Home ခရီးသြားေဆာင္းပါး မုတ္သုန္မုိးႏွင့္အတူ ခ်င္းေတာင္တန္းမ်ားဆီသုိ႔

မုတ္သုန္မုိးႏွင့္အတူ ခ်င္းေတာင္တန္းမ်ားဆီသုိ႔

191
0
ေစ်းႏႈန္းသက္သာစြာ ေၾကာ္ျငာထည့္သြင္းႏုိင္ပါၿပီ

ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအနိမ့္က်ဆုံးထဲက ျပည္နယ္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ခ်င္းျပည္နယ္ဟာ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲတဲ့ ေဒသျဖစ္သလုိ အစားအေသာက္ေတြ ရွားပါးတဲ့ေဒသလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ခ်င္းျပည္နယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ခရီးသြားေဆာင္းပါးေတြကုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္းမွာ ေျမာက္ျမားစြာ ေရးခဲ့ၿပီးျဖစ္ပါတယ္။ ယခုေဆာင္းပါးဟာ ပၪၥမေျမာက္ ေဆာင္းပါးျဖစ္ပါတယ္။

Photo – Khin Maung Myint

ေစ်းႏႈန္းသက္သာစြာ ေၾကာ္ျငာထည့္သြင္းႏုိင္ပါၿပီ

ခ်င္းျပည္နယ္နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ေတာင္ပုိင္းမွာဆုိရင္ ပလက္ဝ၊ ကန္ပက္လက္ စတဲ့ၿမိဳ႕နယ္ေတြရဲ႕ လြမ္းေမာဖြယ္ရာေကာင္းတဲ့ ႐ႈခင္းအလွအပေတြ၊ ေဒသခံတုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ဓေလ့ေတြ အေၾကာင္းကုိလည္း ေရးသားခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္သလုိ ေျမာက္ပုိင္းမွာဆုိရင္လည္း ျပည္နယ္ရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္တဲ့ ဟားခါးအပါအဝင္ ဖလမ္း၊ ထန္တလန္စတဲ့ၿမိဳ႕နယ္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေရးဖဲြ႕ခဲ့ၾကၿပီးျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ခရီးသြားတဲ့အခါ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္သြားေရာက္ခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕၊ ရြာ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြ၊ သြားေရာက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလ၊ ရာသီဥတု၊ ပတ္ဝန္းက်င္ေတြကလည္း မတူႏုိင္ပါဘူး။ ခရီးစထြက္တုန္းကေတာ့ ခရီးသြားေဆာင္းပါးေရးဖုိ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိ။ ဒါေပမဲ့ တကယ္တမ္းသြားခဲ့တဲ့အခါ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳေတြက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ကုိ ခရီးသြားေဆာင္းပါးေရးပါဆုိၿပီး တြန္းအားေပးေနတဲ့အတြက္ ေဆာင္းပါးေရးဖုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ေရးသားမယ့္ ေဆာင္းပါးအေၾကာင္းအရာကလည္း စားနပ္ရိကၡာဖူလုံေရးနဲ႔ပတ္သက္တာဆုိေတာ့ ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အဆင္းရဲဆုံးျပည္နယ္ထဲက တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ခ်င္းျပည္နယ္ကုိခရီးထြက္ဖုိ႔ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့ပါတယ္။ ခရီးမထြက္ခင္ကတည္းက ခ်င္းျပည္နယ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေဆာင္းပါးေတြကုိ ျပန္ဖတ္တာေတြ၊ ရာသီဥတုအေျခအေနကုိ ေဒသခံ သတင္းေထာက္ေတြဆီ ႀကိဳတင္ၿပီးေမးျမန္းရပါတယ္။ တျခားသတင္းအရင္းအျမစ္ေတြဆီကုိလည္း ႀကဳိၿပီး ဖုန္းနဲ႕ အဆက္အသြယ္လုပ္ထားရပါတယ္။

လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲတဲ့ ေဒသျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီေဒသကုိသြားမယ္ဆုိရင္ ရာသီဥတုဟာ အဓိကက်ပါတယ္။ ဟားခါးမွာ ရွိေနတဲ့ေဒသခံေတြဆီ ကြၽန္ေတာ္ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ ရာသီဥတုက သာယာတယ္၊ မုိးမရြာပါဘူးလို႔ ဆုိၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မုိးဦးကာလျဖစ္လုိ႔ ခရီးအတြက္ လုိအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြကုိ ေသခ်ာျပင္ဆင္ရပါတယ္။ အဝတ္အစား၊ ကင္မရာ၊ အသံဖမ္းစက္ စတဲ့ပစၥည္းေတြကုိ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္နဲ႔ေသခ်ာထုပ္ပုိးၿပီးမွ ေက်ာပုိးအိတ္ထဲ ထည့္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက မုိးတြင္းမွာ ဆုိင္ကယ္စီးမယ္ဆုိရင္ တစ္ကုိယ္လုံးမုိးဒဏ္၊ ေလဒဏ္ကာကြယ္ႏုိင္တဲ့ မုိးကာအက်ႌကလည္း အဓိကက်ပါတယ္။

ရန္ကုန္၊ ေအာင္မဂၤလာအေဝးကေန ထြက္တဲ့ ရန္ကုန္ – ကေလး ေျပးဆဲြတဲ့ ေရႊမႏၲလာ ခရီးသည္တင္ SCANIA အမ်ဳိးအစားဘတ္စ္ကားႀကီးဟာ မြန္းလြဲ၂းဝဝ နာရီမွာ ရန္ကုန္က စထြက္ပါတယ္။ ကားေပၚမွာ ခရီးသည္က ခုံအျပည့္မပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ေဘးနားက ထုိင္ခုံမွာ ထုိင္တဲ့သူက ခ်င္းအမ်ဳိးသားတစ္ေယာက္။ ဒါေပမဲ့ သူဟာ ကြၽန္ေတာ့္ေဘးကခုံမွာ ခဏသာထုိင္ၿပီး ေနရာလြတ္ေနတဲ့ ေနာက္ခုံကုိ ေျပာင္းသြားပါတယ္။ ခုံႏွစ္ခုံမွာ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ သက္ေသာင့္သက္သာ ထုိင္လုိ႔ရသြားပါတယ္။

ကေလးၿမဳိ႕ကုိေရာက္ဖုိ႕နာရီ ၂၀ ဝန္းက်င္ ကားစီးရပါတယ္ ။ ကေလးၿမိဳ႕ကို ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ၉းဝဝ နာရီေက်ာ္မွာ ေရာက္ရွိပါတယ္။ ကေလး – ဖလမ္း – ဟားခါးကုိ ေျပးဆဲြတဲ့ ကားေတြဟာ မနက္ပုိင္း ၇းဝဝ နာရီေလာက္ဆုိ ပုံမွန္ထြက္ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ကေလးကားဂိတ္ကုိေရာက္ေတာ့ ဟားခါးကုိသြားတဲ့ ကားက တစ္စီးမွ မရွိေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ေန႔ ဟားခါးကုိသြားမယ့္ကားလက္မွတ္ကုိ ျဖတ္လုိက္ၿပီး ကေလးမွာပဲ တစ္ညတာ တည္ခုိလုိက္ရပါတယ္။

ကေလးၿမဳိ႕မွာ႐ွိေနစဥ္ တီးတိန္အေျခစုိက္ ခ်င္းဘာသာစကားနဲ႔ထုတ္ေဝေနတဲ့ ဇုိလဲန္တဲသတင္းမီဒီယာမွ သတင္းအယ္ဒီတာ ကုိထ်န္သားကုိ ေတြ႕ၾကရေအာင္ဆုိၿပီး ဖုန္းဆက္လုိက္ေတာ့ ညေန ၅းဝဝ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ေဟာင္းႏြမ္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ဆုိင္ကယ္ကုိ ေမာင္းၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ဆီကုိ သူေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူေနထုိင္တဲ့တီးတိန္ၿမိဳ႕နယ္ထဲက ခုိင္ကမ္းၿမိဳ႕ကုိ သြားၾကပါတယ္။ တီးတိန္ၿမိဳ႕နယ္ထဲမွာ ဆုိေပမယ့္ ကေလးၿမိဳ႕နဲ႔ ပုိနီးပါတယ္။ ခုိင္ကမ္းၿမိဳ႕ကုိ ၂ဝ၁၆၊ မတ္မွာ ၿမိဳ႕အျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးခဲ့တာပါ။ ကေလးၿမိဳ႕ အေဝးေျပးကားဝင္းနားကေန ဆုိင္ကယ္နဲ႔ ျဖည္းျဖည္းေမာင္းေတာ့ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ေမာင္းရပါတယ္။

