Home ခရီးသြားေဆာင္းပါး ျမိတ္ကြၽန္းစုမွ အပ်ဳိစင္ကြၽန္းမ်ားသို႔တစ္ေခါက္

ျမိတ္ကြၽန္းစုမွ အပ်ဳိစင္ကြၽန္းမ်ားသို႔တစ္ေခါက္

382
0
Advertise Here

ဒီႏွစ္ သႀကၤန္ကာလမွာ မာ႐ုသာမုန္တိုင္းေၾကာင့္မိုးေတြ ဆက္တိုက္ရြာေနလုိ႕အေစာပိုင္းကတည္းကစီစဥ္ထားတဲ့ ၿမိတ္ကြၽန္းစုခရီးစဥ္ဟာ မိုးေတြေလ ေတြၾကားကခါတိုင္းႏွစ္ေတြနဲ႔ မတူတဲ့အေတြ႕ အႀကံဳသစ္ေတြရခဲ့တယ္။

ညဘက္စထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ မျပတ္တမ္း ရြာတဲ့မိုးေတြ၊ ေလေတြေၾကာင့္ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔မႈေတြ ျဖစ္ခဲ့ရသလို ျမန္မာျပည္ေတာင္ပိုင္း ပင္လယ္ျပင္ထဲက ပစၥည္းခ်င္း ဖလွယ္စားၾကတဲ့ ဘာတာစနစ္ကိုလည္း မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္ေတြ႕ ခြင့္ရခဲ့တယ္။

Advertise Here

Photo-Thet Htar Swe

သူငယ္ခ်င္းေတြစုၿပီး ျမန္မာျပည္ေတာင္ပိုင္းက ၿမိတ္ကြၽန္းစုေတြဘက္ကို Road Trip ထြက္ၾကဖို႔ သႀကၤန္မတိုင္မီ တစ္လေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက စီစဥ္ေနခဲ့တာပါ။ Road Trip ျဖစ္တဲ့အတြက္ ခရီးလမ္းေၾကာင္းအေျခအေနကို အရင္စံုစမ္းရပါတယ္။

ရန္ကုန္၊ ထားဝယ္၊ ၿမိတ္ ကားလမ္းဆုိတာ ဟုိးအရင္ကာလက သံျဖဴဇရပ္ေက်ာ္ရင္ စိတ္ခ်ရတဲ့ အေနအထား မဟုတ္ဘူးေလ။ကားလမ္းက မေကာင္း၊ လက္နက္ကိုင္ေတြ ႀကီးစိုးတဲ့ေနရာျဖစ္သလို ေတာေတြ၊ ေတာင္ေတြေက်ာ္ၿပီး ဘယ္ကမွန္းမသိ ေရာက္ေရာက္လာတဲ့ ဓားျပရန္ကလည္း ေၾကာက္ရတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကားလမ္းေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ေလးေကာင္းလာၿပီ ျဖစ္သလို နယ္ေျမလည္း ေအးခ်မ္းသြားပါၿပီ။

လမ္းအဆင္ေျပေတာ့ တည္းခိုဖို႔ စီစဥ္ရပါတယ္။ရန္ကုန္ကေန ၿမိတ္အထိ မိုင္ေပါင္း ၆ဝဝ နီးပါးရိွၿပီး ပံုမွန္ကားေတြက ၁၈ နာရီေလာက္ ေမာင္းရတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ကြၽန္မတို႔အုပ္စုက ေတာက္ေလွ်ာက္ မေမာင္းႏိုင္တဲ့အတြက္ၾကားထဲမွာ တစ္ညအိပ္ ဖို႔ ထားဝယ္ကို ေရြးလိုက္တယ္။

ထားဝယ္နဲ႔ ၿမိတ္ဘက္မွာ ဟိုတယ္၊ မိုတယ္၊ တည္းခိုခန္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရိွၿပီး ဝန္ေဆာင္မႈ၊ ေနရာ၊ Facility ေပၚမူတည္ၿပီး ေစ်းႏႈန္းအစားစားရိွပါတယ္။ အျမင့္ဆံုး ေျခာက္ေသာင္းေက်ာ္ကေန အနိမ့္ဆံုး ၁၅ဝဝဝ ေလာက္ထိ ရိွပါတယ္။ထားဝယ္မွာဆို ေဇယ်ာထက္စံ၊ ေရႊေမာင္းသံ၊ Grand Hotel ေတြရိွသလို ၿမိတ္မွာဆို Grand Jade Hotel ၊ အိမ္ေတာ္ျဖဴဟိုတယ၊္ ပုလဲသႏာၱဟုိတယ္၊ ျမင့္မုိရ္ဟုိတယ္ စတဲ့ ဟုိတယ္ေတြ ႐ွိပါတယ။္ ဘတ္ဂ်က္တည္းခုိခန္း အေနနဲ႕ဆုိ ၿမိတ္မွာ Myeik Royal Guest House၊ ေရႊဟသၤာ၊ Sun Guest House စတာေတြ ရိွပါတယ္။ ဟိုတယ္ေတြကို ေဒသခံေတြဆီက တစ္ဆင့္စံုစမ္းသလို အြန္လိုင္း၊ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚကေန ရွာၿပီး Booking လုပ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ ခရီးထြက္ဖို႔ အဆင္သင့္ပဲ။

ရန္ကုန္ကေန ထားဝယ္ကုိ မိုင္ေပါင္း ၄ဝဝနီးပါးရိွၿပီး ပံုမွန္ ကားေမာင္းခ်ိန္ ၁ဝ နာရီေက်ာ္ေလာက္ ရိွတယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္။ ေမာ္လၿမိဳင္ဘက္ျခမ္းက ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔ထိ ေရပက္တတ္ၿပီးကားေတြပိတ္မွာ စိုးတာနဲ႔ ရန္ကုန္ကေန အတက္ေန႔ ညဘက္ ၉နာရီေလာက္ကတည္းက စထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽန္မတို႔ ခရီးထြက္တဲ့ရက္က ရခိုင္ဘက္မွာ မုန္တိုင္းစဝင္တဲ့ရက္ေပါ့။

ရန္ကုန္က ထြက္စက ရာသီဥတုက သာသာယာယာပါ။ ဘုရားႀကီးေက်ာ္ၿပီး ေဝါၿမိဳ႕နယ္ေလာက္ ေရာက္ကတည္းက မာ႐ုသာမုန္တိုင္းရဲ႕ အစြမ္းက စျပေတာ့တာပါပဲ။ မိုးေတာက္ေလ်ွာက္ရြာၿပီး ေလေတြတုိက္တဲ့အတြက္ ကားကုိ ခပ္ျဖည္းျဖည္းပဲ ထိန္းေမာင္းၾကရတယ္။ ကားႏွစ္စီး လူေလးဦး သြားၾကတာပါ။ ေမာ္လၿမိဳင္ မေရာက္ခင္စပ္ၾကားမွာ သစ္ပင္ေတြ လဲေနတာ၊လမ္းမေပၚ သစ္ရြက္ေတြျပန္႔က်ဲေနတာ ေတြ႕ရတယ္။

