခံရသည္ဆုိေသာ သတင္းၾကား သည့္အခါ ဦးဝီရသူသည္ ဆရာျဖစ္သူကုိ လုိက္ရွာသည္။ သူ႔စိတ္ ထဲတြင္ အျပစ္မရွိေသာ၊ အဓိက႐ုဏ္းႏွင့္ ဘာမွမပတ္သက္သည့္ သူ၏ဆရာသမားကုိ လူႀကီးလူေကာင္းေတြလုိ ဧည့္ရိပ္သာတြင္ ထားမည္ဟုေတြးေနမိခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မႏၲေလးနန္းတြင္းထဲ တြင္လည္း လုိက္ရွာခဲ့သည္။ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕သို႔လည္း ေရာက္ခဲ့ သည္။ သုိ႔ေသာ္ မေတြ႕ခဲ့ရ။

          ေအာက္တုိဘာလ ၂၅ရက္မွာေတာ့  ဦးပဥၨင္းဦးဝီရသူ မစုိး ရိမ္ေက်ာင္းတုိက္၌ရွိေနစဥ္ တယ္လီဖုန္းဝင္လာသည္။ ေကာင္မ ေလးႏွင့္ပတ္သက္သည့္ အမႈကိစၥေဆြးေႏြးရန္အတြက္ ေထာက္ လွမ္းေရး- ၁ ႐ုံးသုိ႔လာရန္ ဖုန္းဆက္ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္က မြတ္ဆလင္အိမ္တစ္အိမ္တြင္ ႀကိဳးဆြဲခ်ေသဆံုးသြားသည့္ မိန္း ကေလးတစ္ေယာက္၏အမႈကုိ ဆရာဝန္ႏွင့္ရဲ ပူးေပါင္းကာ အမႈ ေဖ်ာက္လုိက္သည့္ကိစၥကုိ ဆရာေတာ္က ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ ေပါင္းကာ စံုစမ္းေနျခင္းျဖစ္သည္။ ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ ေတြ႕ လွ်င္လည္း သူ၏ဆရာသမားအေၾကာင္းကုိ စံုစမ္းမည္ဟု ေတြး လုိက္သည္။

          ”ေခၚတဲ့အခ်ိန္က ဆြမ္းစားခ်ိန္။ ဆြမ္းစားဦးမယ္ဆုိတာ မရဘူး။ သူတုိ႔ကပ္မယ္ေျပာတယ္။ အဲဒါကုိ မရိမ္မိလုိက္ဘူး”ဟု သူကဆုိသည္။

          ေထာက္လွမ္းေရး- ၁ သုိ႔ေရာက္သည့္အခါမွာေတာ့ ဆြမ္း ကပ္သည္။ ဆြမ္းစားေနခ်ိန္တြင္ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက ဖုန္း တဂြမ္ဂြမ္ျဖင့္ အလုပ္႐ႈပ္ကာေနသည္။ သူ႔အနားတြင္ တပ္ၾကပ္ ႀကီးတစ္ဦးသာရွိ၏။ ဆြမ္းစားၿပီးသည့္ေနာက္ ေထာက္လွမ္းေရး တစ္ဦးက ”အရွင္ဘုရား၊ ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ေတြ႕ဖုိ႔ ၾကြလုိ႔ရပါၿပီ ဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္သည္။ ႐ုံးသုိ႔လာေရာက္ရန္ေခၚစဥ္က အမႈ ကိစၥဟု ဆုိခဲ့ၿပီး ယခုေလွ်ာက္ထားသည့္အခါတြင္ ဆရာေတာ္ႀကီး ႏွင့္ ေတြ႕ဖုိ႔ဟုဆုိသည့္အခါ  ဦးပဥၨင္း၏ စိတ္ထဲတြင္ ‘ထင့္ခနဲ’ ျဖစ္ သြားသည္။

