Home အင္တာဗ်ဴး “အေမရိကကုိလာမယ့္ ဒုကၡသည္ အေရအတြက္ကုိ ကန္႔သတ္ေတာ့ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္လာမလဲ”

“အေမရိကကုိလာမယ့္ ဒုကၡသည္ အေရအတြက္ကုိ ကန္႔သတ္ေတာ့ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္လာမလဲ”

194
0
Advertise Here

ေဘာ္စတြန္

အေမရိကန္သမၼတေဒါနယ္ထရမ့္ဟာ ေရြးေကာက္ပြဲကာလ တစ္ေလွ်ာက္လံုး တရားဝင္အေထာက္အထားမရွိတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္သူေတြကို တိုင္းျပည္ကေန ႏွင္ထုတ္မယ္၊ ဒုကၡသည္အေရအတြက္ကို ကန္႔သတ္ေလွ်ာ့ခ်မယ္ဆိုၿပီး တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ သမၼတအျဖစ္ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံရၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း သူရဲ႕ကတိကဝတ္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ တုိင္းျပည္အတြင္း ဝင္ေရာက္ခြင့္ျပဳမယ့္ ဒုကၡသည္အေရအတြက္ကို ထက္ဝက္ေက်ာ္ေလာက္ ေလွ်ာ့ခ်မယ့္ကိစၥလည္းပါပါတယ္။ ဒီဟာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒုကၡသည္ေတြကိုေနရာခ်ထားေရးေတြလုပ္ေဆာင္ေပးေနတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြက စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္ေနၾကပါတယ္။

ဘာေၾကာင္ ့အခုလိုစိုးရိမ္ေနၾကရတာလဲ၊ဘယ္လိုအက်ဳိးဆက္ေတြျဖစ္လာႏိုင္မလဲဆိုတာေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဒုကၡသည္ေတြ ေနရာခ်ထားေရးနဲ႔ ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြကို ကူညီေပးေနတဲ့အဖြဲ႕အစည္းေတြထဲက သံုးဖြဲ႕ကို ေမာ္ကြန္းက ခ်ဥ္းကပ္ ေမးျမန္းထားပါတယ္။

Advertise Here

ေမးျမန္းခြင့္ရခဲ့သူေတြကေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ မတ္ဆက္ခ်ဴးဆက္ျပည္နယ္၊ ေဘာ္စတြန္ၿမိဳ႕မွာ ႐ုံးခ်ဳပ္ဖြင့္ၿပီး နယူးအဂၤလန္ေဒသမွာ ဒုကၡသည္ေတြ၊ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္သူေတြကိုအကူအညီေပးေနတဲ့ International Institute of New အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္နဲ႔ ဥကၠ႒ျဖစ္သူ မစၥတာဂ်က္ဖရီသီးလ္မန္း၊ ေဘာ္စတြန္ၿမိဳ႕မွာ ဒုကၡသည္ေတြကို ေနရာခ်ထားေရးနဲ႔ အေထာက္အပံ့အခ်ဳိ႕ စီစဥ္ေပးေနတဲ့ ခရစ္ယာန္ဘာသာေရးအဖြဲ႕ Emmanuel Gospel Center ရဲ႕ ဒါ႐ုိက္တာ မစၥတာဂရက္ဒတ္ဝယ္လာနဲ႔ မတ္ဆက္ခ်ဴးဆက္ျပည္နယ္၊ ဝူစတာၿမိဳ႕က ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြကိုအကူအညီေပးေနတဲ့ Worcester Refugee Assistance Project (WRAP) ရဲ႕ ဒုကၡသည္မ်ားအဂၤလိပ္စာသင္ၾကားေရး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သူ မစၥတာကိုင္လ္တင္ဂေလတို႔ပဲျဖစ္ပါတယ္။

(နယူးအဂၤလန္ေဒသဟာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုအေရွ႕ဘက္ကမ္းရိုးတန္းဘက္မွာ တည္ရွိၿပီး အဲဒီေဒသထဲမွာ မတ္ဆက္ခ်ဴးဆက္ျပည္နယ္၊ ကြန္နက္တီးကတ္ျပည္နယ္၊ မိန္းျပည္နယ္၊ နယူးဟမ္႐ႈိင္းယားျပည္နယ္၊ ႐ုိ႕ဒ္အိုင္းလန္းျပည္နယ္နဲ႔ ဗားမြန္႔ျပည္နယ္တို႔ ပါဝင္ပါတယ္။ ဝူစတာၿမိဳ႕ကေတာ့ မတ္ဆက္ခ်ဴးဆက္ျပည္နယ္မွာ ျမန္မာႏုိင္ငံက လာေရာက္ေနထိုင္တဲ့ ဒုကၡသည္ဦးေရ အမ်ားဆံုးရွိတဲ့ ေနရာျဖစ္ပါတယ္။)