Photo- Thet Htar Swe              သမီးလွက်ြန္းအနီး Snorkeling ေနရာ

ေမာ္လၿမိဳင္ဘက္မွာ ညဘက္ေမာင္းတဲ့ကားေတြက ဘုရား ပြဲလွည့္သလို ကားမီးေတြကို ကားပတ္ပတ္လည္မွာ ထြန္းၾကတယ္။ ကားနည္းနည္းျမင့္ရင္ ကားနဖူးတန္းမွာ မီးႀကီးေတြကို အတန္းလိုက္ ထြန္းၾကၿပီးကားေသးဆိုရင္ ကား မီးေနရာကေန ေအာက္ေျခဘန္ဘာအထိ မီးလံုးအႀကီးအေသးမ်ဳိးစုံတပ္ၿပီးထြန္းၾကတယ္။ ညဘက္ လမ္းမီးမရိွတဲ့ေနရာေတြမွာ မိုးက သည္းေနေအာင္ရြာတဲ့အခ်ိန္ တစ္ဖက္လမ္းကလာတဲ့ သူတို႔ကားမီးစူးစူးေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကားမီး ဆုံမိရင္ ေရွ႕ကို ဘာမွ မျမင္ရေအာင္ ျဖစ္သြားတတ္ေတာ့ အရမ္းအႏၲရာယ္မ်ားပါတယ္။ မိုးထဲ ေလထဲဘုရားတၿပီး သြားေနရတာပါ။

ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကားဘီးေတြေအာက္မွာ ျပားတဲ့ဖားက ျပားေနၿပီး က်န္တဲ့ ဖားအရွင္ကို လိုက္ေကာက္ေနတဲ့ကေလး၊ လူႀကီးတခ်ဳိ႕ကုိ ေလႀကီးမုိးႀကီးက်ေနတဲ့ ညသန္းေခါင္အခ်ိန္မွာ ဓာတ္မီးေရာင္တလက္လက္နဲ႔ ဟုိနားတစ္စု၊ ဒီနား တစ္စု ေတြ႕ ခဲ့ရတယ္။

လွ်ပ္စီးေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္ၿပီး တဝုန္းဝုန္းရြာတဲ့မုိးၾကားထိန္းေမာင္းရင္းနဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ေရာက္ေတာ့ မနက္ သုံးနာရီေလာက္ ရွိၿပီ။ အတူပါတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕ အသိအိမ္မွာ ခဏေမွးၿပီး မနက္ ၆ နာရီေလာက္ ေမာ္လၿမိဳင္ကေန ျပန္ထြက္လာၾကတယ္။ မနက္စာကုိ အမွတ္ ၉ ေက်ာင္းနားက ေမာ္လၿမိဳင္ရဲ႕နာမည္ေက်ာ္ ေရစိမ္မုန္႔တီဆုိင္မွာ စားခဲ့တယ္။

မုဒုံဘက္ေရာက္ေတာ့ ေရပက္ခံဖို႔ ေမာ္လၿမိဳင္ဘက္ကိုတက္လာတဲ့ ကားေတြကို မနက္ေစာေစာ မိုးေတြေလေတြၾကားထဲ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ မိုးရြာရြာ ရာသီဥတုကို မမႈဘဲ သႀကၤန္ကို ေပ်ာ္ၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္ေတာင္ပိုင္းက လူေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာ ဓေလ့တစ္ခုေပါ့။

မုဒံုေက်ာ္ၿပီး သံျဖဴဇရပ္ေရာက္တဲ့အခါမွာ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္းက ဂ်ပန္ေတြေဆာက္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာအပါအဝင္ အေရွ႕ေတာင္အာရွဘက္က စစ္သံု႔ပန္း တစ္သိန္းေက်ာ္ေလာက္ အသက္ေပးခဲ့ရတဲ့ ေသမင္းတမန္ ရထားလမ္းနဲ႔ျပတိုက္လည္း ရွိပါေသးတယ္။

ေတာက္ေလွ်ာက္ရြာတဲ့မိုးက ေရးၿမိဳ႕နယ္အဝင္မွာ တစ္ခ်က္တိတ္ၿပီး ေနေရာင္ေလးေတာင္ လက္ခနဲ ေတြ႕ရလို႔ ေပ်ာ္မိေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခဏပါပဲ။ ေရးၿမိဳ႕က ထြက္ကတည္းကေတာက္ေလွ်ာက္ရြာတာ ထားဝယ္အထိပါ။ ေရးၿမိဳ႕မွာ အေပါ့အပါးအတြက္ ခဏနားၿပီး ဆက္ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။ ေရးၿမိဳ႕ကိုေက်ာ္ၿပီး မလႊဲေတာင္တက္ေတာ့ စိမ္းစိုေနတဲ့ သစ္ေတာအုပ္ေတြၾကားထဲကို တိုးဝင္ေနတဲ့ တိမ္စိုင္တိမ္မွ်င္ေတြကို ေတြ႕ရတယ္။သစ္ပင္ေတြက မိုးတိမ္ေတြကို ဆြဲငင္ေနတဲ့ အလွတရားက သစ္ပင္သစ္ေတာ မရိွတဲ့ ကြၽန္မတို႔ ေျမျပန္႔က လာသူေတြအတြက္ျမင္ရခဲတဲ့ အလွတရားတစ္ခုပါ။

ေတာင္ေပၚရဲ႕အခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ေတာင္က်စမ္း   ေရေတြက  ေရတံခြန္အေသးစားတစ္ခုလို တေဝါေဝါနဲ႔ က်ေနေလရဲ့။ ဒီလိုမ်ဳိးေရတေဝါေဝါနဲ႔ အရွိန္ျပင္းျပင္း စီးက်ေနတာက ေႏြရာသီမွာေတြ႕ဖို႔ မလြယ္ေပမယ့္တစ္ေန႔လံုးတစ္ညလံုးရြာတဲ့ မိုးေၾကာင့္သာေပါ့။မိုးေလေတြၾကား သႀကၤန္ေပ်ာ္ၾကသူေတြကို ထားဝယ္မေရာက္ခင္ၿမိဳ႕အဝင္နားမွာ အုပ္စုလိုက္ ေတြ႕ရတယ္။ ေလာင္းသူနဲ႔ ေရပက္ခံထြက္သူေတြၾကား အေပးအယူမွ်မွ် ေပ်ာ္ေနၾကေပမယ့္ ကြၽန္မကေတာ့ ကားထဲကေန သူတို႔ကို ၾကည့္ၿပီး တုန္ေနေအာင္ ေအးေနေရာ။

ထားဝယ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာေရာက္ခဲ့ၿပီး ရန္ကုန္ကေနထားဝယ္ကို ကားေမာင္းခ်ိန္ စုစုေပါင္း ၁၄ နာရီေလာက္ ၾကာပါတယ္။ ကားလမ္းေတြလည္း ေကာင္းပါတယ္။ မလႊဲေတာင္အတက္လမ္းမွာ လမ္းေတြ ျပင္ေနတာ၊ ခ်ဲ႕ေနတာ ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။1.3  Engine ကားတစ္စီးအတြက္ ဆီဖိုး ၂ဝဝဝဝ ေလာက္ ကုန္ပါတယ္။

Photo- Thet Htar Swe                ငါးေမြးျမဴေရးစခန္း(ငါးေဖာင္က်ြန္း)

ထားဝယ္ကို ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သတိထားမိတာက လမ္းေလးေတြ သန္႔ရွင္း သပ္ရပ္ေနတာပဲ။ ၿမိဳ႕တြင္းလမ္းေတြက သိပ္မက်ယ္ေပမယ့္ လမ္းေပၚမွာ ကြမ္းတံေတြးမရိွ၊ အမိႈက္မရိွနဲ႔မို႔ ျမင္ရတာ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ၿမိဳ႕ရဲ႕ သန္႔ရွင္းေရးစနစ္က ပုဂၢလိက ယူထားပံုရတယ္။ မနက္ပိုင္းမွာေခါင္းေလာင္သံတခြၽင္ခြၽင္နဲ႔ အမိႈက္ကားတစ္စီး အမိႈက္ေတြ လိုက္သိမ္းေနတာ ေတြ႕ရတယ္။