          သို႔ေသာ္ ထုိသံသယစိတ္ေလးက ခဏအတြင္း ဖ်တ္ခနဲ ျပန္ေပ်ာက္သြားသည္။  ဦးပဥၨင္းသည္ အျဖဴေရာင္ဗင္ကားေလး အေပၚသုိ႔ တက္လုိက္ရသည္။ ကားေနာက္ခန္းတြင္ ထုိင္လုိက္ရ ျခင္းျဖစ္၏။ ေဘးတစ္ဖက္စီတြင္ ေထာက္လွမ္းေရးက ညႇပ္ကာ ထားသည္။ ထုိအခါမွ  ဦးပဥၨင္းက  ”ငါ့ဖမ္းတာ ျဖစ္ေလာက္တယ္ ကြလုိ႔ေတြးမိတယ္”ဟု ထုိအခ်ိန္က ခံစားရပံုကုိ ျပန္ေျပာင္းေျပာ ျပသည္။

          ထို႔ထက္ပုိၿပီး က်ိန္းေသတာက  ဦးပဥၨင္းကုိ ေခၚေဆာင္သြား သည့္ကားသည္ တစ္စီးတည္းမဟုတ္။ အေရွ႕ႏွင့္ အေနာက္တြင္ အတန္းလုိက္။ ထုိ႔အျပင္ ကားတန္းႀကီးကုိ ဗီဒီယုိကလည္း လုိက္ ႐ုိက္ေနေသး၏။ အဖမ္းခံရမည္ဆုိပါကလည္း ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိ အဖမ္းခံမည္ဆုိေသာ အေတြးျဖင့္  ဦးပဥၨင္းသည္ သကၤန္းကုိ သပ္ သပ္ရပ္ရပ္ေကာက္႐ုံလုိက္သည္။ ဆရာသမားႏွင့္ေတြ႕ပါကလည္း သကၤန္းေလး႐ုံထားသျဖင့္ ဆရာသမားသေဘာက်မည္ျဖစ္၏။ သူအဖမ္းခံရျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ဦးဝီရသူက ယခုလုိသံုး သပ္သည္။

          ”ဆရာသမားကုိ လုိက္ရွာေနေတာ့ သူတုိ႔(ေထာက္လွမ္း ေရး) က ေျခရာခံမိသြားတာေပါ့။ အဲဒါနဲ႔ ဦးဇင္းကုိ ထားလုိ႔မျဖစ္ ေတာ့ဘူးဆုိၿပီးေတာ့ ဖမ္းတာေပါ့”

          ဦးပဥၨင္းစီးလာသည့္ ကားသည္ မႏၲေလးနန္းထဲသုိ႔ ေရာက္ ေတာ့ ‘စစ္အက်ဥ္းေထာင္’ဆုိသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ေရွ႕တြင္ ရပ္လုိက္ သည္။ ဆုိင္းဘုတ္ေအာက္တြင္ စစ္သားႏွစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္း ဆုိင္ကာ ေသနတ္တစ္လက္စီ ကိုင္ထားၾကသည္။ ေထာက္လွမ္း ေရးမ်ား ေရာက္လာသည့္အခါတြင္ ေသနတ္မ်ားကုိ ခ်လုိက္သည္။ အက်ဥ္းေထာင္၏ အထဲမွလည္း ဗီဒီယုိကင္မရာျဖင့္ ႐ုိက္ကာ မွတ္တမ္းတင္ ေနသည္။

          ”အဲဒီေတာ့မွ ငါ့ဖမ္းတာပဲလုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ေတာ့တယ္”ဟု  ဦးပဥၨင္းကဆုိသည္။

အခန္း(၅)

