Home အင္တာဗ်ဴး ဦးလွေမာင္ စီးပြားေရးပညာရွင္ ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး

ဦးလွေမာင္ စီးပြားေရးပညာရွင္ ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး

282
0
ဓာတ္ပုံ - မင္းလြင္/ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း
Advertise Here

လတ္တေလာႀကံဳေတြ႕ေနရသည့္ အေျခခံ စားေသာက္ကုန္ေစ်းႏႈန္း မ်ား ျမင့္တက္မႈအပါအဝင္ အစိုးရသစ ္တာဝန္ယူသည့္ ဆယ္လတာ ကာလအတြင္း ျမန္မာ့စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ အေျခအေနမ်ား ကို သိရွိႏိုင္ရန္ စီးပြားေရးပညာရွင္ ဦးလွေမာင္ႏွင့္ ေမာ္ကြန္းတို႔ ေတြ႕ ဆုံ ေမးျမန္းထားသည္မ်ားမွ ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ အစိုးရသစ္ တာဝန္ယူတဲ့ ဆယ္လတာကာလအတြင္း စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအပိုင္းဟာ အတက္ဘက္ကို ဦးတည္ ေနလား၊ အက်ဘက္ကို ဦးတည္ေနလားဆိုတာ သိလိုပါတယ္။

Advertise Here

 

ဦးလွေမာင္။  ။ အစိုးရသစ္တက္လာတာက အခုဆို ဆယ္လ ေက်ာ္သြားၿပီေပါ့ေနာ္။ အဲဒီေတာ့ စတက္တဲ့ အခ်ိန္တုန္းက အစိုးရသစ္လည္းျဖစ္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ အရင္ အစိုးရ တာဝန္ယူရတဲ့ ေနာက္ဆုံးႏွစ္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပ တာလည္း ရွိေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရတဲ့ အေျခအေနေပါ့။ ဆိုေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲကိုလည္း ေစာင့္ၾကည့္တယ္။ အစိုးရအသစ္ကို လည္း ေစာင့္ၾကည့္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အစိုးရသစ္ဟာ စတက္ တဲ့ လတင္ပဲ စီးပြားေရးက ဘာမွသိပ္ၿပီးေတာ့ ထူးျခားလႈပ္ရွားမႈ မရွိဘူး။

ဓာတ္ပုံ – မင္းလြင္/ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း

 

အထူးသျဖင့္ နိုင္ငံျခားနဲ႔ ျပည္တြင္းရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြကလည္း ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့အဆင့္ဆိုေတာ့ နည္းသြားတယ္။ အဲဒီ ေတာ့ အတက္နဲ႔ အက်ကိုေျပာရင္ အက်ဘက္ကို သြားေနတယ္ လို႔ ေျပာရမယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ဝ၁၅ ခုႏွစ္ကလည္း သဘာဝေရေဘး ေတြ အလြန္ႀကီးမားစြာ ျဖစ္ေပၚခဲ့တယ္။ အလားတူပဲ ၂ဝ၁၆ ခုႏွစ္ ႏွစ္စပိုင္းမွာ ရာသီဥတုပူျပင္းၿပီးေတာ့ ေရေတြ ခန္းေျခာက္တဲ့ အထိ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေရအခက္အခဲျဖစ္တဲ့ ျပႆနာလာႀကံဳတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိုးရာသီေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေရႀကီးတဲ့ ေဘးဒုကၡ ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႀကံဳတယ္။ အဲဒီလို သဘာဝေဘး အၲႏရာယ္ေတြေၾကာင့္ စီးပြားေရးက ကုန္ထုတ္လုပ္မႈေရာ၊ GDP (ျပည္တြင္းအသားတင္ကုန္ထုတ္လုပ္မႈတန္ဖိုး) ေရာ က်သြားတယ္။

 

အရွိန္ကို မယူႏိုင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ လက္ရွိအစိုးရ တာဝန္ယူတဲ့ အခ်ိန္က စၿပီးေတာ့ စီးပြားေရးဟာ အက်ဘက္ မွာပဲ ရွိပါတယ္။  GDP လည္း က်တယ္၊ ျပည္တြင္းရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈလည္း က်တယ္၊ ျပည္ပရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈလည္း က်တယ္။ ေနာက္ တစ္ခုက ဝင္ေငြ။ ဝင္ေငြပိုင္းမွာ အေရးႀကီးတဲ့ ျပည္ပပို႔ကုန္က ရတဲ့ ဝင္ေငြေပါ့။ အဓိကေတာ့ ျပည္ပပို႔ကုန္ပိုင္းမွာ ေရနံစိမ္း ေစ်း ႏႈန္းက ၂ဝ၁၄ ကစၿပီး ေစ်းႏႈန္းေတြ က်လာတယ္။

 

ေနာက္ ဂက္စ္ေရာင္းရေငြကလည္း မတက္ဘူး၊ က်တယ္။ ေနာက္ ထင္ထင္ရွားရွား ႏိုင္ငံျခားခရီးသြားေတြ၊ ကမၻာလွည့္ ခရီး သည္ေတြ ဝင္ေရာက္မႈကလည္း ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာနဲ႔ပဲ က်တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အစိုးရသစ္ လက္ထက္မွာ စီးပြားေရးက အတက္နဲ႔ အက် အက်ဘက္ကိုပဲ သြားတယ္။ ဒါက ဝင္ေငြပိုင္းနဲ႔ လုပ္ငန္းပိုင္းကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္တဲ့ အပိုင္းေတြေပါ့။

 

ဒါေပမဲ့လို႔ အစိုးရသစ္လက္ထက္မွာ မူဝါဒပိုင္း၊ ဒါမွမဟုတ္ မဟာဗ်ဴဟာပိုင္းမွာ အလြန္ထူးျခားေသာ သမိုင္းမွတ္တိုင္တစ္ခု ကို ထူေထာင္ႏိုင္လိုက္တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာ့စီး ပြားေရးသမိုင္းမွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မွတ္တမ္းတင္ရမယ့္ ေအာင္ျမင္မႈပဲ။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ၁၉၈၈ စစ္အစိုးရ တက္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အတြင္းမွာ ေစ်းကြက္စီးပြား ေရးစနစ္ကို က်င့္သုံးတယ္ဆိုၿပီး လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ ဘာစီးပြားေရး မူဝါဒမွ မရွိခဲ့ဘူး။ သူက စီးပြားေရး ဦးတည္ခ်က္ေလးရပ္ဆိုတာနဲ႔ပဲ လုပ္ခဲ့တယ္။