ၿမိဳ႕က သိပ္မႀကီးသလို ၿမိဳ႕ကြက္ေဖာ္တာကလည္း ေလးေထာင့္စပ္စပ္နဲ႔ စနစ္က်တယ္။ လမ္းေတြက တစ္ခါသြားၿပီးရင္မွတ္မိလြယ္တယ္။ အိမ္ေလးေတြ၊ လမ္းေလးေတြ ပံုစံက ထိုင္းႏိုင္ငံ ခ်င္းမိုင္ၿမိဳ႕ေလးနဲ႕ ခပ္ဆင္ဆင္ပဲ။ေရွးေဟာင္းကႏုတ္ေတြနဲ႔ႏွစ္ထပ္သစ္သားအိမ္ေဟာင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြ႕ရတယ္။

ေဒသစာအေနနဲ႔ဆို ထားဝယ္မုန္႔လက္သုပ္၊ ထားဝယ္မုန္႔ဟင္းခါးက နာမည္ၾကီးတယ္ေလ။ တစ္ပြဲမွ သံုးရာ၊ အေၾကာ္နဲ႔ေလးရာ ေပးရတယ္။ ငါးျပဳတ္ရည္ အၾကည္ေရာင္ထဲ မုန္႔ဖတ္ထည့္၊ ၾကက္သြန္စိမ္း၊ နံနံပင္၊ င႐ုတ္သီးစိမ္း၊ သံပရာရည္ ညႇစ္ထည့္ထားတဲ့ ခ်ဥ္ခ်ဥ္စပ္စပ္မုန္႔လက္သုပ္က သေရစာအေနနဲ႔ အဆာေျပစားလို႔ေကာင္းပါတယ္။ မုန္႔ဖတ္ထဲ ငွက္ေပ်ာေခါင္းႏုႏုေလးပါတဲ့ ငါးျပဳတ္ရည္ ျပစ္ျပစ္ေလးထည့္္၊ င႐ုတ္သီး ဆီခ်က္ေလးနဲ႔က ထားဝယ္မုန္႔ဟင္းခါးပါ။ ထားဝယ္က ထိုင္းနဲ႔နီးၿပီး ထိုင္းကို အလုပ္သြားလုပ္တာ၊ ကုန္သြယ္တာမ်ဳိးနဲ႔ ကူးလူးဆက္ဆံမႈမ်ားလို႔ ထားဝယ္မွာ ထိုင္းအစားအစာေကာင္းေကာင္းလည္းရတယ္။

ထားဝယ္က ခရီးတစ္ေထာက္နားမို႔ က်န္တဲ့ေနရာေတြမလည္ခဲ့ရဘူး။ တကယ္က ထားဝယ္နဲ႔ အနီးဝန္းက်င္မွာလည္းလည္စရာေနရာေတြ အမ်ားႀကီးရိွပါတယ္။ ေမွ်ာ္ရစ္၊ ပ႐ႈးေၾကာက္ ဘုရား၊ ရွင္ကိုးရွင္ ဘုရားေတြဖူးၿပီး ေရပူစမ္း၊ ျမင္းခြာေအာ္ကမ္းေျခ၊ ေမာင္းမကန္ကမ္းေျခကို သြားလည္လို႔ရပါတယ္။ေရအရမ္းၾကည္ၿပီး Snorkeling (ေရငုပ္)လုပ္လို႔ အရမ္းလွတယ္ဆိုတဲ့ ေလာင္းလံုး ဘုတ္ကြၽန္းက အခုခ်ိန္မွာေတာ့ လည္ပတ္ခြင့္ပိတ္ထားတယ္။

ကြၽန္းေပၚမွာ ညအိပ္ခ်င္ရင္ ထားဝယ္နဲ႔ အနီးဆံုး ေအာခ်ဝက္ရြာနားက Myanmar Paradise Island ဆိုတာ ရိွတယ္။ကြၽန္းေပၚမွာ ဘန္ဂလိုရိွၿပီး တစ္ညကို ေလးေသာင္းပါ။ Air Con မရိွ၊ ပန္ကာမရိွ၊ လွ်ပ္စစ္အတြက္ ဆိုလာစနစ္သံုးပါတယ္။ ဖုန္းလိုင္းလည္းမမိလို႔ ျပင္ပကမာၻကုိ အဆက္ျဖတ္ထားခ်င္သူေတြနားေအးပါးေအး လာေရာက္ ခိုလႈံစရာေနရာေလးတစ္ခုေပါ့။ဒီေနရာကုိ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ အလာမ်ားၿပီး ဘန္ဂလုိက အခန္းနည္းတဲ့အတြက္ ဘြတ္ကင္တင္ရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္ပါတယ္။ကြၽန္မတို႔ အဲဒီကြၽန္းမွာ ညအိပ္ဖို႔ စီစဥ္ေပမယ့္ ဘြတ္ကင္ျပည့္ေနတဲ့အတြက္ လက္ေလွ်ာ့ခဲ့ရတယ္။

ထားဝယ္ကေန မနက္ ၁ဝနာရီခြဲေလာက္မွစၿပီး ၿမိတ္ကိုထြက္ျဖစ္တယ္။ ရာသီဥတုက သာယာတယ္။ ထားဝယ္က စထြက္ကတည္းက လမ္းေဘးဝဲယာတစ္ေလွ်ာက္ ႐ႈခင္းက ထန္းေတာေတြ၊ လယ္ကြင္းေတြ၊ ဆီအုန္းေတာေတြ၊ ရာဘာေတာေတြကို မ႐ုိးႏိုင္ေအာင္ ေတြ႕ရတယ္။ စိမ္းစိုေနတဲ့ေတာေတာင္ေတြကျဖတ္သန္းလာတဲ့ ေလႏုေအး လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ကိုလည္း ႐ွဴ႐ႈိက္ခြင့္ရတဲ့အတြက္ ပင္ပန္းမႈေတြ ေျပေပ်ာက္ေစတယ္။

ထားဝယ္ခ႐ုိင္ သရက္ေခ်ာင္းၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာ ၿမိတ္ကိုသြားတဲ့ လမ္းခြဲ႐ွိပါတယ္။ လမ္းညႊန္ဆုိင္းဘုတ္ေတြ ႐ွိသလုိ လမ္းကလည္း ရွင္းရွင္းလင္းလင္းရိွလို႔ လမ္းမွားမွာ စိတ္ပူစရာမလိုပါဘူး။

ကားလမ္းအေနနဲ႔ဆို ထားဝယ္၊ ၿမိတ္ၾကား လမ္းအေနအထားက အရမ္းမျမင့္တဲ့ ေတာင္တက္ ေတာင္ဆင္းေတြရိွၿပီး အေကြ႕အေကာက္လည္း နည္းနည္းပိုမ်ားတယ္။ အခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ လမ္းေကာင္းသလို အခ်ဳိ႕ေနရာက် နဂိုလမ္းေဟာင္းကို ထပ္ပိုး ထပ္ျဖည့္ၿပီး လမ္းေတြ ခ်ဲ႕ထားတယ္။ ခ်ဳိင့္မရိွေပမယ့္ လမ္းက အခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ လိႈင္းနည္းနည္းရိွတာ ေတြ႕ရတယ္။ တံတားအေသးေလးေတြ ျပင္ေနတဲ့အတြက္ လမ္းလႊဲကေန သြားရတာလည္း ရိွတယ္။