ေအာက္မွာေဖာ္ျပထားတာေတြကေတာ့ ၎တို႔နဲ႔အင္တာဗ်ဴးထားတဲ့အထဲကေန အခ်ဳိ႕ကိုေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

Photo – Nyan Lynn                                                                                   ဂ်က္ဖရီသီးလ္မန္း

International Institute of New England ရဲ႕ ဥကၠ႒ မစၥတာဂ်က္ဖရီသီးလ္မန္းရဲ႕ အျမင္

 

ေမာ္ကြန္း။ ။ အေမရိကကိုေရာက္လာၾကတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြမွာ ဘယ္လိုအခက္အခဲမ်ဳိးေတြ ရွိၾကလဲ။

ဂ်က္ဖရီသီးလ္မန္း။ ။ အႀကီးမားဆံုးအခက္အခဲကေတာ့ အေမရိကမွာ အထာက်ေအာင္ေနဖို႔ပဲ။ ဒုကၡသည္ေတြဆိုတာ ဆီးရီးယားကပဲလာလာ၊ အီရတ္ကပဲလာလာ၊ အာဖဂန္နစၥတန္ကပဲလာလာ၊ ဗမာႏိုင္ငံက၊ ဒါမွမဟုတ္ ဆိုမာလီ၊ ကြန္ဂို ဘယ္ႏိုင္ငံကပဲလာလာ သူတို႔ဟာသူတို႔ေျမကိုေတာ့ မခြဲခြာခ်င္ၾကပါဘူး။ သူတို႔ဘုိးဘြားေတြ၊ သူတို႔ဇာစ္ျမစ္ေတြရွိတဲ့ေနရာမွာ ေနခ်င္ၾကတာေပါ့။

ဒါေပမဲ့ သူတို႔ဟာ သူတို႔မဖန္တီးတဲ့ ပဋိပကၡေတြၾကားမွာ ဒုကၡေတြေရာက္ၿပီး ကေလးေတြလည္းေက်ာင္းမေနႏိုင္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ဒုကၡသည္စခန္းေတြကို ေရာက္ကုန္ၾကတာ။ အဲဒီမွာ ႏွစ္အမ်ားႀကီးၾကာခ်င္ၾကာမယ္။ တခ်ဳိ႕ဆို ၁၇ ႏွစ္ ၁၈ ႏွစ္ေလာက္ ဒုကၡသည္စခန္းေတြမွာ ေနခဲ့ရတာေတြရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီကိုေရာက္လာၾကတဲ့အခါမွာ ဒီက ေရေျမပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ အထာက်ဖို႔ ဆိုတာက ႀကီးမားတဲ့ စိန္ေခၚမႈပဲ။

ေမာ္ကြန္း။ ။ သမၼတေဒါနယ္ထရမ့္လက္ထက္မွာ ဒုကၡသည္ေတြအတြက္ ဘယ္လိုစိန္ေခၚမႈေတြရွိမလဲ။

ဂ်က္ဖရီသီးလ္မန္း။ ။ စိန္ေခၚမႈက ႏွစ္ခုရွိတယ္။ တစ္ခုက ဒုကၡသည္ေတြ ေရႊ႕ေျပာင္းလာၾကတဲ့သူေတြနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး အစုိးရပုိင္းမွာ ေျပာဆိုေနၾကတာေတြက မေကာင္းဘူး။ သူတို႔က အေမရိကန္ေတြ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ရတာဟာ ဒုကၡသည္ေတြ၊ ေရႊ႕ေျပာင္း လုပ္ကိုင္သူေတြေၾကာင့္လို႔ အျပစ္ပံုခ်ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းက အဲဒီလိုမဟုတ္ဘူး။ အခ်က္အလက္ကိန္းဂဏန္းေတြက သူတို႔ေျပာဆိုေနတာေတြနဲ႔ တျခားစီျဖစ္ေနတယ္။ မမွန္ဘူး။