          စစ္အက်ဥ္းေထာင္ထဲသုိ႔ေရာက္သည့္အခါတြင္  ဦးပဥၨင္း အား သူ၏ ဆရာသမားႏွင့္ ေတြ႕ခြင့္ေပးသည္။ ဆရာေတာ္က သူ႔ အား ျဖစ္ပ်က္သမွ် အေၾကာင္းစံုကုိ ရွင္းျပ၏။ ေအာက္တုိဘာလ ၂၂ရက္ေန႔ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ဖမ္းစဥ္က အစည္းအေဝးဟုဆုိကာ ေခၚသြားျခင္းျဖစ္သည္။ ေထာက္လွမ္းေရး႐ုံးသုိ႔ ေရာက္သြားေသာအခါ သကၤန္းဝတ္ရံုကုိ တန္း ခြၽတ္သည္။ အဝတ္အစားလဲၿပီးသည့္အခါ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေနာက္ျပန္လက္ထိပ္ခတ္လုိက္သည္။ မ်က္ႏွာကုိ အဝတ္စည္းလုိက္၏။ ၿပီးေတာ့ လူနာမည္ကုိေခၚကာ စားပြဲခံုကုိထုၿပီး ၿခိမ္းေျခာက္ေလ၏။ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ စစ္ေဆးေမးျမန္းရာတြင္ ေျခေထာက္ႏွင့္ ကန္သည္။ လက္သီးႏွင့္ ထုိးၾက၏။

          ဆရာေတာ္ႀကီးေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရသည္မ်ားကုိ  ဦးပဥၨင္းက ယခု လုိ ျပန္လည္မိန္႔ၾကားသည္။

          ”ဆရာေတာ္ႀကီးက ‘ငါ့ေရလည္းမတုိက္ဘူး၊ ထမင္းလည္း မေကြၽးဘူး။ ဒီလုိပဲပစ္ထားၾကတယ္။ ငါလည္း ဘာမွမသိဘူး။ ငါ လုပ္တယ္။ မလုပ္ဘူးဆုိတာ ဘုရားပဲသိတယ္။  ဘုရားကုိပဲ တုိင္တည္တယ္’ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ၾကည့္ၿပီးသနားသြားတယ္”

          ထုိ႔ေၾကာင့္  ဦးပဥၨင္းသည္ သူအၿမဲေဆာင္ထားတတ္သည့္ ေရဆူေဆးျပားကုိထုတ္ၿပီး ဖန္ခြက္ထဲထည့္ကာ ေဖ်ာ္ေပးရန္ ျပင္လုိက္စဥ္ ဆရာေတာ္ႀကီးက ”ငါ့တုိက္ပါ။ ငါ့တုိက္ပါ”ဟု ဆုိ ၿပီး သံုးခြက္ဆင့္ကာ ေသာက္ပစ္လုိက္သည္ဟု ဦးဝီရသူက ဆုိသည္။

          ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ ႐ုိက္ႏွက္၊ ထုိးႀကိတ္မႈေတြကုိ မခံႏုိင္ သည့္အဆံုး ”မင္းတုိ႔ျဖစ္ေစခ်င္တာေရးခဲ့။ ငါလက္မွတ္ထုိးေပး မယ္”ဟုဆုိကာ စစ္ေဆးမႈမွတ္တမ္းကုိ ဘာမွ် မၾကည့္ေတာ့ဘဲ လက္မွတ္ထုိးေပးလုိက္ေတာ့သည္ဟုဆိုေလသည္။

          ”႐ုံးထြက္ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိလာေခၚတဲ့ သံုးေယာက္ (အဓိက႐ုဏ္းျဖစ္ပြားစဥ္က ဆရာေတာ္ႀကီးအား လာပင့္ေသာ ခရုိင္ဥကၠ႒၊ မယကဥကၠ႒ႏွင့္ စခန္းမွဴး)က မေခၚဘူးျဖစ္သြား တယ္။ ဟြန္းတပ္ၿပီး လူစုခြဲဖုိ႔ေျပာတာကုိ ဗလီကုိဖ်က္ခုိင္းတာ ျဖစ္သြားတယ္။ ဓာတ္ဆီယူတာကုိလည္း ဗလီမီး႐ႈိ႕ဖုိ႔ ထုတ္ေပး တာဆုိၿပီး ျဖစ္သြားတယ္” ဟု ဆရာေတာ္ႀကီးအား ႐ုံးတင္စစ္ ေဆးသည့္အခါ ေတြ႕ႀကံဳရသည္တုိ႔ကုိ ဦးဝီရသူက ရွင္းျပသည္။

          ဤသုိ႔ျဖင့္ မင္းကုန္းဆရာေတာ္ ဦးဇဋိတသည္ လူေသမႈ၊ မီး႐ႈိ႕မႈမ်ားျဖင့္ ႏွစ္ကြၽန္းႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ ခုနစ္ႏွစ္ က်ခံခဲ့ရ  ေလသည္။