ထားဝယ္ကေန ပေလာက္ထိ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ သြားရတယ္။ ပေလာက္ေရာက္ေတာ့ ထမင္းစားခ်ိန္ေက်ာ္ေနၿပီမို႔ပေလာက္အဝင္ လမ္းညာဘက္ျခမ္းက ရင္ခုန္သံထမင္းဆိုင္မွာစားခဲ့တယ္။ နယ္ၿမိဳ႕ေလးေပမယ့္ ဟင္းေတာ္ေတာ္စံုတာ ေတြ႕ရတယ္။ ၾကက္သားခ်ဥ္စပ္ အရည္က်ဲ၊ ၾကက္အာလူး၊ ငါးေျခာက္ဒန္႔သလြန္၊ ငါးေသတၱာခ်က္၊ မိႈေၾကာ္မွာလိုက္တာ စားလို႔ေကာင္းတယ္။ ၾကက္႐ုိးေက်ာက္ဖ႐ုံသီးဟင္းခ်ဳိေလးကလည္း ခ်ဳိၿပီးေသာက္လို႔ ေကာင္းပါတယ္။ ေလးေယာက္စားတာ ႀကံရည္အပါအဝင္ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ပဲ က်တယ္။

ပေလာက္ေက်ာ္ၿပီး ပုေလာဝင္ကတည္းက ဆိုင္ကယ္ေတြအသြားအလာမ်ားတာ သတိထားမိတယ္။ လူငယ္ေတြ အုပ္စုလိုက္၊ လူငယ္စံုတြဲေလးေတြေရာ အဝတ္အစား အသစ္ေလးေတြနဲ႔လွလွပပ ျပင္ဆင္ၿပီး ပြဲတစ္ခုခုရိွလို႔ တစ္ေနရာကို ဦးတည္သြားေနတာမ်ဳိး ေတြ႕ရတယ္။ တစ္လမ္းလံုး ဆိုင္ကယ္ေတြကို သတိထားေရွာင္ၿပီး ေမာင္းလာရတယ္။ လမ္းေဘးတစ္ေနရာမွာ အုပ္စုလိုက္ရပ္ေနတဲ့ ဆိုင္ကယ္အုပ္စုနားကပ္ၿပီး ေမးလိုက္ေတာ့ ပါဒစက္ေတာ္ရာဘုရားပြဲ သြားမလို႔တဲ့။

ဒီဘက္က ဆိုင္ကယ္ေတြက ယိုးဒယားဘီးအသစ္ေတြ အမ်ားစုျဖစ္ၿပီး အင္ဂ်င္ပါဝါေကာင္းေတာ့ ကားနဲ႔ အၿပိဳင္ေမာင္းႏိုင္ၾကတယ္။ လူစီးမ်ားတာ Honda Click ဘီးေတြျဖစ္ၿပီး အခုေနာက္ပိုင္း Honda PCX ေတြ အစီးမ်ားတယ္လို႔ သိရတယ္။ လူငယ္ေတြ အမ်ားစုကေတာ့ အင္ဂ်င္ပါဝါႀကီးတဲ့ Honda MSX ေတြ စီးၾကတယ္။ ဆိုင္ကယ္ေတြကေအာ္တိုေတြျဖစ္ၿပီးကီလို ၁ဝဝ ေက်ာ္ေလာက္ထိ ေမာင္းလို႔ရေတာ့ တစ္ခါတေလကိုယ့္ကားက ေရွ႕ကားကို ေက်ာ္တက္ဖို႔ ျပင္ေနခ်ိန္ ဆိုင္ကယ္ေတြက ကားေဘးကေန ကပ္ၿပီး ေက်ာ္တက္တတ္လို႔ မ်က္စိရွင္ရွင္နဲ႔သတိထားေမာင္းရတယ္။

တစ္လမ္းလံုး ဆိုင္ကယ္ေတြကို သတိထားေမာင္းရင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းက တံတားႀကီးတစ္စင္းျမင္လိုက္ကတည္းက ၿမိတ္ေရာက္ၿပီလို႔ ထင္လိုက္သား။ ကြၽဲကူး ေက်ာက္ဖ်ာ တံတားႀကီးပါ။ ၿမိတ္ကို ညေန ၄ နာရီေလာက္ေရာက္ပါတယ္။ ထားဝယ္ကေန ၿမိတ္အထိ ကားေမာင္းခ်ိန္ ငါးနာရီေက်ာ္ၾကာၿပီး ဆီဖိုး ၁၅,ဝဝဝ ေလာက္ ကုန္ပါတယ္။

ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဟိုတယ္မွာ ခဏနားၿပီး ေရခ်ဳိး၊ ညစာစားဖုိ႕ ကမ္းနားလမ္းဘက္ ျပန္ထြက္ပါတယ္။ ၿမိတ္မွာက ကမ္းနားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရိွၿပီး လူစည္ကားပါတယ္။ ကမ္းနားလမ္းမွာပဲ နာမည္ေက်ာ ္သဘာဝငွက္သိုက္အိမ္ ရိွပါတယ္။ ငွက္သိုက္က တစ္က်ပ္သားကို ၂၅,ဝဝဝ က်ပ္ပါ။ ကမ္းနားလမ္းကေန ဟိုးတစ္ဖက္ျခမ္း ပင္လယ္ျပင္ထဲက ထိုးထြက္လာတဲ့ ပေထာ္ပထက္ေတာင္ရဲ႕ ေနဝင္ဆည္းဆာအလွကို ေငးေမာခဲ့တယ္။

ၿမိတ္ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ကိုလိုနီလက္ရာ အိမ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်န္ေသးတယ္။ သစ္သားအိမ္နီႀကီးေတြေရာ၊ အုတ္ခံ ႏွစ္ထပ္တိုက္ေတြေရာ အမ်ားႀကီးပဲ။ တလိုင္းစုရပ္ကြက္ရဲ႕ လမ္းေထာင့္ကခမ္းနားတဲ့ အဝါေရာင္သံုးထပ္တိုက္က ပီနန္တိုက္လို႔ လူသိမ်ားတယ္။ ဟိုအရင္ေခတ္က ပီနန္ေတြ ၿမိတ္ကို ကုန္သြယ္ဖို႔ လာေရာက္ခဲ့စဥ္က ပီနန္က ကုန္သည္တစ္ေယာက္ ေဆာက္ခဲ့တဲ့အိမ္ျဖစ္ၿပီး လက္ရိွမွာလည္း သူ႔မ်ဳိးဆက္ေတြ အစဥ္အဆက္ ေနထိုင္ေနဆဲ ျဖစ္တယ္။

အဲဒီအိမ္နဲ႔ လမ္းျခားၿပီး လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ေရွးေဟာင္းအိမ္အမည္းႀကီးက ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ ေရွးေဟာင္းအိမ္မွန္း ေပၚလြင္ေနတယ္။ အိမ္ရဲ႕ ေအာက္ထပ္မွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးဖြင့္ထားတယ္။ ေရွးေဟာင္းအိမ္ အမ်ားစုက ေစ်းတန္းရပ္မွာ ရိွတယ္။