သမၼတေဘးနားကလူေတြက ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြလာတဲ့ကိစၥကို ကန္႔သတ္ခ်င္ေနတယ္။ အဲဒီျပႆနာအႀကီးႀကီးပဲ။ အဲဒီလိုေတြ ထိပ္ပိုင္းမွာေျပာေနၾကေတာ့ ေအာက္ေျခမွာေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြအေပၚ အေမရိကန္အခ်ဳိ႕က မလိုမုန္းထားတာေတြ ျဖစ္လာတယ္။

ႏွစ္စဥ္ ႏိုင္ငံတြင္းဝင္လာတဲ့ ဒုကၡသည္အေရအတြက္ကို ကန္႔သတ္ဖို႔ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ရင္ သမၼတမွာ ကန္႔သတ္ႏိုင္တဲ့ အာဏာရွိတယ္။ ၁၉၈ဝ ဒုကၡသည္မ်ားေနရာခ်ထားေရးဥပေဒက သူ႔ကိုအဲဒီလိုကန္႔သတ္လို႔ရေအာင္ ခြင့္ျပဳထားတယ္။

ျပန္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒုကၡသည္ေတြကို ဝင္ခြင့္ျပဳခဲ့တာေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၅ဝ နဲ႔ ၆ဝ တစ္ဝိုက္မွာ က်ဴးဘားတို႔၊ ဟန္ေဂရီတို႔၊ အေရွ႕ ဥေရာပႏုိင္ငံေတြက ဒုကၡသည္ေတြကို အမ်ားႀကီး ဝင္ခြင့္ျပဳခဲ့တာရွိတယ္။ ၁၉၇ဝ တစ္ဝိုက္မွာဆိုရင္ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္သြားၾကတဲ့ ဗီယက္နမ္ျပည္သူေတြ၊ ကေမၻာဒီးယားနဲ႔ လာအိုကလူေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံတြင္းကို ဝင္ခြင့္ျပဳခဲ့တယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္အၿပီးေလာက္ကစလို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒုကၡသည္ေတြကို ဝင္ခြင့္ျပဳခဲ့တာ။ အဲဒါ သံခင္းတမန္ခင္းဗ်ဴဟာလို႔လည္းေျပာလို႔ရတယ္။

အခုကၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ကမၻာမွာ အက်ပ္အတည္းဆိုက္ေနတယ္။ ကုလသမဂၢသတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔ညီတဲ့ ဒုကၡသည္အေရအတြက္ဟာ ကမၻာမွာ ၂၁ ဒသမ ၃ သန္းေလာက္ရွိေနၿပီ။ သူတို႔မွာ ျပန္စရာအိမ္ဆိုတာ မရွိဘူး။ သူတို႔ဘဝကို ျပန္လည္ပ်ဳိးေထာင္ဖို႔၊ အေျခခ်ဖို႔ ေနရာလိုတယ္။ ဂ်ာမနီ၊ ဥေရာပႏိုင္ငံတခ်ဳိ႕နဲ႔ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံတခ်ဳိ႕ကေတာ့ သူတို႔တတ္ႏုိင္သေလာက္ ဒုကၡသည္ေတြကို လက္ခံေပးေနတယ္။ အေမရိကမွာေတာ့ သမၼတက တစ္ႏွစ္ဘယ္ေလာက္ပဲလက္ခံမယ္ဆိုၿပီး အေရအတြက္ကို ကန္႔သတ္ပစ္လိုက္ၿပီ။ (အရင္လို မ်ားမ်ားစားစား လက္ခံမေပးေတာ့ဘူး) သမၼတအိုဘားမား မဆင္းခင္တုန္းက ဒုကၡသည္အေရအတြက္ကို တစ္ႏွစ္ကို ၁၁ဝ,ဝဝဝ အထိလက္ခံဖို႔ သတ္မွတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ သမၼတထရမ့္က ေလွ်ာ့ခ်လိုက္ၿပီ။ (၁၁ဝ,ဝဝဝ ကေန ၅ဝ,ဝဝဝ အထိ ထက္ဝက္ေက်ာ္ေလာက္ ေလွ်ာ့ခ်လိုက္တာပါ) အဲဒါ စိတ္မေကာင္းစရာပဲ။