          ”ဆရာေတာ္ႀကီးက ႐ုိး႐ုိးေအးေအးႀကီးပါ။ အခု ေက်ာက္ဆည္မွာ ရွိေသးတယ္။ စာသင္တုိက္မွာ မေနေတာ့ဘူး။ ေတာရ ေဆာက္တည္ေနတယ္”ဟု  ဦးပဥၨင္းဆုိသည္။

                                                          အခန္း(၆)

          ဦးဝီရသူသည္ စစ္အက်ဥ္းေထာင္အတြင္းရွိ အခန္းတစ္ခု ၏ ဆက္တီခံုေပၚတြင္ ထုိင္ေနသည္။ ခဏၾကာေတာ့ အခန္း အတြင္းသုိ႔ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ား ဝင္လာသည္။ ေထာက္လွမ္း ေရးတစ္ဦးက ”အရွင္ဘုရားကုိ ေမးဖုိ႔၊ ျမန္းဖုိ႔ေခၚလာတာပါ။ ဆရာေတာ္ ဦးဇဋိတနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေမးစရာရွိတယ္”

           ဦးပဥၨင္းက ”ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးပါ။ ႀကိဳက္တာေမးပါ။ သူ႔အေရွ႕လည္း ေမးရတယ္။ ကြယ္ရာလည္း ေမးလုိ႔ရတယ္”

          အဲဒီအခါမွာ ေထာက္လွမ္းေရးက ”ဒါေပမဲ့ ဒီလုိေတာ့ ေမးလုိ႔ မရဘူး။ တပည့္ေတာ္တုိ႔က ဗုဒၶဘာသာဆုိေတာ့ သကၤန္းပါ ေနလုိ႔ မေမးရဲဘူး။ အရွင္ဘုရား၊ သကၤန္းခြၽတ္ေပးပါ”

          ထုိေၾကာင့္  ဦးပဥၨင္းက လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆန္႔တန္းေပးလုိက္ သည္။ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက  ဦးပဥၨင္း ၏ သကၤန္းမ်ားကို ဆြဲ ခြၽတ္လုိက္ၾကသည္။ အတြင္းခံသကၤန္းက က်န္ေနသည္။ သူတုိ႔က  ဦးပဥၨင္းအား အက်ႌေပးသည္။ ”ေထာင္ပုံစံဆုိရင္ ဝတ္မယ္။ အရပ္ဝတ္အရပ္စားဆုိရင္ မဝတ္ႏုိင္ဘူး”ဟု  ဦးပဥၨင္းက ျငင္းသည္။ ”ေထာင္ပံုစံကေတာ့ ဒီမွာမရွိဘူး။ ဒါပဲဝတ္ရမယ္”

          ထုိ႔ေၾကာင့္  ဦးပဥၨင္းသည္ ကမ္းေပးသည့္ အက်ႌကုိယူကာ ဝတ္လုိက္သည္။ အတြင္းခံသကၤန္းအေပၚမွ အက်ႌလက္ရွည္ကုိ ထပ္ဝတ္လိုက္သည္။ ပုဆုိးကုိလည္း သင္းပုိင္ဝတ္သကဲ့သုိ႔ ဝတ္ လိုက္သည္။ အတြင္းခံသကၤန္းကုိပါ ခြၽတ္ေပးရန္ ထပ္ေတာင္း သျဖင့္  ဦးပဥၨင္းက ထပ္မံခြၽတ္ေပးလုိက္ရသည္။

          သကၤန္းအားလံုး ခြၽတ္ေပးလုိ္က္ၿပီးသည့္ေနာက္မွာေတာ့ သူတုိ႔က အေပၚက ထုိင္ၿပီး  ဦးပဥၨင္းကုိ ေအာက္သို႔ ေျပာင္းထုိင္ ခုိင္းသည္။