 

အဲဒီေတာ့ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံမွာ စီးပြားေရးမူဝါဒ မရွိလို႔ရွိရင္ ဆန္စဥ္ရာက်ည္ေပြ႕လိုက္၊ ငါးပြက္ရာ ငါးစာခ်ဆိုသလို လုပ္မိလုပ္ ရာ ေလွ်ာက္လုပ္ေနရင္ စီးပြားေရးက ဘယ္ေတာ့မွ တိုးတက္သင့္ သေလာက္မတိုးတက္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ မူဝါဒဆိုတာ ရွိရတယ္။ ၿပီးေတာ့ မူဝါဒဆိုရာမွာလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ ျပည္တြင္းအေျခအေနနဲ႔ လည္း သဟဇာတျဖစ္ရမွာျဖစ္သလို ႏိုင္ငံတကာနဲ႔လည္း ခ်ိတ္ ဆက္ႏိုင္ေအာင္ ခ်မွတ္တာမ်ဳိး ျဖစ္ရမယ္။

 

ဘာလို႔ အဲဒီလို ေျပာလဲဆိုရင္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္လမ္္းစဥ္ပါတီေခတ္က စီးပြားေရးကို ျမန္မာ့နည္းျမန္မာ့ဟန္ဆိုၿပီးမွ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ဆိုၿပီး မူဝါဒခ်ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီမူဝါဒက ကိုယ့္ႏိုင္ငံတြင္းအေနနဲ႔ပဲ ရွိခဲ့တဲ့အခါမွာ ႏိုင္ငံတကာေစ်းကြက္နဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ မေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဘဲနဲ႔ သီး ျခားႀကီးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္နည္းကိုယ့္ဟန္နဲ႔ ေလွ်ာက္လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး။

 

အခုအစိုးရသစ္အေနနဲ႔ကေတာ့ စီးပြားေရးမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ ၏ စီးပြားေရးမူဝါဒဆိုတာကို ၿပီးခဲ့တဲ့ ဇူလိုင္လမွာ ခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့တာ ဟာ တကယ္ကို ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တစ္ခုလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဦးတည္ခ်က္ေတြ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အဲဒီမူဝါဒ ၁၂ ခ်က္ထဲမွာပါပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ဒါကို မူဝါဒေတြက တိုလြန္းတယ္ ဘာမွလည္း သိပ္ၿပီးေတာ့ မရွိဘူးတို႔၊ ဘာတို႔ေပါ့။ တကယ္တမ္းက်တာ့ အဲဒီလိုအေျပာက သိပ္ၿပီးေတာ့ နားမလည္ တဲ့သူေတြ ေျပာတာ။

 

မူဆိုတာက အေျခခံရမယ့္ အခ်က္အလက္၊ ဝါဒဆိုတာက လမ္းစဥ္၊ က်င့္ထုံး သူက Executive Role မဟုတ္ဘူး၊ Policy RolePolicy ဆိုတာက မူဝါဒျဖစ္တဲ့အတြက္ အေပၚဆုံးမွာပဲ ရွိတယ္။ အဲဒီအတြက္လည္း သူက ေအာက္ေျခအထိလိုက္ၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ရမယ့္ ေနရာမွာ မရွိဘူး။ မူတစ္ခုအေနနဲ႔ပဲ ခ်ေပးတာ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ အစိုးရသစ္ရဲ႕ မူဝါဒ ၁၂ ခ်က္ဟာ သင့္ ေလ်ာ္သလို ေကာင္းမြန္မႈလည္း ရွိပါတယ္။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ ကမၻာ့ဘဏ္ရဲ႕ ယခုႏွစ္ အစီရင္ခံစာတစ္ေစာင္အရ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈႏႈန္းဟာ ၂ဝ၁၅ နဲ႔ ႏႈိင္း ယွဥ္ရင္ ၂ဝ၁၆ ထဲမွာ ၁ ဒသမ ၃ ရာခိုင္ႏႈန္း က်ဆင္းသြားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို ျဖစ္ရတာပါလဲ။

 

ဦးလွေမာင္။  ။  စီးပြားေရးတိုးတက္မႈႏႈန္းဆိုတာကေတာ့  Growth Rate လို႔ ေခၚတာေပါ့။ ဆိုေတာ့ အဲဒီတိုးတက္မႈႏႈန္း သည္ ကုန္ဆုံးသြားတဲ့ ႏွစ္တစ္ႏွစ္အေပၚမွာ မူတည္ၿပီး တြက္ရတာ ေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ၂ဝ၁၅ တုန္းက တိုးတက္မႈႏႈန္း ေကာင္းခဲ့လို႔ ၂ဝ၁၆ မွာ က်ဆင္းတယ္ဆိုတာမ်ဳိး ႏႈိင္းယွဥ္ျပတာ။ ၂ဝ၁၆ မွာ က်ဆင္းရတဲ့ အေရးႀကီးဆုံး အေၾကာင္းရင္းေတြထဲက တစ္ခုက ေရႀကီးမႈေတြ ဆိုးဆိုးရြားရြားျဖစ္ခဲ့တယ္။

 

အဲဒီလိုျဖစ္လို႔လည္း ကုန္ထုတ္လုပ္မႈေတြ၊ ကုန္စည္သယ္ ယူ ပို႔ေဆာင္မႈေတြမွာ အႀကီးအက်ယ္ ထိခိုက္ခဲ့တဲ့အတြက္ စီးပြား ေရးတိုးတက္မႈဟာ က်ဆင္းသြားတယ္။ ေျပာမယ္ဆိုရင္ စက္႐ုံ၊အလုပ္႐ုံေတြဟာဆိုလို႔ရွိရင္လည္း ေကာင္းေကာင္း မလည္ပတ္ ႏိုင္ဘဲျဖစ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ခု လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရးကို ၾကည့္ မယ္ဆိုရင္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလးကို အထိနာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ခုထိေတာင္ ျပန္ၿပီးေတာ့ နာလန္မထူႏိုင္ ေသးပါဘူး။

 

အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္မို႔လုိ႔ GDP က်ဆင္းသြားတဲ့အတြက္ စီးပြားေရးတိုးတက္မႈက်တယ္လို႔ ေျပာၾကတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ဒီအစိုးရလက္ထက္မွာ ဘိန္းထြက္ကုန္ေတြ၊ သစ္ေတာထြက္ကုန္ေတြ ေရာင္းလို႔မရေတာ့ဘူး။ ေက်ာက္စိမ္း ထြက္ကုန္ေတြကိုလည္း ရပ္ပစ္လိုက္တယ္။ အဲဒါေတြကလည္း ဝင္ေငြေလ်ာ့သြားေစတယ္။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ လက္ရွိအေျခအေနမွာ အေျခခံစားေသာက္ကုန္ ေစ်းႏႈန္းေတြ ျမင့္တက္ေနတာကေရာ ဘာေၾကာင့္ပါလဲ။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ ဒါကေတာ့ သိပ္ကို ရွင္းပါတယ္။ GDP က်ရင္ Supply and Demand Law အရ ဝယ္လိုအားမ်ားၿပီး ေရာင္းလို အားဘက္က နည္းတဲ့အတြက္ အလိုလိုကို ေစ်းတက္တတ္တဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ အဲဒါက ကုန္ေစ်းႏႈန္းတက္ရတဲ့ နံပါတ္တစ္ အခ်က္။ ေနာက္နံပါတ္ႏွစ္က ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈ၊ ေငြေၾကးက ဘာေၾကာင့္ေဖာင္းပြလဲဆိုေတာ့ GDP သာ က်တယ္၊ Export ေတြသာ ေလ်ာ့တယ္ ႏိုင္ငံေတာ္က ဘတ္ဂ်က္ေရးဆြဲတဲ့အခါမွာ ေလ်ာ့မွ မေလ်ာ့ခဲ့တာ။

 

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ထက္ ပိုမ်ားတာကိုး။ ဆိုလိုတာက ဝင္ေငြက က်ပ္ဘီလီယံ ၁၇,ဝဝဝ ေလာက္ပဲ ရွိတယ္။ ဘတ္ဂ်က္အသုံးစရိတ္ ထြက္ေငြက က်ပ္ဘီလီယံ ၂ဝ,ဝဝဝ ေက်ာ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ လိုေငြ က်ပ္ဘီလီယံ ၃,၂၈၈ ႀကီးမ်ားေတာင္ လိုေနတယ္။ အဲဒီလို အသုံးစရိတ္ေတြမ်ားေတာ့ သုံးတဲ့ေငြေတြက ျပည္တြင္းလွည့္ လည္ေငြထဲ ေရာက္လာေရာ၊ ေနာက္လိုလာတဲ့အခါ ေငြစကၠဴ အသစ္ေတြ ႐ုိက္ထုတ္ဆိုေတာ့ ဒီမွာတင္ ေငြေၾကးေတြက အရမ္း ကို ေဖာင္းပြသြားတယ္။

 

ေဖာင္းပြလာေတာ့ ျမန္မာက်ပ္ေငြတန္ဖိုး ထိုးက်သြား ေရာ။ က်တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္တည္း ေဒၚလာေငြတန္ဖိုး Exchange Rate တက္တယ္။ တက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ျပည္တြင္းမွာက ႏိုင္ငံ ျခားက သြင္းကုန္ေတြကို အားကိုးရတာျဖစ္သလို သြင္းကုန္အစား ထိုး စက္႐ုံေတြကိုလည္း ျပည္တြင္းမွာ ဘယ္လိုမွ မတည္ေဆာက္ ႏိုင္ေသးတဲ့အတြက္ ျပည္ပသြင္းကုန္ေတြပဲ အားကိုးရတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဓာတ္ဆီေစ်းေတြတက္တယ္၊ ကားတာယာေစ်း ေတြ တက္တယ္၊ ဆိုေတာ့ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးစရိတ္ေတြ အဲဒီ လို တက္လာတာနဲ႔အမွ် ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြက ဝုန္းဒိုင္းဆို တက္ လာေတာ့တာပဲ။

ေနာက္ဆုံး ကန္စြန္းရြက္ေစ်းေတာင္ တက္တာေပါ့၊ သူ႔ကို လည္း သယ္ယူရတာကိုး။ ဥပမာ-ရွမ္းျပည္က အာလူးကိုလည္း ဒီကိုေရာက္ေအာင္ သယ္ရတာကိုး။ အဲဒါေၾကာင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ေတြ တက္လာတယ္။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ ႏုိင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အစိုးရရဲ႕ စာရင္းဇယားေတြအရ ၂ဝ၁၅ နဲ႔ ၂ဝ၁၆ ကို ႏႈိင္းယွဥ္တဲ့အခါ ၂ဝ၁၆ မွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ၂၈ ရာခိုင္ႏႈန္းအထိ က်ဆင္းသြားတယ္ လို႔ သိထားရပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလိုျဖစ္ရတာပါလဲ။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္သြားလဲဆိုေတာ့ ၂ဝ၁၅ တုန္းက သူတို႔(ႏိုင္ငံတကာ)က ေရြးေကာက္ပြဲကို ေစာင့္ၾကည့္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ႏွစ္စပိုင္းက တက္ေနၿပီးေတာ့ ေရြးေကာက္ပြဲနီးလာတဲ့ အခါ ျပန္ၿပီးေတာ့ က်သြားတယ္။ ၂ဝ၁၆ ေရာက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အစိုးရသစ္က ဘာေတြလုပ္မလဲ ေစာင့္ၾကည့္ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားရင္း ႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြ က်သြားတယ္။

 

ေနာက္တစ္ခုက ႏိုင္ငံျခားရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈဥပေဒနဲ႔ ျပည္ တြင္းရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ဥပေဒႏွစ္ခုကို ေပါင္းၿပီးေတာ့ ေရးဆြဲေနပါၿပီ ဆိုၿပီး လုပ္လိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီအခ်က္ကိုလည္း ျပည္ပက ေစာင့္ၾကည့္ၾကျပန္တယ္။ အဲဒီေရးဆြဲတဲ့ဟာက ၿပီးခဲ့တဲ့ ၾသဂုတ္ လကမွ ထုတ္ျပန္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ဒါက ေနာက္က်တဲ့သေဘာ ျဖစ္ တယ္။ အမွန္က ဒီဥပေဒ ေရးဆြဲတာကို ၂ဝ၁၄ ကတည္းက လုပ္ေနခဲ့တာ။ အခ်ိန္မီ မထုတ္ျပန္ႏိုင္တဲ့အခါက်ေတာ့ ရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံမႈ လုပ္မယ့္သူေတြက ေစာင့္ၾကည့္တဲ့အဆင့္မွာပဲ ရွိေန ခဲ့တယ္။