သိမ္ေတာ္ႀကီးဘုရားေဘးက ကပ္ၿပီး ေတာင္ကုန္းေလးေပၚတက္သြားရင္ ကိုလိုနီေခတ္က ၿမိတ္အေရးပိုင္လုပ္ခဲ့တဲ့ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ ေမာ္ရစ္ေကာလစ္ ေနခဲ့တဲ့အိမ္ရိွတယ္။ တစ္ခ်ိန္က ခမ္းနားလွပခဲ့မယ့္ ဒီအိမ္ႀကီးက အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ျမက္႐ုိင္းေတြ၊ ပစၥည္းအစုတ္အပ်က္ေတြနဲ႔ ထိန္းသိမ္းမႈ အားနည္းတာ ေပၚလြင္လွတယ္။ အခု ျပည္သူ႔ဝန္ေဆာင္မႈ႐ုံး လုပ္ထားၿပီး ကြၽန္မတို႔သြားခ်ိန္က ႐ုံးပိတ္ရက္မို႔ တံခါးေတြ အကုန္ပိတ္ထားၿပီး အေပၚတက္ ေလ့လာခြင့္ မရခဲ့ဘူး။ Tourist Attraction အေနနဲ႔ ျပစားရင္ ပိုတန္ဖိုးရိွမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ အုတ္ခံႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီးေပၚကေန လွမ္းၾကည့္ရင္ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးနဲ႔အတူ ပေထာ္ပထက္ေတာင္ကို ျမင္ရတယ္။ ဒီလိုလွပတဲ့ ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ၿပီး အႏုပညာဓာတ္ခံနဲ႔ ဝတၴဳေကာင္းေတြ ဖန္တီးခဲ့ပံုရတယ္။အဲဒီက အျပန္ ပထက္ေတာင္က ေရႊသာေလ်ာင္းဘုရားကို သြားဖူးတယ္။ စက္ေလွငွားခကုိ ေဒသခံသူငယ္ခ်င္းက လိုက္ဆစ္ေပးလို႔ အသြားအျပန္ ၆ဝဝဝ ေပးရတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ဧည့္သည္ေတြကို တစ္ေသာင္းခြဲေလာက္ ေတာင္းေလ့ရိွတာပါ။ ကြၽန္းကို ကူးခ်ိန္က ၁ဝ မိနစ္ေလာက္ပဲၾကာပါတယ္။ ပင္လယ္ေရဆိုေတာ့ စိမ္းၿပီး ၾကည္ေနတာပဲ။

ဘုရားက ျပန္ျပင္ေနလို႔ ျငမ္းေတြ ဆင္ထားတယ္။ အျခားေနရာေတြက ေလ်ာင္းေတာ္မူေတြနဲ႔ မတူတာက ေလ်ာင္းေတာ္မူကိုယ္လံုးေတာ္ ေအာက္ေျခတစ္ေလွ်ာက္ လူသြားလမ္းေတြ ေဖာက္ေပးထားတယ္။ လူသြားလမ္းေဘး တစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ ဆင္းတုေတာ္ေတြ၊ ဇာတ္နိပါတ္ေတာ္ထဲက သ႐ုပ္ေဖာ္ပန္းခ်ီေတြ ေရးဆြဲထားတယ္။

ျပန္လာေတာ့ ေစ်းထဲမွာ ၿမိတ္ၿမိဳ႕ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ငါးပိငါးေျခာက္၊ ပင္လယ္စာ အေျခာက္အျခမ္းေတြ ဝင္ဝယ္ၾကတယ္။ ဒီဘက္မွာ ေရလုပ္ငန္းက အဓိက ျဖစ္ၿပီး ပင္လယ္စာ အစိုအေျခာက္က ရခိုင္ထက္ ပိုစံုတယ္ ထင္ရတယ္။ ဒူးရင္းသီး ႀကိဳက္တဲ့လူေတြအတြက္ ကြၽန္းစုဘက္ကလာတဲ့ ဒူးရင္းသီးေတြကိုကမ္းနားလမ္းမွာတင္ အပံုလိုက္ ေရာင္းေနၾကတယ္။ အလံုးႀကီးဆို သံုးေထာင္၊ ေလးေထာင္ေလာက္ ရိွပါတယ္။ ကြၽန္းစုက သူငယ္ခ်င္းေျပာတာေတာ့ သူတို႔ဘက္မွာ ငါးရာ တစ္ေထာင္ေလာက္ပဲ ရိွတယ္တဲ့။

ကြၽန္းလည္ဖို႔ ခရီးစဥ္ စံုစမ္းေတာ့ အားလံုးက Package ဆြဲထားၿပီးသား ခရီးစဥ္ေတြပဲရိွပါတယ္။ ေန႔ခ်င္းျပန္ခရီးစဥ္ကိုေန႔လယ္စာ၊ အဆာေျပ မုန္႔အပါအဝင္ တစ္ဦးကို ၇ဝဝဝဝ က်ပါတယ္။ လူအနည္းအမ်ားေပၚ မူတည္ၿပီး Speed Boat အႀကီးအေသးထြက္ေပးတယ္။ ငါးေမြးျမဴေရးစခန္း၊ ေလးကြၽန္း၊ သမီးလွကြၽန္းပါတဲ့ Package က ၿမိတ္က ထြက္ရင္ ပိုနီးၿပီး ကြၽန္းေပၚမွာေနခ်ိန္ပိုရတယ္။ ဒံုေညာင္မိႈင္း(ဆလံုရြာ)၊ ေရတံခြန္နဲ႔ ႏွစ္ဖက္လွကြၽန္းက နည္းနည္းပိုေဝးတဲ့အတြက္ ကြၽန္မတို႔က ေလးကြၽန္းခရီးစဥ္ကို ေရြးလိုက္ပါတယ္။

Photo-Thet Htar Swe                     ေရငုပ္ၿပီးဖမ္းလာသည့္ ပင္လယ္ခ႐ု

ညေနဘက္ ေဒသခံေတြနဲ႔ ထိုင္ျဖစ္ေတာ့ ေလးကြၽန္းကမ္းေျခကနီးလို႔ ႏွစ္ေသာင္းခြဲေလာက္ပဲ တန္တယ္လို႔ေျပာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿမိတ္မွာ ကြၽန္းခရီးစဥ္ စီစဥ္တဲ့ ကုမၸဏီတိုင္း ဒီခရီးစဥ္၊ ဒီေစ်းႏႈန္း ပံုေသယူၾကတာပါ။ ဝန္ေဆာင္မႈကလည္း သိပ္မကြာပါဘူး။ ေရလမ္းခရီးျဖစ္တဲ့အတြက္ လိုက္ပို႔ေပးမယ့္ Speed Boat ႀကံ႕ခိုင္မႈ၊ စက္အေနအထား၊ Life Jacket ကအစ စိတ္ခ်ရေအာင္ ေသခ်ာေမးျမန္းစံုစမ္းဖို႔ လိုပါတယ္။ အကယ္၍ ပင္လယ္ျပင္မွာအႏၲရာယ္တစ္စံုတစ္ရာႀကံဳခဲ့ရင္ အသက္ကယ္ဖို႔၊ အကူအညီေတာင္းဖို႔ သူတို႔ဘက္က ဘယ္လို ျပင္ဆင္ထားသလဲဆိုတာလည္းႀကိဳေမးထားဖို႔ လိုပါမယ္။