          ”သကၤန္းခြၽတ္လိုက္တာနဲ႔ ဘဝက ေျပာင္းျပန္ပဲေလ။ သိကၡာခ်တာမဟုတ္တဲ့အတြက္ ရြတ္ဖတ္စရာ မလုိဘူး။ သကၤန္း ခြၽတ္တဲ့ ဘုန္းႀကီးမွာေတာ့ အျပစ္မရွိဘူးေပါ့။ သကၤန္းဆြဲ ခြၽတ္တဲ့ လူေတြကေတာ့ အျပစ္ႀကီးတာေပါ့။ ဘုရားအေရခြာပစ္တာေလ။ သာသနာဖ်က္အဆင့္မ်ဳိးေရာက္သြားတယ္”ဟု သူကဆုိသည္။

           ဦးပဥၨင္းကုိ ငါးရက္တုိင္တုိင္ လူတစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ ေယာက္ေျပာင္းကာ ေဘးက်ပ္၊ နံက်ပ္သေဘာမ်ဳိးျဖင့္ စစ္ေဆး ၾကသည္။  ဦးပဥၨင္း၏ ေရွ႕စကား၊ ေနာက္စကား ညီ၊ မညီ ၾကည့္ သည္။ ၿပီးလွ်င္ စစ္ေဆးသူေျပာင္းတုိင္း ပုစုၧာတစ္ပုဒ္ကုိ ျပန္ျပန္ ေမးသည္ဟု  ဦးပဥၨင္းကဆို သည္။

          ”ဦးဇင္းမွာ သူတုိ႔ သံသယရွိတာ ဘာမွမေတြ႕ဘူး။ ေက်ာက္ဆည္အဓိက႐ုဏ္းက ဦးဇင္းနဲ႔ ပတ္သက္မႈမရွိဘူးဆိုတာ သူတုိ႔ ကုိယ္တုိင္ ယံုၾကည္တယ္။ ျပန္လႊတ္ဖုိ႔ပဲ။ မနက္ျဖန္ ျပန္လႊတ္မယ္။ ကတိေပးၿပီးသြားၿပီ”ဟု ဦးဝီရသူက သူ႔အား စစ္ေဆးေမးျမန္းမႈ မ်ားျပဳလုပ္ၿပီး အျပစ္မရွိေၾကာင္း ေတြ႕ရသျဖင့္ ျပန္လႊတ္ေပးရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည့္ အစီအစဥ္ကုိ ေျပာျပသည္။

          သုိ႔ေသာ္ မထင္မွတ္ထားသည့္ ျဖစ္ရပ္တုိ႔က အေၾကာင္းဖန္ လာေလသည္။ ထုိေန႔ညက ‘ဝီရသူ လြတ္ေျမာက္ေရး ဒုိ႔အေရး’ဟုဆုိကာ မစုိးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္မွ သံဃာေတာ္မ်ားက ဦးဝီရသူ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဆႏၵျပေတာင္းဆုိၾကေတာ့သည္။ အစုိးရက ေသနတ္ျဖင့္ ပစ္ခတ္ရသည္အထိျဖစ္သြားခဲ့သည္။ သံဃာတခ်ဳိ႕ ဒဏ္ရာရခဲ့သည္။ ထုိဆႏၵျပမႈတြင္ သံဃာေတာ္ ၁၇ ပါး ေထာင္ထဲသုိ႔ေရာက္သြားခဲ့သည္ဟု  ဦးပဥၨင္းကဆုိသည္။

          ”သူတုိ႔ကုိ ေထာင္ထဲပုိ႔ရမယ္ဆုိေတာ့ ဦးဇင္းကုိ ျပန္လႊတ္ လုိ႔မရေတာ့ဘူး။ သူတုိ႔က လာေလွ်ာက္တယ္။ ဦးဇင္းလည္း ေထာင္ထဲသြားရေတာ့မယ္။ ျပန္လႊတ္လုိ႔မရေတာ့ဘူး”ဟု ေထာင္ ထဲသို႔ ေရာက္ခဲ့ရသည့္အျဖစ္ကုိ ဦးဝီရသူက ရွင္းျပသည္။