သူက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေခါင္ရည္နဲ႔ ဧည့္ခံမယ္ဆုိေတာ့ ကေလးၿမိဳ႕ေပၚကေန ၾကက္ကင္သုံးေလးေခ်ာင္း ဝယ္သြားလုိက္တယ္။ ကေလးၿမိဳ႕ကေန ခုိင္ကမ္းၿမိဳ႕ကုိသြားတဲ့လမ္းမွာ ကုကၠိဳပင္ႀကီးေတြက အုံ႔အု႔ံဆုိင္းဆိုင္းရယ္ပါ။

ကေလးၿမိဳ႕တြင္းလမ္းေတြက ကတၱရာလမ္းျဖစ္ေပမယ့္ ခုိင္ကမ္းၿမိဳ႕ကုိ ဝင္လုိက္တာနဲ႔ လမ္းေပၚက ခြၽန္ထက္ေနတဲ့ လမ္းခင္းေက်ာက္ခဲေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ႀကိဳဆုိေနပါတယ္။ ၿမိဳ႕အဝင္မွာေတာ့ ပန္းပင္မရွိ၊ ကေလးေတြ ေဆာ့ကစားစရာ ေနရာမရွိ၊ ဒန္းေတြ မရွိတဲ့ ပန္းၿခံငယ္ေလးတစ္ခုကိုေတြ႕ရတယ္။ ေက်ာက္ခဲေတြနဲ႔ ျမက္ပင္ေတြကေတာ့ ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ပါပဲ။

Photo – Khin Maung Myint                                      ဟားခါး-ကေလး လမ္းေပၚ၌ ေျမၿပဳိေနသည့္အတြက္ ခရီးသည္မ်ား ကားေပၚမွ ဆင္းၿပီး လမး္ေလ်ွာက္ၾကရသည္

ကုိထ်န္သားကေတာ့ ”အစ္ကုိ ျမင္တဲ့အတုိင္းပဲ။ ကေလးက လမ္းေတြနဲ႔ တျခားစီပဲ။ ဒါက ခ်င္းျပည္နယ္ကုိေရာက္ၿပီဆုိတာ ျပေနတယ္ေလဗ်ာ”လုိ႔ ဆုိင္ကယ္ကုိ လဲမက်ေအာင္ ထိန္းေမာင္းရင္း ေျပာပါတယ္။

ဆုိင္ကယ္ကုိ သူ႔အဘြားအိမ္ေရွ႕မွာ ရပ္လုိက္ၿပီး ေကာက္ညႇင္းဆန္နဲ႔ခ်က္ထားတဲ့ ေခါင္ရည္တစ္ဘူး ယူလုိက္ပါတယ္။ ေခါင္ရည္အေရာင္က ဝါၾကင့္ၾကင့္ပါ။ သူတုိ႔ၿမိဳ႕မွာ ေခါင္ရည္၊ အရက္ခ်က္ၿပီး မေရာင္းရဘူးလုိ႔ဆုိပါတယ္။ သူ႔အဘြားအိမ္မွာရွိတဲ့ ေခါင္ရည္ကလည္း အိမ္သားေတြေသာက္ဖုိ႔သာ ခ်က္ထားတာပါ။

”ဒီေခါင္ရည္က ခ်င္းေတြရဲ႕ ႐ုိးရာအမွတ္အသားပါဗ်ာ။ ဝန္ႀကီးေတြ၊ အစုိးရလူႀကီးေတြလာရင္လည္း ဒီေခါင္ရည္နဲ႔ပဲ ဧည့္ခံတာ။ အခုလည္း ေခါင္ရည္၊ အရက္မခ်က္ရဘူး၊ မေရာင္းရဘူးဆုိေပမယ့္ ရယ္ဒီမိတ္ အရက္ေတြ အမ်ားႀကီးဝင္ေနတာပဲ။ ေသာက္လည္း ေသာက္ေနၾကတာပဲ” လုိ႔ သူက ေျပာျပပါတယ္။

ေခါင္ရည္ကုိ လက္ကုိင္ပါတဲ့ ဖန္ခြက္မွာ တစ္ေယာက္တစ္ခြက္ ထည့္လုိက္တယ္။ ေခါင္ရည္က ခ်ဳိၿပီးေတာ့ ပါးစပ္မွာ ေစးကပ္ကပ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ တစ္ေယာက္တစ္ခြက္ေသာက္ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ဗုိက္ေတြ ျပည့္လာသလုိ ပ်ဳိ႕အန္ခ်င္သလုိျဖစ္လာတဲ့အတြက္ ဆက္မေသာက္ျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ညဘက္ ရွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ကုိထ်န္သားက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ တည္းခုိခန္းထိ လိုက္ပုိ႔ေပးတယ္။