 

အခု ဥပေဒ ထုတ္ျပန္ႏိုင္ၿပီဆိုေပမယ့္ နည္းဥပေဒ မထြက္ ေသးဘူး။ ဇန္နဝါရီလ ထုတ္ျပန္မယ္ေျပာတာ ခုထိ မထြက္ေသး ဘူး။ အခုပဲ လကုန္ေတာ့မယ္။ အဲဒီလို ေႏွးေကြးေသာ လုပ္ရပ္ေတြ ေၾကာင့္ ေစာင့္တဲ့သူေတြက လည္ပင္းႀကီးေတြ ရွည္ၿပီး ေမာ္ေန ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္မွ ရွိရင္းစြဲဥပေဒနဲ႔ပဲ ဝင္မယ္ဆိုတဲ့သူက လည္း ဝင္လာလို႔သာ ေတာ္ေသးတယ္ ေျပာရမယ္။ ဥပမာ- စင္ကာပူဆိုလို႔ရွိရင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတယ္။ အခုဆိုရင္နံပါတ္ တစ္ ေနရာမွာ ရွိတယ္။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ အစိုးရရဲ႕ စီးပြားေရးမူဝါဒ ၁၂ ခ်က္ထဲမွာ ႏိုင္ငံသား အားလုံးကို အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းေတြ ေဖာ္ထုတ္ေပးတဲ့ အျပင္ အဲဒီလိုအခြင့္အလမ္းေတြျဖစ္ေစမယ့္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ေတြကို ဦးစားေပးေဆာင္ရြက္ရန္ ဆိုတာမ်ဳိး ပါပါတယ္။ ဆိုေတာ့ ဒါနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္လိုမ်ား ေတြ႕ရပါသလဲ။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ အဲဒီဟာက အခုလက္ရွိမွာ ႏိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္က ေျပာတယ္ေလ။ ဆိုပါေတာ့၊ ထိုင္းကိုေရာက္တဲ့အခါ ျမန္မာႏိုင္ငံ က ႏိုင္ငံျခားေရာက္ေနတဲ့သူေတြ ျပန္လာၾကဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္။ ျပန္လာတယ္ဆိုတာက အလုပ္သမားေတြ ျပန္လာခိုင္းရင္ ဒီ ေရာက္တဲ့အခါ အလုပ္လက္မဲ့ျပႆ      နာနဲ႔ တိုးမွာပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အလြန္ေတာ္တဲ့ ဟိုမွာ (ျပည္ပႏိုင္ငံ) အရမ္းကို ထြန္းေပါက္သြား တဲ့သူေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ဟိုမွာခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသြားတဲ့သူေတြ ေရာ သူတို႔သာ ဝင္လာၾကရင္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ လုပ္ငန္းႀကီးေတြက ဒီမွာ လူေတြ အမ်ားႀကီးကို အလုပ္အကိုင္ေတြ ေပးႏိုင္မွာေပါ့။

ေနာက္ ျပည္တြင္းမွာ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းရရွိဖို႔ ဆိုရင္ေတာ့ အထူးသျဖင့္ ၇ဝ ရာခိုင္ႏႈန္းေသာ ေက်းလက္ေဒသ က လူေတြ အလုပ္အကိုင္ရရွိဖို႔ ရွာေပးရမယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆို လို႔ရွိရင္ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္ လယ္ယာေျမ ေတြ သိမ္းထားတာေတြကို ပိုင္ရွင္ရွိသည္ဆိုတဲ့ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး ေတြ ေထာင္ထားတာေတြကို ျပန္ျဖဳတ္ေပးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရမယ္။

 

ၿပီးေတာ့ သိပ္စိစစ္ၿပီးေတာ့ လုပ္မေနနဲ႔။ လုပ္ႏိုင္တဲ့၊ လုပ္ မယ့္သူကို ေပးလုပ္လိုက္ေတာ့ေပါ့။ အဲဒါကို တစ္ခါတည္း အရင္ တုန္းက မ်ဳိးစုံ စိစစ္ေနတာပဲ၊ ပုံစံခုနစ္တို႔ဘာတို႔နဲ႔။ ဆိုေတာ့ အဲဒီ လိုလယ္ယာေျမေတြျပန္ေပးလိုက္ရင္လည္း စိုက္ပ်ဳိးေရးမွာ လူ ေတြ အမ်ားႀကီးပါဝင္ႏိုင္တဲ့အတြက္ အလုပ္အကိုင္ေတြ ရၾကမယ္။

 

ၿပီးေတာ့ ေက်းရြာေတြမွာ သူတို႔ရဲ႕ လက္မႈလုပ္ငန္းေတြ၊ ေဒသဆိုင္ရာ ထြက္ကုန္မ်ဳိးေတြနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္း ေလးေတြ ရွိတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးေတြ ဖြံ႕ၿဖိဳးေအာင္လုိ႔ လုံးဝကို မလုပ္ တာ။ ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရအဆက္ဆက္ပဲ။ လုပ္လည္း မလုပ္တတ္ ဘူး၊ လုပ္တတ္တဲ့သူကိုလည္း ေခၚလည္း မေခၚ၊ အားလည္း မကိုး ဘူး။ ဆက္လည္း မဆက္ဆံၾကဘူး။ ဥပမာေျပာၾကပါစို႔၊ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ အုိဟီးတာျပည္နယ္က အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးဆိုရင္ မက္ေဆးေဆးဆု ေတာင္ ရသြားတယ္။ OVOP ဆိုၿပီး လုပ္လိုက္တာ။ One Village One Product ဆိုၿပီး ကမၻာေတာင္ ေက်ာ္သြားတယ္။

 