ေဒသခံ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ထိုင္စကားေျပာေတာ့ ၿမိတ္သားေတြက ျပည္မက လာတဲ့လူေတြ ေျပာစကားကို ပုဂံသားစကားလို႔ေျပာတယ္။ သူတို႔ ၿမိတ္သားေတြ ေျပာတဲ့ ျမန္မာစကားက ဝဲလြန္းလို႔ ကြၽန္မတို႔ မနည္းနားေထာင္ေပးရတယ္။ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ကြၽန္မတို႔ခရီးစဥ္ဝယ္ထားတဲ့ ကုမၸဏီက လူက ဆိုင္ထဲဝင္လာတယ္။ ကြၽန္မတို႔ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ရင္းႏွီးသူျဖစ္ေနေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက ဒီေစ်းယူရပါ့မလားလို႔ လွမ္းၿပီး ေနာက္တယ္။

ဟိုက ျပန္ေျပာတာက ပုဂံသားေတြမို႔ ဒီေစ်းယူတာ၊ ေဒသခံေတြ၊ အသိေတြဆို ဘယ္ယူမလဲတဲ့။ ရွပ္ေျပးနဲ႔သြားရင္ လူမ်ားမ်ား ဆံ့ေတာ့ ေစ်းသက္သာၿပီး Speed Boat ကို လူနည္းနည္းနဲ႔ ထြက္ေပးရရင္ သူတို႔အတြက္ မကိုက္ဘူးတဲ့။ ေဒသခံေစ်းပဲ ယူရင္ေတာ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းဖြံၿဖိဳးတိုးတက္လာေအာင္ ဘယ္သူက လုပ္ခ်င္မွာလဲ။ အမ်ားနည္းတူ ပံုမွန္ေစ်းနဲ႔ပဲ သြားရမွာေပါ့။

ညေနပိုင္းကိုေတာ့ အညႊန္းမ်ားတဲ့ ကမ္းနားလမ္းက ေရႊရာစုမွာ ထိုင္ျဖစ္တယ္။ ပင္လယ္စာအစံုရတယ္။ ပုလဲမ်ားရမလားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ ကမာအစိမ္းဝယ္စားတာ တစ္ေကာင္ ၁,၈ဝဝတဲ့။ ငါးေကာင္မွာတာ သံုးေကာင္ပဲရတယ္။ ေရခဲအုပ္ၿပီး လာခ်ေတာ့ ပထမ မစားရဲဘူး။ စားဖူးတယ္ရွိေအာင္အားတင္းၿပီး ၿမိတ္ခ်ဥ္နဲ႔ တို႔စားေတာ့ စားေကာင္းတယ္။ အရသာက အုန္းသီးအႏုေလး စားရသလိုပဲ။ အစိမ္းဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ ညႇီတာေပါ့ေလ။

Tiger ပုစြန္တစ္ေကာင္ သံုးေထာင္ပါ။ တစ္ထြာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိမယ္။ အကင္ဆိုေတာ့ ခ်ဳိေမႊးေနတာပဲ။ ေနာက္ၿပီး ကင္းပုစြန္ကို ဒီဘက္က မကန္းလို႔ေခၚတယ္။ ဆိုင္မွာ ပထမမရဘူးတဲ့။ သြားဝယ္ေပးရမလားေမးေတာ့ ဝယ္ခိုင္းလိုက္တာ။ခဏေနေတာ့ ဗန္းေလးထဲ ထည့္ၿပီး လာျပတာ ေလး၊ ငါးေကာင္။အဲဒီအထဲ အႀကီးဆံုးအေကာင္က လက္ဖ်ံတစ္ဝက္စာေလာက္ရွိတယ္။ တစ္ေကာင္ ၄၅ဝဝ။ သူလည္း ေတာ္ေတာ္ခ်ဳိတယ္။

ေနာက္တံငါသည္ဟင္းခ်ဳိ မွာလိုက္ေတာ့ ဂံုးေတြ၊ ခ႐ုေတြ၊ ငါး၊ ကင္းမြန္၊ ပုစြန္ေတြအစံုပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကဏန္းေပ်ာ့၊ၾကက္ဥေမႊလည္း စားလို႔ေကာင္းတယ္။ စြန္လိပ္ေျခာက္ကို ေရစိမ္ျပန္ေၾကာ္ၿပီး ၾကက္သြန္စိမ္း သံပရာရည္နဲ႔ သုတ္ေပးတဲ့ စြန္လိပ္သုပ္က ဆိတ္သားေျခာက္သုပ္နဲ႕ဆင္တယ္။ စားလုိ႕ေကာင္းတယ္။

ေနာက္ေန႔မနက္ Tour ကုမၸဏီကားက ဟိုတယ္လာႀကိဳေပးၿပီး မနက္ ၇နာရီ ၅ဝ ေလာက္ကတည္းက ဆိပ္ငယ္တံတားကေန Speed Boat စထြက္တယ္။

နာရီဝက္ေက်ာ္သြားၿပီးေတာ့ ငါးေမြးျမဴေရးစခန္းကို ေရာက္တယ္။ ဆားကြၽန္းမွာ ၁၅ေပ ပတ္ပတ္လည္ေလာက္ရွိတဲ့ ပလတ္စတစ္ေဖာင္ႀကီးေတြကို ေလးေထာင့္စပ္စပ္ တြဲၿပီး ေရထဲမွာပိုက္ကြန္ေတြခ်ၿပီး ငါးမ်ဳိးစုံေမြးထားတာ၊ အဓိက ကကတစ္ေမြးတယ္။ ေက်ာက္ငါးေတြလည္း ရွိတယ္။ ေလးကြၽန္းမွာ ကင္စားဖို႔ အဲဒီကေန ငါးေတြ ဝယ္သြားလို႔လည္း ရတယ္။

ငါးေဖာင္ေပၚမွာ ေခြးကေလးေတြလည္း ရွိတယ္။ စက္ေလွကပ္ေတာ့ အေျပးလာႀကိဳတယ္ေလ။ ဧည္သည္ေတြက မုန္႔ေတြေကြၽးတတ္လို႔၊ ကိတ္မုန္႔လည္း ႀကိဳက္ၾကတယ္။ ကြၽန္မတို႔ေတြက ႀကိဳမသိေတာ့ သူတို႔အတြက္ မုန္႔ပါမသြားဘူး။ေလွေပၚပါလာတဲ့ကိုယ္စားဖို႔ ေဝစုထဲကပဲ ေကြၽးလိုက္ရတယ္။ငါးေမြးျမဴေရးစခန္းကေန ျပန္ထြက္ၿပီး တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ ဆက္သြားလိုက္ရင္ သမီးလွကြၽန္းနားမွာ Snorkeling လုပ္လို႔ရတဲ့ေနရာ ရွိတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ေလွခဏရပ္ေပးတယ္။ေရငုပ္ကြၽမ္းက်င္သူေတြအတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာႀကီးပဲ။ ေရေအာက္က သဘာဝအလွအပေတြ မ်က္ျမင္ေတြ႕ရတယ္။ ေရမကူးတတ္လည္း Life Jacket ဝတ္၊ ေရငုပ္မ်က္မွန္တပ္ၿပီးေရေအာက္ၾကည့္လို႔ရတယ္။ သႏာၱေက်ာက္တန္းေတြ၊ ခ႐ုေတြ၊ငါးအႀကီးႀကီးေတြ အုပ္စုလိုက္ ေရကူးေနတာေတြ ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ေရငုပ္ၿပီး ျပန္ထြက္ဖို႔ လုပ္ေတာ့ေလွက စက္ႏႈိးမရ ျဖစ္ေနတယ္။ပင္လယ္ျပင္မွာ လႈိင္းနဲ႔အတူ ေလွက ေမ်ာေနေတာ့ သြားပါၿပီေပါ့။ခဏၾကာမွ စက္ျပန္ႏႈိးေတာ့ သမီးလွကြၽန္းကမ္းေျခမွာ ခဏရပ္ေပးတယ္။ ကြၽန္းေပၚမွာ ေရတံခြန္ရွိေပမယ့္ ေႏြရာသီမို႔ ေရကနည္းနည္းပဲက်တယ္။ သမီးလွကြၽန္းကလည္း သဲျဖဴၿပီး ေရၾကည္တယ္။ ကမ္းေျခနဲ႔ မနီးမေဝးမွာ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြ ရွိတယ္။ဓာတ္ပံု႐ိုက္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္လွတဲ့ ေနရာေလးေပါ့။