ဟားခါးခရီး စတင္ၿပီ

ေနာက္ေန႔မနက္ ဟားခါးကုိသြားမယ့္ ‘ေအးခ်မ္း’ခရီးသည္တင္ကားဟာ ခုနစ္နာရီေလာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္တည္းခုိေနတဲ့ တည္းခုိခန္းေရွ႕ထိ လာႀကိဳေပးပါတယ္။ ကားက ေတာင္ကုိရီးယားႏုိင္ငံထုတ္ ဟြန္ဒုိင္း(Hyundai) ကားအမ်ဳိးအစား လူဆယ္ေယာက္စီးကားပါ။ ကားေရွ႕ေခါင္းခန္းမွာ ခုံပုိတစ္ခုံ တပ္ဆင္ထားေတာ့ ၁၁ေယာက္စီးကား ျဖစ္သြားပါတယ္။ ကားေခါင္မိုးေပၚမွာလည္း ဝန္စည္စလြယ္ေတြကို တာလပတ္နဲ႔အုပ္ၿပီး ႀကိဳးနဲ႔ ေသခ်ာ ခ်ည္ထားပါတယ္။

ကားစထြက္ေတာ့ ရာသီဥတုက သာယာေနတယ္။ မုိးလည္းခပ္အံု႔အုံ႔။ ကားေလေအးေပးစက္ကပ်က္ေနတာေၾကာင့္ ကားမွန္ကုိဖြင့္လုိက္ေတာ့ ေလက တဟူးဟူးတုိက္ေနပါတယ္။

ကေလးၿမိဳ႕ကေနထြက္လာၿပီး ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ ကားေပၚမွာပါတဲ့ အမ်ဳိးသားႀကီးတစ္ေယာက္က အားလုံး ဆုေတာင္းၾကမယ္ေဟ့လုိ႔ေျပာၿပီး ခ်င္းဘာသာစကားနဲ႔ ဆုေတာင္းၾကပါတယ္။ ေဘးအၲရာယ္ကင္းေအာင္ ဆုေတာင္းၾကတာျဖစ္မယ္လုိ႔ စိတ္ထဲမွာ မွတ္ယူလုိက္ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ကုိယ့္ရဲ႕ ဗုဒၶဘုရားကုိ အာ႐ုံျပဳၿပီး သြားရာခရီးမွာ ေဘးမသီရန္မခဖုိ႔ ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္။

ဆုေတာင္းၿပီးတာနဲ႔ အေပါ့အပါးကုိလည္း အဲဒီနားမွာပဲ သြားၾကပါတယ္။ အိမ္သာေတာ့ မရွိပါဘူး။ အမ်ဳိးသမီးေတြကေတာ့ တဘက္ကိုယ္စီကိုင္ၿပီး ေတာင္ေအာက္ကုိ ဆင္းသြားၾကတယ္။ အမ်ဳိးသားေတြကေတာ့ သစ္ပင္နဲ႔ကြယ္ၿပီး အေပါ့သြားတဲ့သူက သြား၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ကားလမ္းမေဘးမွာ သြားလုိက္ၾကတယ္။

အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔စီးလာတဲ့ကားဟာ ခရီးေရွ႕ဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေတာင္အျမင့္ကုိ ေရာက္လာတဲ့အခါ အုံ႔ဆုိင္းေနတဲ့ျမဴေတြေၾကာင့္ ကားလမ္းကုိေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရေတာ့ပါဘူး။ ကားေမာင္းတဲ့သူက ”ဘာမွမျမင္ရေတာ့ဘူးကြာ”လုိ႔ ေျပာၿပီး ကားေရွ႕မီးကို ဖြင့္လုိက္ပါေတာ့တယ္။