အခုဆိုရင္ ကမၻာ့ႏိုင္ငံေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္ကေန ဝိုင္းၿပီး လုပ္ ေနၾကၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံအေတာ္မ်ားမ်ားက လုပ္ေနၾကၿပီ။ ျမန္မာႏိုင္ငံအေနနဲ႔လည္း ေပါင္းသင္းပါေတာ့လား၊ ဆက္ဆံပါ ေတာ့လား၊ သြားေလ့လာပါေတာ့လား။ JICA တို႔၊ JETRO တို႔နဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး လုပ္ပါေတာ့လား။ အဲဒါဆိုရင္ ေက်းလက္ေတြမွာ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းေတြ အမ်ားႀကီး ေပၚလာမယ္။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ တာဝန္ရွိတဲ့သူေတြက မလုပ္ေသးဘဲ ဘာေၾကာင့္ ခုလို ျဖစ္ေနရတယ္လို႔ ျမင္ပါသလဲ။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ ဘာလို႔ မလုပ္ဆို အဆက္ဆက္က ဘာမွကို မလုပ္ ခဲ့လို႔ အခုလို ရွိေနတာပဲ။ ဒီတစ္ခုတင္ မဟုတ္ဘူး၊ ဘယ္ဟာမွကို ဟုတ္တိပတ္တိ မလုပ္ဘူး။ အခုဆိုရင္ မူဝါဒႀကီးေပၚလာၿပီ။ မူ ဝါဒနဲ႔အညီ လုပ္ရေတာ့မယ္။ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရေတာ့မယ္။ အဲဒီအခါမွာ သက္ဆိုင္ရာ အစိုးရဌာနေတြ၊ သက္ဆိုင္ရာဝန္ႀကီး ေတြ၊ အရာရွိႀကီးေတြက လုပ္ဖို႔ လိုတယ္။ လုပ္တဲ့ေနရာမွာလည္း ဥပေဒလိုအပ္ရင္ လႊတ္ေတာ္ကို ျပ႒ာန္းခိုင္းေပါ့။ တည္ဆဲ ဥပေဒေတြအရဆိုရင္လည္း အဲဒီအတိုင္းပဲ လုပ္ၾကပါလား။

 

ႏိုင္ငံေတာ္အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္က ဒါလုပ္လို႔ ေခၚေျပာမွ ထ လုပ္ေနတဲ့သေဘာမ်ဳိးႀကီး လုပ္ေနလို႔ေတာ့ မရဘူးေလ။ ဆိုေတာ့ အတိုင္ခံပုဂၢိဳလ္ကိုလည္း အျပစ္မတင္ရက္ပါဘူး။ ေခတ္အဆက္ ဆက္မွာက အာဏာရွိတဲ့သူ လက္ထဲကို ေရာ့…ဒါလုပ္ဆိုၿပီး လုပ္ ငန္းႀကီးေတြ ထိုးေပးလိုက္တဲ့အခါမွာ အာဏာကို သုံးၿပီးေတာ့ ကိုယ့္အိတ္ကပ္ထဲကုိပဲ ထည့္ၾကေတာ့တယ္။ အဲဒီလို ဆိုးရြားတဲ့ အေတြ႕အႀကဳံေတြလည္း ရွိခဲ့ေတာ့ လက္လြတ္စပယ္ေပးမလုပ္ ခိုင္းရဲဘူးေပါ့။ ဥပမာေျပာရင္ ေက်ာက္စိမ္းလုပ္ငန္း ဆိုပါေတာ့ အခု ပိတ္လိုက္တယ္။ ပိတ္မွာေပါ့၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂ဝ၁၄ တုန္းကဆိုရင္ သူ႔ရဲ႕ဝင္ေငြက အေမရိကန္ေဒၚလာသန္းေပါင္း ၃ ဒသမ ၆ ဘီလီ ယံေလာက္အထိရွိတယ္။ အဲဒါကို အစိုးရရဲ႕ စာရင္းမွာ ေဖာ္ျပတာ က ေဒၚလာ ၁ ဒသမ ၁ ဘီလီယံပဲ ရွိတယ္။ က်န္တဲ့ ၂ ဒသမ ၅ ဘီ လီယံေလာက္က ဘယ္ေပ်ာက္သြားလဲဆိုၿပီးေတာ့ ေမးခြန္းထုတ္ ခဲ့ရတယ္မဟုတ္လား။

 

အဲဒီလိုေတြျဖစ္မွာစိုးလို႔ သူ(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္)က အရမ္းေပးမလုပ္ဘဲနဲ႔ ထိန္းခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အၾကာႀကီးေတာ့ မလိုဘူးေလ။ ဥပမာ- ကေလးတစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေစခ်င္ လို႔ ရွိရင္ သူ႔ကို တကယ္ေလွ်ာက္ခိုင္းမွပဲ သူ ေလွ်ာက္တတ္မွာေပါ့။ ကေလးတစ္ေယာက္ စာတတ္ေစခ်င္လို႔ ရွိရင္လည္း သူ႔ကို ေက်ာင္းကို တိုက္႐ုိက္ပို႔လိုက္ေပါ့။ ေက်ာင္းမွာ စာသင္ေပးမယ့္ ဆရာ၊ ဆရာမေတြ ရွိတာပဲ။

 