Photo- Thet Htar Swe                                             ၿမိတ္ဆိပ္ကမ္း

အဲဒီက ထြက္မယ္လုပ္ေတာ့စက္က ထပ္ပ်က္ေသးတယ္။ နာရီဝက္ေလာက္ေစာင့္လိုက္ရတယ္။ ထြက္လာၿပီး ပင္လယ္ထဲမွာ နာရီဝက္၊ ၄၅ မိနစ္ေလာက္ၾကာေအာင္ ငါးဖမ္းေလွႀကီးေတြ လိုက္ရွာၾကတယ္။ တစ္စီးေတြ႕လို႔ အနားကပ္ၿပီး ဘာေတြရၿပီလဲဆိုေတာ့ ေလွသူႀကီးက ဒီေန႔မွ ထြက္လာလို႔ ဘာမွမရေသးလို႔ျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဆက္သြားေတာ့ေလွတစ္စီးထပ္ေတြ႕တယ္။

အနားကပ္ၿပီး ေမးေတာ့ သူတို႔ဆီမွာေတာ့ ရွိတယ္။ ဒါနဲ႔ကြၽန္မတုိ႔ေလွမွာ ပါတဲ့ ကိတ္၊ အခ်ဳိရည္၊ အသီးအႏွံေတြ၊ စီးကရက္ေတြနဲ႔ သူတို႔ဖမ္းမိထားတဲ့ ပုစြန္၊ ကဏန္း၊ ကင္းမြန္ေတြအလဲအလွယ္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ဘာတာစနစ္က ပင္လယ္ျပင္မွာရွိေနတုန္းပဲ။

သူတို႔က ပိုက္ဆံနဲ႔ မေရာင္းဘူး။ ပိုင္ရွင္မသိဘဲ ငါးခိုးေရာင္းတယ္ ျဖစ္မွာစိုးလို႔ေလ။ ခုနက ေျပာသလို စားစရာေတြနဲ႔ပဲ လဲစားၾကတယ္။ ဒီေလွက ထြက္လာတာ တစ္လေလာက္ရွိၿပီ။ သူတို႔ဆီက ငါး၊ ပုစြန္၊ ပင္လယ္ကဏန္း၊ ကင္းမြန္ေတြ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္အႀကီးတစ္ထုပ္မက ေပးလုိက္တယ္။ ေရခဲပါ အဆစ္ထည့္ေပးလိုက္တယ္။

ကြၽန္မကေတာ့ သူတို႔ေတြဆီက ပိုက္ဆံေပးၿပီး ဝယ္မယ့္အစား အခုလို သူတို႔လိုအပ္တဲ့ စားေသာက္စရာေတြနဲ႔ လဲစားတဲ့အေလ့အထကို ပိုသေဘာက်တယ္။ ပိုင္ရွင္မသိဘဲ ငါးခိုးေရာင္းစားတာမ်ဳိး အျဖစ္မခံတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြကို ေလးစားတယ္။ ဒီအေလ့အက်င့္ေကာင္းေတြကို ပိုက္ဆံနဲ႔ မဖ်က္ဆီးေစခ်င္တာအမွန္ပါ။

သူတို႔ဆီက ထြက္လာၿပီး ေလးကြၽန္းေရာက္တယ္။ လွတယ္လို႔ နာမည္ေက်ာ္တဲ့အတိုင္း တကယ္ကို လွလြန္းပါတယ္ေလ။ ေလွဆိပ္မွာ ေရထဲက်ေနတဲ့ တံတားကို တြယ္ၿပီး အေပၚတက္၊ ၿပီးေတာ့ သစ္သားတံတားအရွည္ေလးအတိုင္း ကမ္းေျခဘက္ကို ေလွ်ာက္သြားရတယ္။ ေလွဆိပ္နားမွာလည္း ေရကၾကည္လြန္းလုိ႔ ေအာက္ထဲက သံပျခဳပ္ေတြ၊ အမ်ဳိးအစားမတူတဲ့ ငါးေသးေသးေလးေတြ၊ ငါးေရာင္စုံေလးေတြ အုပ္စုလုိက္ ကူးေနတာ ေတြ႕ ခဲ့ရတယ္။

ကမ္းေျခကဆိုင္ေလးမွာ ခဏနားၿပီး ပါလာတဲ့ ပုစြန္၊ကဏန္းေတြ ကင္ခိုင္းတယ္။ ကိုယ္ေတြက ေရထဲဆင္းတယ္။ေသာင္ျပင္မွာ သဲက ျဖဴေဖြးၿပီး ႏူးညံ့ေနတာပဲ။ ေရကၾကည္တာမွစိမ္းျပာလဲ့ေနၿပီး ေငြေဆာင္၊ ငပလီထက္ေတာင္ သာတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မိတယ္။

ကုန္းတြင္းပိုင္းကို မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ ေကြ႕ပံုစံရွိလို႔ လႈိင္းေတာ့ သိပ္မရွိဘူး။ လႈိင္းစီးမယ္စိတ္ကူးရင္ေတာ့ အဆင္မေျပပါဘူး။ ကမ္းေျခက သိပ္မျပန္႔ဘဲ ေဇာက္လည္း နည္းနည္းရွိတဲ့အတြက္ ေရမကူးတတ္ရင္ သိပ္အေဝးႀကီး ေရာက္မသြားဖို႔ သတိထားရမယ္။ ကမ္းေျခမွာ ကႏူးေလွအေပ်ာ္စီးလို႔ရၿပီး တစ္စီးကိုငွားခ ၅,ဝဝဝ က်ပ္ပါ။ လူႏွစ္ေယာက္ ႀကိဳက္သေလာက္စီးလို႔ရတယ္။

အခုမွ လူသိမ်ားတဲ့ ေနရာေတြ ျဖစ္လုိ႕ သဘာဝအတုိင္း လွေနေသးၿပီး လာလည္တဲ့ သူေတြအေနနဲ႕ အမႈိက္ဖြတာ၊  စည္းကမ္းမဲ့ စြန္႔တာေတြကို ကိုယ့္အသိစိတ္ဓာတ္ေလးေတြနဲ႔ ထိန္းႏိုင္ၾကရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးပါ။

အခု ေလးကြၽန္းေပၚမွာ ေရခ်ဳိရၿပီး ညအိပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ရြက္ဖ်င္တဲေလးေတြနဲ႔ အိပ္လို႔ရတယ္။ စက္ေလွခ၊ အစားအေသာက္၊ ကြၽန္းအသံုးျပဳခ အပါအဝင္ တစ္ညအိပ္ရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္သိန္းခြဲ ယူတယ္။