ေမာ္ကြန္း။ ။ ဒုကၡသည္ေတြအေနနဲ႔ ဘာမ်ား စိုးရိမ္မကင္းျဖစ္ေနၾကလဲ။

ဂ်က္ဖရီသီးလ္မန္း။ ။ သူတို႔ထိတ္လန္႔ေနၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဝန္ေဆာင္မႈေပးေနတဲ့သူေတြ (ဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ ေရႊ႕ေျပာင္း အေျခခ်သူေတြ)ဟာ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနၾကတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သမၼတရဲ႕ မူဝါဒေတြနဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ေၾကာင့္ပဲ။ သူတို႔မိသားစုေတြနဲ႔ ျပန္မဆံုရမွာကို စိုးရိမ္ၾကတယ္။ သေဘာက မိသားစုဝင္တခ်ဳိ႕က ဒီမွာေရာက္ႏွင့္ေနၾကၿပီ။ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ မိသားစုဝင္တခ်ဳိ႕တဝက္က က်န္ေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဘယ္ေတာ့ ျပန္ဆံုခြင့္ရမလဲဆုိတာက စိုးရိမ္စရာျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ဳိ႕ေတြဆိုရင္ ဒီမွာ (သူတို႔ရဲ႕ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္မႈေၾကာင့္၊ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈေၾကာင့္) ပစ္မွတ္ထားခံေနရတယ္။ အၾကမ္းဖက္သမားလို႔ အေခၚခံေနရတယ္။ ဒါဟာ အႏၱရယ္မ်ားတယ္။ တရားလည္း မတရားဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒါဟာအေမရိကန္လမ္းစဥ္လည္း မဟုတ္ဘူး။

ေမာ္ကြန္း။ ။ အဆိုးဆံုး ဘာျဖစ္လာမလဲ။

ဂ်က္ဖရီသီးလ္မန္း။ ။ အင္မတန္အစြန္းေရာက္တဲ့ လူဝင္မႈဥပေဒကို သမၼတကလက္မွတ္ထိုးမယ္၊ ကြန္ဂရက္က ျပ႒ာန္းလုိက္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါဟာေဘးဒုကၡပဲ။ အစြန္းေရာက္တဲ့ဥပေဒဆိုတာက တရားဝင္အေထာက္အထားမရွိတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္သူေတြ တိုင္းျပည္ကေန ထြက္ခြာခိုင္းမယ့္ကိစၥပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီတရားဝင္အေထာက္အထားမရွိတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္သူေတြက အေမရိကန္စီးပြားေရးမွာ အေရးပါတယ္။ သူတို႔တစ္ေတြဟာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားေတြ ျဖစ္ခ်င္ေနၾကတယ္။ သေဘာက လူဝင္မႈကို ကန္႔သတ္လိုက္ရင္ တိုင္းျပည္ႀကီးထြားမလာေအာင္ လုပ္လိုက္တာနဲ႔ အတူတူပဲ။ အခုကိုပဲ နယူးအဂၤလန္ေဒသမွာ ကြၽမ္းက်င္လုပ္သားေရာ၊ မကြၽမ္းက်င္တဲ့လုပ္သားေရာလိုေနတယ္။ ေဘာ္စတြန္ၿမိဳ႕ (မတ္ဆက္ခ်ဴးဆက္ျပည္နယ္ရဲ႕ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ၿပီး နယူးအဂၤလန္ေဒသမွာအႀကီးဆံုးၿမိဳ႕) ၿမိဳ႕လယ္ကို သြားၾကည့္ဦး။ စားဖိုမွဴးလိုေနတဲ့စားေသာက္ဆိုင္ေတြ၊ စားပြဲထိုးလိုေနတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ေတြ ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ နယူးဟမ္႐ႈိင္းယားျပည္နယ္ကိုလည္း သြားၾကည့္ဦး။ အဲဒီမွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြဟာ အလုပ္သမားေတြ တစ္ခ်ိန္လံုးလိုေနၾကတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ေရႊ႕ေျပာင္းလုပ္သားေတြဝင္လာမယ့္ဟာကို ကန္႔သတ္လိုက္ရင္ ထိခိုက္ကုန္မယ္ဆိုတာ အဲဒါေတြကို ေျပာတာေပါ့။

Photo – Nyan Lynn                                                         ဂရက္ဒတ္ဝယ္လာ

Emmanuel Gospel Center ရဲ႕ ဒါ႐ုိက္တာ မစၥတာဂရက္ဒတ္ဝယ္လာရဲ႕ အျမင္

 

ေမာ္ကြန္း။ ။ သမၼတေဒါနယ္ထရမ့္က ဒုကၡသည္ေတြကို လက္ခံတဲ့အခါမွာ မြတ္စလင္ေတြထက္ ခရစ္ယာန္ေတြကိုပဲ ဦးစားေပးမယ္လို႔ ႐ုပ္သံအင္တာဗ်ဴးတစ္ခုမွာ ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီအေပၚ ဘယ္လိုျမင္လဲ။