အဲဒီလိုမဟုတ္ဘဲနဲ႔ ေက်ာင္းေရာက္သြားတဲ့အခါ ငါ့ ကေလးကို ဆရာေတြက ဂ႐ုမစိုက္ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ သူမ်ား က ခုံေပၚက တြန္းခ်ရင္ လက္က်ဳိးသြားမွာေပါ့တို႔၊ ဘာတို႔ ေတြးပူ ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းမလႊတ္ဘဲ ထားလို႔ ဘယ္ရပါ့မလဲ။ အာဏာတို႔၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္တို႔ဆိုတာကလည္း ေပးလုပ္မွပဲ လုပ္ရဲကိုင္ရဲ၊ လုပ္ႏိုင္ ကိုင္ႏိုင္ရွိတဲ့ သေဘာရွိတယ္။ ေပးမလုပ္ဘဲနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားရင္ ေတာ့ လုပ္ရဲလာစရာမရွိသလို လုပ္တတ္ေတာ့မွာလည္း မဟုတ္ ဘူး။ ဘာမွလည္း ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္မႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ေကာ္မရွင္ဖြဲ႕စည္း တဲ့ကိစၥမွာ အစိုးရသစ္ဖြဲ႕ၿပီးလို႔ သုံးလအထိ အခ်ိန္ယူခဲ့ရတယ္။ ဆိုေတာ့ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ၾကန္႔ၾကာမႈေတြ ရွိတယ္ဆိုၿပီး ေျပာၾက တယ္။ ဒီအေပၚမွာေရာ ဘယ္လိုမ်ား မွတ္ခ်က္ေပးလိုပါသလဲ။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ ဒီျဖစ္စဥ္ဟာလည္း အမွန္ပဲေလ။ ေကာ္မရွင္မွာ ပါမယ့္ အဖြဲ႕ဝင္အသစ္၊ လူအသစ္ေတြနဲ႔ ျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းရတယ္။ သို႔ေသာ္ အခ်ိန္ၾကာေစတဲ့ အေၾကာင္းရင္းက ခင္ဗ်ားတို႔ စိတ္ သစ္ လူသစ္၊ အႀကံဥာဏ္အသစ္ေတြနဲ႔ မခိုးမဝွက္ လာဘ္လာဘ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲနဲ႔ လုပ္ၾကလို႔ မခိုင္းခဲ့တဲ့အတြက္ ျဖစ္ရတာပဲ။ အဲဒီ လို လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ ၾကန္႔ၾကာတဲ့အတြက္လည္း ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ အပိုင္းကို ထိခိုက္တာလည္း အေၾကာင္းတစ္ခ်က္အေနနဲ႔ ပါ သြားတယ္။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ အစိုးရရဲ႕  စီးပြားေရးမူဝါဒေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ လက္ရွိ အေျခအေနမွာ ဘယ္အပိုင္းေတြကို အေကာင္အထည္ ေဖာ္လာ တာ ေတြ႕ရပါသလဲ။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ ေစာေစာက ေျပာခဲ့သလိုေပါ့ဗ်ာ။ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳး မႈနဲ႔ပတ္သက္လို႔ သူတို႔အစိုးရပိုင္းက ျပည္ေထာင္စုအဆင့္မွာ ဖြံ႕ ၿဖိဳးမႈမိတ္ဖက္အဖြဲ႕လိုဟာမ်ဳိး ဖြဲ႕တယ္။ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈဆိုင္ရာ ညႇိႏႈိင္း ေဆာင္ရြက္ေရးအဖြဲ႕လို႔ ေခၚရမယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီမွာလည္း ျပႆနာက ဘာလဲဆိုေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းကိစၥပဲဗ်။ အဖြဲ႕ေတြ ေတာ့ ဖြဲ႕လိုက္တယ္၊ သို႔ေသာ္ သူ(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္)အားမွ အစည္းအေဝးေတြ၊ ဘာေတြလုပ္ရ၊ ညႇိႏႈိင္းေဆြးေႏြးရဆိုေတာ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြ ခ်ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အခ်ိန္က ၾကန္႔ၾကာမႈရွိသြား တယ္။ ဘာလို႔လဲဆို သူ႔ရဲ႕ အဆုံးအျဖတ္၊ သေဘာထားမွတ္ခ်က္ကို ေစာင့္ေနရတာကိုး။ အဲဒီေတာ့ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ မူဝါဒေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဒီေန႔အထိ အေကာင္အထည္ေဖာ္တာ ထင္ထင္ရွား ရွား မေတြ႕မိေသးဘူး။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ အေကာင္အထည္ေဖာ္တာ မေတြ႕ရေသးဘူးဆိုတာ က စီးပြားေရးမူဝါဒ ၁၂ ခ်က္လုံးကို ဆိုလိုခ်င္တာလား ခင္ဗ်။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ ဟုတ္ပါတယ္။ မူဝါဒ ၁၂ ခ်က္ကိုပဲ ေျပာတာပါ။ ဥပမာေျပာရရင္ လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးနဲ႔ ပတ္သက္ တဲ့ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းေတြ ဖန္တီးေပးရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ ပါေပမယ့္ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ သင္တန္းေက်ာင္းလိုဟာမ်ဳိးေတြ တစ္ခုမွ မဖြင့္ႏိုင္ေသးဘူး။ ဆို ပါေတာ့၊ ျမန္မာျပည္ဟာ စိုက္ပ်ဳိးေရးႏိုင္ငံျဖစ္ၿပီး စိုက္ပ်ဳိးေရး သင္တန္းေက်ာင္း မရွိသေလာက္ အလြန္ကို နည္းပါးတယ္။

 