ေန႔လယ္ ၁းဝဝ နာရီေလာက္မွာေတာ့ ေတာင္ေပၚက ထမင္းဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္မွာ ေန႔လယ္စာ စားၾကပါတယ္။ စားစရာေတြကေတာ့ ဝက္သား၊ ၾကက္သားနဲ႔ အမဲသားပဲ ရွိပါတယ္။ ေတာေကာင္သားေတြရွိလား ေမးၾကည့္ေတာ့ မရွိပါဘူး။ အဝစား ၂,၅ဝဝ က်ပ္ပါ။ ဆုိင္ေရွ႕မွာ ပန္းသီးေတြေရာင္းေနေပမယ့္ ေဒသထြက္ အသီးေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ တ႐ုတ္က လာတဲ့ပန္းသီးပါ။ ေနာက္နီရဲရဲ အသီးတစ္မ်ဳိးကုိ ဘာအသီးလဲ ေမးၾကည့္လုိက္ေတာ့ ခ်င္းေတာင္ေဒသထြက္ စပ္ခ်ဳိသီးလုိ႔ေျပာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း တစ္ခါမွ မစားဖူးေတာ့ တစ္ေထာင္ဖုိး ဝယ္လုိက္တယ္။ အရသာက ခ်ဳိခ်ဳိခ်ဥ္ခ်ဥ္နဲ႔ တစ္မ်ဳိးေတာ့ စားလုိ႔ေကာင္းပါတယ္။

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး နိမ့္လုိက္ျမင့္လုိက္ျဖစ္ေနတဲ့ စိမ္းညိဳ႕ ညိဳ႕၊ ခပ္မိႈင္းမႈိင္းေတာင္တန္းေတြကုိ ေငးၾကည့္လာခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ နိစၥဓူဝ ဘတ္စ္ကားေပၚ လူက်ပ္တဲ့ဒဏ္၊ ကားက်ပ္တဲ့ဒဏ္ကုိ ခံေနရၿပီး ဖုန္မႈန္႔ေတြ ေရာေႏွာေနတဲ့ေလကုိ ႐ွဴေနရတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေတာတန္းေတြကုိျဖတ္ၿပီး တစ္ခ်က္ခ်က္တုိက္လာတဲ့ လတ္ဆတ္တဲ့ေလေတြကုိ တဝႀကီး႐ွဴပစ္လုိက္တဲ့အခါ စိတ္ေရာ၊ ကုိယ္ပါ ေပါ့ပါးသြားသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔စီးလာတဲ့ကားဟာ ညေန ငါးနာရီခဲြေလာက္မွာ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္ ေပ ၆,၁ဝဝ ေက်ာ္ရွိတဲ့ ဟားခါးၿမိဳ႕ကို ေရာက္ပါတယ္။ ခရီးသည္ေတြကုိလည္း အိမ္တုိင္ရာေရာက္ လုိက္ပုိ႔ေပးတယ္။ ကားဆရာက သူနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ လမ္းေၾကာင္းတူတဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေနာက္ဆုံးမွတည္းခုိခန္းလုိက္ပုိ႔ေပးပါတယ္။

တည္းခုိခန္းေရာက္ေတာ့ ညေန ၆းဝဝ နာရီထုိးေနပါၿပီ။ ေမွာင္လည္း ေမွာင္ေနပါၿပီ။ အဲဒီေနာက္ ခ်င္းမီဒီယာတစ္ခုျဖစ္တဲ့ ခိုႏုမ္းထုန္ (Khonumthung) မီဒီယာမွ ေဒသခံသတင္းေထာက္ ကုိတီြဒိမ္းတုိ႔လင္မယား ကြၽန္ေတာ္တည္းေနတဲ့ တည္းခုိခန္းကုိ ေရာက္လာေတာ့ ေနာက္ေန႔သတင္းသြားယူမယ့္ ေက်းရြာေတြကုိ လမ္းေၾကာင္းဆဲြၾကပါတယ္။