ဂရက္ဒတ္ဝယ္လာ။ ။ ဒုကၡသည္ေတြကို လက္ခံတဲ့ေနရာမွာ ဘာသာေရးေပၚအေျခခံၿပီး လက္ခံတာက တစ္ဖက္မွာ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ဆိုးက်ဳိးေတြျဖစ္လာမယ္။ အခု ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကမၻာႀကီးက ဘာသာေရးအရတင္းမာမႈေတြ၊ သည္းမခံႏိုင္မႈေတြ ျဖစ္ေနတဲ႕အေျခအေန ျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီအေျခအေနမ်ဳိးမွာ ဘာသာတစ္ခုကို အျခားဘာသာတစ္ခုထက္ ဦးစားေပးၿပီး ဝင္ခြင့္ေပးလိုက္ရင္ အဆိုးရြားဆံုးအေျခေနေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္။ အဲဒီေတာ့ (မြတ္စလင္ေတြထက္ ခရစ္ယာန္ေတြကိုပဲ ဦးစားေပးဝင္ခြင့္ေပးလုိက္ရင္) ISIS အစၥလာမၼစ္အစြန္းေရာက္ေတြရဲ႕ အကြက္ထဲကို ဝင္သြားမွာေပါ့။ သေဘာက ‘ၾကည့္၊ အေနာက္ႏုိင္ငံ(အေမရိက)က တို႔ကို မုန္းတယ္။ အေမရိကန္သမၼတက တို႔ကိုမုန္းတယ္။ သူတို႔က ခရစ္ယာန္ေတြကို မြတ္စလင္ေတြထက္ ဦးစားေပးေနတယ္’အဲဒီလိုေတြေျပာလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔မူဝါဒကို သူတို႔က သူတို႔အက်ဳိးအတြက္ အသံုးခ်သြားလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခရစ္ယာန္ဒုကၡသည္ေတြကို မြတ္စလင္ဒုကၡသည္ေတြထက္ ဦးစားေပးမယ္ဆိုတဲ့မူဝါဒဟာ အက်ဳိးမရွိဘူးလို႔ ေျပာရတာပါ။

ေမာ္ကြန္း။ ။ အႀကီးမားဆံုးစိုးရိမ္မႈက ဘာျဖစ္မလဲ။

ဂရက္ဒတ္ဝယ္လာ။ ။ ဒုကၡသည္ေတြကို ဘာသာေရးအရၾကည့္ၿပီးေတာ့ ၿခိမ္းေျခာက္သူေတြအျဖစ္ ႐ႈျမင္တဲ့ဟာကို အစိုးရပိုင္းက တြန္းအားေပးေနရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းမွာမဟုတ္ဘူး။ ဒီကိုလာၾကတဲ့သူေတြမွာ မတူကြဲျပားတဲ့ ဘာသာေရးေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈေနာက္ခံေတြ ရွိေနၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ အဲဒီ႐ႈျမင္ခ်က္ဟာအားေကာင္းလာရင္ အႀကီးမားဆံုးသက္ေရာက္မႈက ႏုိင္ငံတြင္းမွာေရာ၊ တစ္ကမၻာလံုးမွာပါ ပဋိပကၡျဖစ္လာမွာကိုပဲ။

ေမာ္ကြန္း။ ။ သမၼတေဒါနယ္ထရမ့္ကို ဘယ္လိုသတင္းစကားမ်ဳိးပါးခ်င္လဲ။

ဂရက္ဒတ္ဝယ္လာ။ ။ သမၼတေဒါနယ္ထရမ့္ကို ဒုကၡသည္စခန္းေတြဆီ သြားလည္ေစခ်င္တယ္။ ဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ ေတြ႕ေစခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒုကၡသည္ေတြကို ေနရာခ်ထားတဲ့ေနရာေတြကို သြားလည္ေစခ်င္တယ္။ အဲဒီမွာ ဒုကၡသည္ေတြရဲ႕ အသံေတြ၊ ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေတြကို နားေထာင္ေစခ်င္တယ္။

Photo – Nyan Lynn                                                                               ကုိင္လ္တင္ဂေလ

Worcester Refugee Assistance Project ရဲ႕ အဂၤလိပ္စာသင္ၾကားေရးပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သူ ကိုင္လ္တင္ဂေလရဲ႕ အျမင္

 

ေမာ္ကြန္း။ ။ ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘာမ်ားစိုးရိမ္မိလဲ။