ေရကူးၿပီး ေန႔လယ္စာစားေတာ့ ၾကက္ဘူး၊ ပုစြန္ဟင္း၊အစိမ္းေၾကာ္၊ င႐ုတ္သီးဆားေထာင္းက ပုံမွန္ေကြၽးပုံရတယ္။ကြၽန္းေပၚမွာ ခ်က္ျပဳတ္ဖုိ႔၊ အလုပ္လုပ္ဖုိ႔ ေရာက္ေနသူေတြကေဒသခံမဟုတ္ဘဲ အညာဘက္ကလုိ႔ သိရတယ္။ ေဒသတစ္ခုမွာခရီးသြားလုပ္ငန္း ဖြံ႕ၿဖိဳးရင္ ေဒသခံေတြကုိ အလုပ္အကုိင္၊ အခြင့္အလမ္းေတြ မ်ားမ်ား ဖန္တီးေပးႏုိင္ၿပီး ကုိယ့္ေဒသကုိ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးစြာနဲ႔ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ေစခ်င္တယ္။

ကြၽန္မတို႔ေတြကေတာ့ ပံုမွန္ေကြၽးတဲ့ ဟင္းေတြအျပင္ ခုနက ယူလာတဲ့ ပုစြန္ကင္၊ ကင္းမြန္ကင္၊ ကဏန္းျပဳတ္ေတြနဲ႔ အားရပါးရစားခဲ့ရတယ္။ ထမင္းစားၿပီး စက္ေလွမွာ အတူပါလာတဲ့သူေတြ ဝယ္ေကြၽးတဲ့ ဒူးရင္းသီးအခ်ဳိတည္းတယ္။ အသီးက အသားထူၿပီး ခ်ဳိလြန္းလို႔ အခါးဘက္ေတာင္ ေရာက္တယ္။

ဆလံုရြာ သြားရင္ေတာ့ ကေလးေတြအတြက္ ပညာေရးနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အသံုးဝင္မယ့္ စာအုပ္၊ ေဘာလ္ပင္၊ ပံုဆြဲပစၥည္းေလးေတြ စတာေတြ ယူသြားႏိုင္ရင္ သူတို႔အတြက္ အဆင္ေျပတယ္။အခု သူတို႔ဆီမွာလည္း ဖုန္းေတြ ဘာေတြ သံုးတာရွိသလို ဆိုလာစနစ္ေတြ ေတာင္ အသံုးျပဳေနတာမ်ဳိး ရွိတယ္လို႔ မေန႔ကမွ အဲဒီဘက္ သြားလည္ခဲ့တဲ့ အဖြဲ႕ေတြက ေျပာတယ္။

ညေနဆို လိႈင္းႀကီးမွာစိုးလို႔ ေစာေစာျပန္ထြက္မယ္ဆိုၿပီး ေန႔လယ္ႏွစ္နာရီေလာက္ ျပန္ထြက္လာၾကတယ္။ မနက္ခင္းသြားတုန္းက လႈိင္းၿငိမ္သေလာက္ ေန႔လယ္ ျပန္ခ်ိန္က် လႈိင္းကတဝုန္းဝုန္းနဲ႔ ႐ုိက္တာ ဘုရားတလာရတယ္။ စက္ေလွက ေသးတာလည္း ပါတယ္။ လႈိင္းကုိ ထုိးခြင္းရာက ထြက္လာတဲ့ ေရမႈန္ေရမႊားေတြက မ်က္ႏွာနဲ႔ မ်က္လုံးေတြ လာစဥ္လုိ႔ စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းငန္က်ိက်ိအရသာ ခံစားရင္း ျပန္လာခဲ့တယ္။

Photo-Thet Htar Swe                              က်ြန္းပတ္သြားသည့္ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္အေသး

လိုက္ပို႔တဲ့ဂိုက္ ေျပာတာက လမ္းေတြေကာင္းသြားလို႔ ခရီးသြားေတြ တက္လာတယ္။ ထိုင္းမွာ သြားအလုပ္လုပ္တဲ့သူေတြေတာင္ ဒီႏွစ္ထဲ ျပန္လာၾကၿပီတဲ့။

ဒီဘက္ျခမ္းက ေဒသခံေတြကတာ မ်ားတယ္။ အခ်ဳိ႕လည္း ကိုယ့္ေဒသျပန္လာၿပီး ကိုယ္တတ္လာတဲ့ ပညာကို ျပန္အသံုးခ်ၾကတယ္။ ေတြ႕ရသေလာက္ ထိုင္းဘက္က စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ လုပ္ခဲ့ၿပီး ကိုယ့္ေဒသျပန္ေရာက္တဲ့အခါ စုေဆာင္းမိတဲ့ ပုိက္ဆံေတြနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္စားေသာက္ဆိုင္ဖြင့္၊ရာဘာၿခံေလးေတြ ဝယ္ၾကတာ ရွိသလို ပုိက္ဆံမစုေဆာင္းႏိုင္တဲ့သူေတြကလည္း ဒီက ဟိုတယ္ေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ စားဖုိမွဴး ဝင္လုပ္ၾကသူေတြလည္း ရွိတယ္။

မီးခိုးမထြက္တဲ့ စီးပြားေရးလို႔ တင္စားၾကတဲ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းေတြ ပိုၿပီး ဖြံၿဖိဳးလာရင္ ေဒသအတြက္ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြ ေပါမ်ားလာႏိုင္သလို ေဘးထြက္ဆုိးက်ဳိး ျဖစ္ႏိုင္တဲ့သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ပ်က္စီးမႈေတြ၊ ကေလးလိင္လုပ္သားေတြ၊မူးယစ္ေဆးျပႆနာေတြ၊ သယံဇာတခိုးယူမႈေတြ စတာေတြကိုလည္း ျပည္နယ္အစိုးရပိုင္းက ထိထိေရာက္ေရာက္အေရးယူကိုင္တြယ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

လူအသြားအလာမ်ားရင္လည္း လူေတြနဲ႔အတူ အမိႈက္ေတြပါလာသလို ကမ္းေျခတစ္ေလွ်ာက္ အမိႈက္သ႐ိုက္ေတြ အျပည့္ျဖစ္ၿပီး သန္႔ရွင္းမႈအားနည္းသြားတဲ့ ျပည္တြင္းက အျခားကမ္းေျခလိုမ်ဳိး မျဖစ္ရေလေအာင္ နမူနာယူရမွာပါ။

လူအထိအေတြ႕နည္းေသးၿပီး သာယာလွပလြန္းတဲ့ ျမန္မာျပည္ေတာင္ပိုင္းက ကမ္းေျခေတြဆီ အေရာက္လွမ္းရင္း အနာဂတ္မွာ ေရရွည္တည္တ့ံခိုင္ၿမဲတဲ့ သဘာဝအေျခခံ ခရီးသြားလုပ္ငန္း ပိုမိုဖြံ႕ၿဖိဳးလာဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။

ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ေတာင္ဘက္အစြန္းက လူသူအေရာက္အေပါက္နည္းၿပီး သဘာဝအတုိင္း လွေနေသးတဲ့ ၿမိတ္ကြၽန္းစုေတြဆီကုိ အခြင့္ရရင္ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္လာဖုိ႔ ေတြးေတာရင္း မြန္းက်ပ္လွတဲ့ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဆီ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။      ။

၂၀၁၇-ဇြန္လထုတ္၊  ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္(၄၇)မွ ခရီးသြားေဆာင္းပါး ျဖစ္ပါသည္။

သက္ထားေဆြ ေရးသည္။

 

Advertise Here

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here