စာသင္လို႔ရတဲ့ တကၠသိုလ္ေတာင္မွ တစ္ႏိုင္ငံလုံးတစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြကို တိုးခ်ဲ႕ ဖြင့္လွစ္ေပးဖို႔ လိုအပ္တာေပါ့။ ခု ေတာ့ အဲဒီလိုလုပ္တာ မေတြ႕ရဘူး။ ဆိုေတာ့ စိုက္ပ်ဳိးေရးနည္း ပညာနဲ႔ ပတ္သက္ရင္ ကိုယ့္ေတာင္သူေတြက ဘယ္လိုမွ မလိုက္ ႏိုင္ဘူး။ ျဖစ္သင့္တာက ဧရာဝတီတိုင္းမွာ တစ္ခု၊ ပဲခူးတိုင္းမွာ တစ္ခု၊ ရန္ကုန္တိုင္းမွာ တစ္ခု၊ ေနာက္ စစ္ကိုင္းလို ေနရာမ်ဳိးမွာ တစ္ခု အဲဒီလိုမ်ဳိး စိုက္ပ်ိဳးေရးပညာကို လက္လွမ္းမီႏိုင္ေအာင္ ဖြင့္ေပးသင့္တယ္။ ဒါကတကယ့္ကို Vocational Education (အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာ)၊ Professional Education ေတြပဲ ဖြင့္ကိုဖြင့္ရမယ္၊ လုပ္ကို လုပ္ေပးရမယ္။ အခုေတာ့ မူပဲရွိ တယ္။ မလုပ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ ဘာေၾကာင့္ မလုပ္ေသးတယ္လို႔ ထင္ပါသလဲ။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ တစ္အခ်က္က ေျမစမ္းခရမ္းပ်ဳိးရမွာ ေၾကာက္ေန ေသးလို႔။ ေျမကိုစမ္းရမယ္၊ ၿပီးေတာ့မွ ခရမ္းကို ပ်ဳိးရမယ္၊ အဲဒီ ဟာကို မွားသြား၊ လြဲသြားမွာ သိပ္ေၾကာက္ေနတယ္။ အျပစ္တင္ခံ ရမွာ သိပ္စိုးရိမ္ေနတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ဥပမာေျပာရရင္ အခုဆို ဘတ္စ္ကားစနစ္ကို ခ်က္ခ်င္းေကာက္လုပ္လုိက္တယ္။ ဒိန္းဆို ၿပီးေတာ့။ အဲဒီေတာ့အခု YBS (Yangon Bus Service)ဆိုတာ ေပၚလာတယ္။ စစခ်င္းေတာ့ လူေတြ ေျပးရလႊားရ ဒုကၡေရာက္ရနဲ႔ ျပႆ     နာေတြေတာ့ အမ်ားႀကီးရွိတာေပါ့။ သို႔ေသာ္ အဲဒီအခက္ အခဲေတြက ဘယ္ေလာက္အခ်ိန္ၾကာမလဲ၊ အခက္အခဲရွိရင္ ေျဖ ရွင္းလိုက္၊ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေရွ႕ကိုဆက္သြားၾကရမွာ။ ေျပာခ်င္တာက လက္ရွိအစိုးရဟာ ျပည္သူက တင္ေျမႇာက္ထားတဲ့ အစိုးရဗ်ာ၊ အဲဒီေတာ့ ေရွ႕ကေန ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဦးေဆာင္သြားမယ္ဆိုရင္ ျပည္သူက ေနာက္က လိုက္ၾကမွာဘဲ။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈနဲ႔အတူ တစ္ဖက္က ေဒၚလာ တန္ဖိုးလည္း ျမင့္လာခဲ့တယ္။ ဆိုေတာ့ ဒီျဖစ္ရပ္က ျပည္သူေတြ အေပၚမွာ ဘယ္လိုအက်ဳိးသက္ေရာက္မႈေတြ ရွိလာႏိုင္မလဲ။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ေဒၚလာတန္ဖိုးဟာ တက္ ကိုမတက္ရဘူး။ အဲဒီဟာကို ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ လက္ထက္တုန္း က ေဒၚလာတန္ဖိုး တက္ကို တက္ရမယ္ဆိုၿပီး လုပ္ခဲ့တယ္။ ေျပာ မယ္ဆိုရင္ ဝန္ႀကီးအခ်ဳိ႕ရဲ႕ အေတြးအေခၚဟာ သိပ္ကို မွားယြင္း      ခဲ့တယ္။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ ေဒၚလာတန္ဖိုးလား၊ က်ပ္ေငြတန္ဖိုးလား ခင္ဗ်။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ က်ပ္ေငြ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဒၚလာတန္ဖိုးတက္ေအာင္ ဆိုၿပီး လုပ္ခဲ့တာပါ။ ဘယ္ေလာက္အထိ မွားယြင္းခဲ့လဲဆိုေတာ့  IMF (အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာေငြေၾကးရန္ပုံေငြအဖြဲ႕)န႔ဲ  World Bank (ကမၻာ့ဘဏ္)က တစ္ေဒၚလာကို ေျခာက္က်ပ္နဲ႔ လုပ္တဲ့ အခါက်ေတာ့ ဥပမာ-ဂက္စ္ေရာင္းတာက ႏွစ္ဘီလီယံဖိုးရွိတယ္ ဆိုပါေတာ့ ဒါကို ခုနက ေစ်းနဲ႔တြက္ရင္ ျမန္မာေငြ ၁၂ ဘီလီယံပဲ ရမွာေပါ့။ အဲဒီတုန္းက တစ္ေဒၚလာကို ေမွာင္ခုိေစ်း တစ္ေထာင္ ဝန္းက်င္ျဖစ္ေနတုန္းက ေစာေစာက ဂက္စ္ပမာဏအတြက္ က်ပ္ ဘီလီယံေပါင္း အဆတစ္ေထာင္ေလာက္ ရတယ္။ ဆိုေတာ့ အစိုးရရဲ႕ဘတ္ဂ်က္က ေလာက္တယ္။ အဲဒီလိုျဖစ္ေအာင္လည္း တြက္ယူခဲ့တယ္။

 

အဲဒီတုန္းက တစ္ေဒၚလာေျခာက္က်ပ္ဆိုတာကလည္း နည္းလြန္းတယ္။ တစ္ေထာင္ဆိုေတာ့လည္း မ်ားလြန္းေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ၾကားခ်ၿပီးေတာ့ ၅ဝဝ ပဲ လုပ္ပါဆိုၿပီး ပညာရွင္ ေတြက အႀကံေပးၾကတယ္။ ဒါကို လုပ္ငန္းရွင္အခ်ဳိ႕က ကန္႔ကြက္ တယ္။ ေရလုပ္ငန္းေတြ ထိခိုက္မယ္၊ ေတာင္သူေတြကို ထိခိုက္ မယ္ စသျဖင့္ေပါ့။ ေနာက္ဆုံး ရွစ္ရာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ ညႇိလို႔ ရသြားတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဘာျဖစ္လာလဲဆိုေတာ့ ကားပါမစ္ေတြကို အရမ္းကာေရာ (အစိုးရက)ခ်ေပးလိုက္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို ေတာ့ ကားေတြသြင္းလာရင္ ေဒၚလာေတြ ဝယ္လာရမယ္။ အဲဒီ အခါ ေဒၚလာေစ်းလည္း တက္ကုန္ေတာ့တာပဲ။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ ဒီလိုဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ က်ပ္ေငြတန္ဖိုး ျပန္ တက္လာေအာင္ေရာ ဘယ္လိုလုပ္ရင္ ရႏိုင္မယ္လို႔ ထင္ပါသလဲ။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ တစ္အခ်က္က မေတာ္မတရား လုပ္ေနတဲ့ဟာ ေတြကို ေဖာ္ထုတ္တားဆီးရမယ္။ ဥပမာ- Import Export လုပ္ တဲ့အခါမွာ Over Invoicing (ပိုျပပို႔ကုန္လႊာ) Under Invoicing (လိုျပပို႔ကုန္လႊာ)ဆိုတဲ့ ပိုျပ၊ လိုျပတဲ့ဟာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္တဲ့ ႏိုင္ငံျခားမွာ ေဒၚလာအေကာင့္ဖြင့္ၿပီးေတာ့ ျပည္တြင္းမွာေဒၚလာ ေစ်းကစားၿပီး ေရာင္းသုံးေနတဲ့ဟာမ်ဳိးေတြကို အေရးယူ ေဆာင္ ရြက္ရမယ္။

 