ကိုင္လ္တင္ဂေလ။ ။ ဒီမွာေရာက္ေနတဲ့ ဒုကၡသည္ေတြဟာလာတုန္းက ဗီဇာေတြနဲ႔လာၾကၿပီးေတာ့ Green Card (အၿမဲတမ္းေနထိုင္ခြင့္ကတ္)ကိုင္ထားၾကတယ္။ ႏိုင္ငံသားျဖစ္ဖို႔အတြက္ ေလ့လာသင္ယူေနၾကတယ္။ အဲဒီအတြက္ေတာ့ မစိုးရိမ္မိဘူး။ စိုးရိမ္တာက ႏွစ္ခုရွိတယ္။ ႏုိင္ငံျပင္ပက လာတဲ့သူေတြကို အေမရိကန္အစိုးရနဲ႔ ျပည္သူတခ်ဳိ႕ရဲ႕ သေဘာထားပဲ။ ‘ဒီကိုမလာနဲ႔။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံကိုယ္ျပန္ဆိုၿပီး’လူတခ်ဳိ႕ ေျပာဆုိေနသံေတြ ၾကားရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီဘက္(ဝူစတာၿမိဳ႕)မွာ ဒုကၡသည္ေတြ အဲဒီလိုေတြ ႀကံဳဖူးခ်င္လည္း ႀကံဳဖူးၾကတယ္။

အစိုးရမူဝါဒေတြက ဒုကၡသည္ေတြအေပၚ အေမရိကန္အခ်ဳိ႕ မေကာင္းျမင္တဲ့ဟာကို တြန္းအားေပးသလိုျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ အဲဒါကို စိုးရိမ္မိတယ္။ ေနာက္ၿပီးသမၼတကႏုိင္ငံတြင္း ဝင္ခြင့္ျပဳမယ့္ ဒုကၡသည္အေရအတြက္ကို ကန္႔သတ္လိုက္တဲ့ကိစၥ။ အဲဒီလို ကန္႔သတ္တာဟာ ဒုကၡသည္ေတြဟာ အႏၱရာယ္ရွိတဲ့သူေတြ မို႔လို႔ အဲဒီလိုအေရအတြက္ကို ေလွ်ာ့ခ်လုိက္တာဆိုတဲ့ မွားယြင္းတဲ့ သတင္းစကားမ်ဳိး လူထုဆီကို ပို႔လိုက္သလို ျဖစ္သြားတယ္။

ေနာက္ၿပီး ကမၻာကိုလည္း အေမရိကဟာ အရင္လို ဒုကၡ သည္ေတြကို ဂ႐ုမစိုက္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ သတင္းစကားမ်ဳိး လွမ္းပို႔ လိုက္ရာက်သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံဟာ ေရႊ႕ေျပာင္းေန ထိုင္သူေတြအတြက္ လာေရာက္အေျခခ်ႏိုင္တဲ့ေနရာျဖစ္ခဲ့တာပါ။ အဲဒီေတာ့ ဘာလို႔အရင္ကလက္ခံထားတဲ့(အေမရိကဟာ ေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္သူေတြကို ႀကိဳဆိုတယ္ဆိုတဲ့) သေဘာထားေတြကို ေျပာင္းပစ္ရမွာလဲ။

ျမန္မာႏိုင္ငံကေနလာတဲ့ ဒုကၡသည္အေရအတြက္က အခုႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ ေလ်ာ့က်လာေနတယ္။ အဲဒီေတာ့သမၼတထရမ့္မူဝါဒေၾကာင့္ႀကီးႀကီးမားမားထိခုိက္စရာမ႐ွိေပမယ့္ ထုိင္းတုိ္႔၊ မေလး႐ွားတုိ႕မွာ ဒုကၡသည္မိသားစုဝင္ေတြ က်န္ေနေသးတယ္။ သူတို႔တေတြဟာ(ဒီကိုလာခြင့္ရမယ့္ ဒုကၡသည္စာရင္းထဲမွာ မပါႏိုင္ေသးရင္ေတာ့) ဒီမွာ ေရာက္ေနၿပီးသားမိသားစုဝင္ေတြနဲ႔ တကြဲတျပားစီ ေနၾကရဦးမွာေပါ့။    ။

၂၀၁၇-ဇူလုိင္လထုတ္၊ ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္(၄၈)မွ အင္တာဗ်ဴး ျဖစ္ပါသည္။

ဥာဏ္လင္း ေမးသည္။

Advertise Here

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here