စားစရိတ္ႀကီးတဲ့ ဟားခါး

ေနာက္ေန႔ေက်းရြာေတြကုိ သြားဖုိ႔ လမ္းေၾကာင္းေရြး၊ ေမးျမန္းမယ့္ အေၾကာင္းေတြကုိ ျပင္ဆင္ေနေတာ့ ညေနစာ ထမင္းစားဖုိ႔ ေမ့ေနခဲ့ပါတယ္။ ည ၈းဝဝ နာရီေလာက္မွ ထမင္းစားဖုိ႔ သတိရေတာ့ လမ္းေတြေပၚမွာလည္း လူသြားလူလာ သိပ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ ထမင္းဆုိင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ပိတ္ကုန္ၾကပါၿပီ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ တံခါးပိတ္ဖို႔လုပ္ေနတဲ့ ထမင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္ကို ေတြ႕တာနဲ႔ ဆုိင္ထဲဝင္လုိက္ေတာ့ ထမင္းရွိေသးေပမယ့္ အသားဟင္းေတြမရွိေတာ့တဲ့အတြက္ ၾကက္ဥတစ္လုံးေၾကာ္ေပးပါတယ္။ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႔ စားတာေတာင္ ၂,၅ဝဝ က်ပ္ ေပးလုိက္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ထမင္းစားရတာကုိပဲ ေက်းဇူးတင္ရမယ္လုိ႔ စိတ္ထဲမွတ္လုိက္တယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကုိတီြဒိမ္းနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဟားခါးနဲ႔ ေျခာက္မုိင္ေလာက္ေဝးတဲ့ ေက်းရြာႏွစ္ရြာကုိ သြားခဲ့ၾကပါတယ္။ အသြားမွာေတာ့ မုိးမရြာလို႔ လမ္းေတြက မဆုိးေသးပါဘူး။ ေက်းရြာေတြက ျပန္ထြက္လာတဲ့အခါမွာေတာ့ ေလနဲ႔အတူ မုိးဖဲြဖဲြစၿပီး ရြာလာပါတယ္။ တျဖည္းျဖည္း မုိးနဲ႔ ေလပုိပိုျပင္းထန္လာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လည္း လမ္းေဘးခဏရပ္ၿပီး ေမာ္ကြန္းေက်ာက္စာေတြကုိ မုိးတဲ့အမုိးတစ္ခုေအာက္မွာ ဝင္ၿပီး မုိးခုိၾကပါတယ္။

အဲဒီေမာ္ကြန္းေက်ာက္စာတုိင္ေတြကေတာ့ မိသားစုထဲက ထူးထူးခြၽန္ခြၽန္ရွိတဲ့သူေတြ ဒါမွမဟုတ္ မိသားစုအတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ေစတဲ့သူေတြ ေသဆုံးသြားတဲ့အခါ က်န္ခဲ့တဲ့မိသားစုေတြက ေမာ္ကြန္းေက်ာက္တုိင္ စုိက္ထူထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ ေမာ္ကြန္းေက်ာက္စာတုိင္လုပ္မယ္ဆုိရင္ ႏြားေနာက္တုိ႔၊ ဝက္တုိ႔ကုိ သတ္ၿပီး ေက်းရြာသားေတြကုိ ေကြၽးေမြးရတယ္လုိ႔ ကုိတီြဒိမ္းက ရွင္းျပတယ္။ မုိးစဲမွ ဟားခါးကို ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

ဟားခါးမွာလည္း မုိးရြာတာေၾကာင့္ ညေနဘက္မွာ အေအးဓာတ္က ပုိလာပါတယ္။ ကုိတီြဒိမ္းနဲ႔လည္း ဟားခါးေရာက္ၿပီးမွ ေတြ႕ ၾကတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ေအးေအးေဆးေဆးစကားေျပာလုိ႔ရေအာင္ဆုိၿပီး စားေသာက္ဆုိင္တစ္ဆုိင္မွာ ေတြ႕ဖုိ႔ခ်ိန္းလုိက္တယ္။ ညေန ၆းဝဝ နာရီေက်ာ္ေလာက္မွာ ကုိတြီဒိမ္းနဲ႔သူ႔မိန္းမ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးနဲ႔ ေပါက္ခ်လာပါေတာ့တယ္။

ဟားခါးမွာ စားေသာက္ဆုိင္မ်ားမ်ားစားမရွိပါဘူး။ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္စားေသာက္ဆုိင္ကုိ ေရြးလုိက္ၾကပါတယ္။ ကုိတြီဒိမ္းနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဒမ္ဖုိင္းဖ္(Dunfife)ဝီစကီတစ္လုံး မွာလုိက္ၾကတယ္။ မႈိကန္စြန္းေၾကာ္တစ္ပဲြမွာလုိက္တယ္။ မႈိကန္စြန္းလုိ႔သာ ေျပာတာပါ။ မႈိက ခပ္နည္းနည္းပဲ ပါတာပါ။ အျမည္းက မႈိကန္စြန္း တစ္ခုပဲျဖစ္ေနေတာ့ ၾကက္သားသုပ္တစ္ပဲြ ထပ္မွာလုိက္ပါတယ္။ အမွ်င္ေလးႏႊာၿပီး သုတ္ထားတဲ့ ၾကက္သားသုပ္က လက္တစ္ဆုပ္စာေလာက္ပဲ ရွိပါတယ္။