          မစုိးရိမ္ေက်ာင္းတုိက္မွ သံဃာမ်ား ႐ုတ္တရက္လမ္းေပၚ ထြက္ဆႏၵျပခဲ့ၾကသည့္ အေၾကာင္းရင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆရာ ေတာ္ဦးဝီရသူက ယခုလုိ သံုးသပ္သည္။

          ”ဦးဇင္းကုိ ျပန္လႊတ္ခ်င္တဲ့ အဖြဲ႕နဲ႔ မလႊတ္ခ်င္တဲ့အဖြဲ႕ ႏွစ္ဖြဲ႕ ရွိတယ္။ မလႊတ္ခ်င္တဲ့အဖြဲ႕က ဦးဇင္းတရားပြဲဆုိ လံုၿခံဳေရးယူရ တယ္၊ အလုပ္႐ႈပ္တယ္။ ဦးဇင္းကုိ ေထာင္ထဲထည့္ထားခ်င္တယ္။ ျပန္လႊတ္ခ်င္တဲ့အဖြဲ႕ကေတာ့ ဘာမွမက်ဴးလြန္လုိ႔”သို႔ျဖင့္၍  ဦးပဥၨင္းကုိ မလႊတ္ခ်င္သည့္ အဖြဲ႕က သံဃာထဲ ဝင္ကာ ဆူပူအံုၾကြေအာင္ ေျမႇာက္ေပးသည္။

          စစ္ေၾကာေရးတြင္  ဦးပဥၨင္းသည္ မည္သုိ႔အႏွိပ္စက္ခံေနရ သည္၊ မည္သုိ႔ရက္စက္ေနၾကသည္ စသျဖင့္ သံဃာေတာ္ေတြ မခံမရပ္ျဖစ္ ေအာင္လုပ္ၿပီး ဆႏၵျပပြဲျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးခဲ့ျခင္းျဖစ္ သည္ဟု ဦးဝီရသူက ယူဆသည္။”တကယ္က စစ္ေၾကာေရးမွာ ငါးရက္ကာလ အေကာင္း ဆံုး ေကြၽးတယ္။ မနက္စာ၊ ေန႔လယ္စာ အေကာင္းစားပဲ။ ညစာ ေတာင္ စားဦးမလားေမးေသးတယ္။ ႐ုိက္ႏွက္တာလည္း မရွိ ဘူး” ဟု သူကဆုိသည္။

          ဤသုိ႔ျဖင့္ ဦးဝီရသူသည္ စစ္ေၾကာေရးတြင္ အျပစ္မရွိ သျဖင့္ ျပန္လႊတ္ေပးရန္စီစဥ္ၿပီးမွ ႐ုတ္တရက္ သံဃာေတာ္မ်ား ဆႏၵျပလုိက္ျခင္းေၾကာင့္ စစ္အက်ဥ္းေထာင္မွတစ္ဆင့္ မႏၲေလး ၿမိဳ႕၊ အုိးဘုိအက်ဥ္းေထာင္သုိ႔ အပုိ႔ခံလုိက္ရေလသည္။

          ”စစ္အက်ဥ္းေထာင္ကေန အုိးဘုိေထာင္ကုိ ပုိ႔ေတာ့မယ္။ အမႈရင္ဆုိင္ရေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ ဘယ္လုိျဖစ္မယ္မွန္း မသိေတာ့ ေရအဝေသာက္သြားရတယ္။ ဦးဇင္းမွာ ပုိက္ဆံေတြလည္းပါသြားတယ္။ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနလုိ႔ရတယ္”

          ထုိ႔ေနာက္  ဦးပဥၨင္း ဦးဝီရသူကုိ အျဖဴေရာင္ဗင္ကားေလး ျဖင့္ မႏၲေလးအုိးဖုိအက်ဥ္းေထာင္သုိ႔ ေခၚေဆာင္သြားေလသည္။

 (အိုးဘုိေထာင္ထဲတြင္ ဦးဝီရသူ ဘယ္လိုလႈပ္ရွားမႈေတြျပဳလုပ္ခဲ့ သလဲဆိုတာကို ေရွ႕လတြင္ ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)

အပိုင္း(၁)

Advertise Here

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here