ႏွစ္အခ်က္က ေဒၚလာေစ်းတက္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းတစ္ခု က ဘယ္ႏိုင္ငံမွာမဆို ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြက သူ႔ႏိုင္ငံတြင္း မွာ သူ႔ႏိုင္ငံေငြေၾကးကိုပဲ အသုံးျပဳခြင့္ေပးသလို ကိုယ္ေတြမွာ လည္း အဲဒီလိုသတ္မွတ္ရမယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ဘုရားေပၚတက္လည္း ေဒၚလာနဲ႔၊ ကားငွားစီးလည္း ေဒၚလာနဲ႔ ဟိုတယ္ေတြကလည္း ေဒၚလာမွ မရရင္ ခက္ရေခ်ရဲ႕ဆို ၿပီး လုပ္ေတာ့ က်ပ္ေငြတန္ဖိုးက က်ၿပီေပါ့။

 

တကယ္တမ္းက ျမန္မာျပည္တြင္းမွာ က်ပ္ေငြအသုံးျပဳၿပီး ေတာ့ပဲ ေရာင္းပါ၊ ဝယ္ပါဆိုၿပီး သတ္မွတ္ရမယ္။ ေနာက္တစ္ခုက နယ္စပ္ကေန ခိုးထြက္ေနတဲ့ ေဒၚလာေတြကိုလည္း ေဖာ္ထုတ္ အေရးယူရမယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ေဒၚလာေစ်းက်ၿပီး က်ပ္ေငြတန္ဖိုး တက္လာမယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒါေလာက္နဲ႔တင္ မရေသးဘူး။ ဒီထက္ ပိုအေရးႀကီးတာက အစိုးရတစ္ရပ္မွာ ဘ႑ာေရးဆိုင္ရာ မူဝါဒ ဆိုတာ ရွိကို ရွိရမယ္။ အခုလုပ္ေနသလိုမ်ဳိး ဘတ္ဂ်က္ဆိုတာ လႊတ္ေတာ္တင္ၿပီး ေဆြးေႏြးေန႐ုံနဲ႔ မလုံေလာက္ဘူး။ လႊတ္ ေတာ္ကိုပို႔လိုက္တာဟာ ဘယ္လိုမူဝါဒေတြနဲ႔ ေရးဆြဲေနမွန္းလည္း မသိရဘူး။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ ဒီလိုဆိုရင္ လက္ရွိအစိုးရမွာေရာ ဘ႑ာေရးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ မူဝါဒမရွိဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာလား။

 

ဦးလွေမာင္။  ။ ဒါေပါ့။ ဘာမူဝါဒမွ မေတြ႕ရဘူး။ အဲဒီေတာ့ ဘတ္ ဂ်က္ထဲမွာ အမ်ားႀကီးေတြ ထည့္ေရး၊ အရမ္းႀကီးေတြ သုံးဆိုတာ မ်ဳိးေတြ ျဖစ္လာေတာ့ မေလာက္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အဲဒီလို မလုပ္ဘဲနဲ႔ ပညာေရးအတြက္ ဘယ္ေလာက္၊ က်န္းမာေရးအတြက္ ဘယ္ ေလာက္၊ ကာကြယ္ေရးအတြက္ ဘယ္ေလာက္ဆိုတာကို မူနဲ႔ကို ခ်ထားရမွာ။ မဟုတ္လို႔ရွိရင္ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔ တိုးတိုးၿပီး ေတာင္းတာ ေတြ ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္မယ္။ အဲဒီလိုျဖစ္ေတာ့ ဘတ္ဂ်က္လိုေငြ ျပမယ္၊ ေနာက္ ေဒၚလာေစ်းလည္း တက္လာေစတယ္ေလ။

 

ေမာ္ကြန္း။  ။ ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ဖို႔ဆိုရင္ အစိုးရ အေနနဲ႔ ဘယ္က႑ေတြကို ဦးစားေပးလုပ္ေဆာင္သင့္တယ္လို႔ ျမင္ပါသလဲ။

ဦးလွေမာင္။  ။ ျမန္မာႏိုင္ငံစီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ခ်င္ရင္ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံမ်ား ဘယ္လိုလုပ္သြားလဲ ဆိုတာကို ေလ့လာအတုယူၿပီး အဲဒီအတိုင္း မ်က္ျခည္မျပတ္ အေကာင္အထည္ဖို႔သြားဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက အျမင္ကို အျမင္အတိုင္းပဲ ဆုံးျဖတ္လုပ္ကိုင္ပါ။ အသစ္အဆန္း ေတြ မထြင္ပါနဲ႔။ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံကို ၾကည့္မလား၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၅ ႏွစ္ ေလာက္က လုံးဝခြၽတ္ၿခဳံက်ခဲ့တယ္။

 

သို႔ေသာ္ အေမရိကန္နဲ႔ ေပါင္းၿပီးေတာ့ ျပဳျပင္တည္ ေဆာက္တယ္။ အခု ကမၻာ့ဒုတိယ အဖြံ႕ၿဖိဳးဆုံးအဆင့္ကို ေရာက္ ေနၿပီ။ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက ၁၉၇၂ ေလာက္က ႏိုင္ငံကို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ေရးလုပ္တယ္။ အခု ႏွစ္ေပါင္း ၂ဝ၊ ၃ဝ ၾကာတဲ့အခါမွာ အမ်ားႀကီး တိုးတက္ေနၿပီ။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္ၿပီလို႔ ေျပာခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ျပဳျပင္ရမယ္၊ ေျပာင္းလဲ ရမယ္။ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရလက္ထက္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕ ကို တစ္လွမ္းခ်င္း သြားေနပါတယ္လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ တကယ္တမ္း ကြၽန္ေတာ္တို႔က အဲဒီေလာက္နဲ႔ မရဘူး။ တစ္လွမ္းခ်င္းမဟုတ္ဘူး၊ ခုန္ပ်ံၿပီးေတာ့ကို သြားမွ သူမ်ားကို လိုက္မီေတာ့မွာ။ အဲဒီေတာ့ ရဲရဲႀကီး ေျပာင္းလဲလိုက္ပါလို႔ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ ္။         ။

 

၂၀၁၇-ေဖေဖၚဝါရီလထုတ္၊ ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္(၄၃)မွ အင္တာဗ်ဴး ျဖစ္ပါသည္။

 

မင္းလြင္ ေမးသည္။

Advertise Here

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here