ကုိတီြဒိမ္းက ေစ်းႀကီးတယ္လုိ႔သတိေပးလုိက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ စားပဲြထုိးေကာင္မေလးကုိေခၚ ၿပီး ပုစြန္အစိမ္းသုပ္တစ္ပဲြ ဘယ္ေလာက္လဲလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ၁၈,ဝဝဝ က်ပ္ပါတဲ့။ ပုစြန္ ၁ဝ ေကာင္ေလာက္သာပါတယ္ဆိုေတာ့ ဟားခါးၿမိဳ႕ရဲ႕ အစားအေသာက္ေစ်းႀကီးတာကုိ မအ့ံၾသဘဲမေနႏုိင္ပါဘူး။ ပုစြန္သုပ္လည္း မမွာယူျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။

ေသာက္စားထားတာေတြကုိ ေငြရွင္းေတာ့ မႈိကန္စြန္းတစ္ပဲြ ေလးေထာင္၊ ၾကက္သားသုပ္တစ္ပဲြ ေျခာက္ေထာင္၊ ျမန္မာဘီယာတစ္လုံး သုံးေထာင္၊ ဒမ္ဖုိင္းဖ္(Dunfife 0.7 L) တစ္လုံး၁၆,ဝဝဝ က်ပ္ဆုိေတာ့ ဒီခရီးစဥ္မွာ ပထဆုံးအႀကိမ္နဲ႔ ေနာက္ဆုံးအႀကိမ္ေသာက္တာပဲလု႔ိ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်လုိက္ရပါေတာ့တယ္။ အစားအေသာက္ေတြ စားတဲ့အခါလည္း ေစ်းကုိ ေမးျမန္းၿပီးမွ ဝယ္စားဖုိ႔ သတိေပးေခါင္းေလာင္း ထုိးလုိက္သလုိပါပဲ။ ဟားခါးမွာ ထမင္းတစ္နပ္ကုိ အနည္းဆုံးက်ပ္ ၂,၅ဝဝ၊ ၃,ဝဝဝ ရွိပါတယ္။ အသားဟင္းတစ္မ်ဳိးနဲ႔ ငါးပိရည္၊ တုိ႔စရာေတာ့ ခ်ေပးပါတယ္။

”ေစ်းထဲမွာ ေရာင္းေနတဲ့ အသား၊ ငါးေတြကေတာ့ ေျမျပန္႔ေဒသနဲ႔ ေစ်းသိပ္မကြာဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီလုိ ဆုိင္ေတြမွာေတာ့ ေစ်းႀကီးတယ္ဗ်ာ”လုိ႔ ကုိတီြဒိမ္းက ေျပာပါတယ္။ ဒီလုိ အျပင္အဆင္ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔နဲ႔ဆုိင္က ဟားခါးမွာ သုံးဆုိင္ေလာက္ပဲရွိတယ္လုိ႔ သူကေျပာေတာ့မွ ဒါေၾကာင့္ ေစ်းႀကီးတာျဖစ္မွာပါလုိ႔ မွတ္ခ်က္ခ်လုိက္ပါေတာ့တယ္။

ကုိတီြဒိမ္းတုိ႔လင္မယားျပန္သြားၿပီး ခဏေနေတာ့ အသက္ ၃ဝ ဝန္းက်င္အရြယ္လူတစ္ေယာက္ ကြၽန္ေတာ္ထုိင္ေနတဲ့ ဝုိင္းရဲ႕ မ်က္ေစာင္းထုိးခုံမွာဝင္ထုိင္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္ေနပါတယ္။ သူတစ္ခုခုေမးျမန္းခ်င္ပုံရတယ္ လုိ႔ စိတ္ထဲက ေတြးေနတုန္းမွာပဲ ကြၽန္ေတာ့္ဆီေရာက္လာၿပီး ”အစ္ကုိ၊ ဒီမွာ ေကတီဗီတုိ႔၊ မာဆတ္တုိ႔ မရွိဘူးလား”လုိ႔ တုိးတိုးတိတ္တိတ္ လာေမးပါေတာ့တယ္။ သူက ဒီေန႔မွ ေရာက္တာ၊ မေကြးၿမိဳ႕ကလုိ႔ ေျပာတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လည္း ဧည့္သည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အဲဒီလုိေနရာမ်ဳိးေတြ ရွိမယ္လုိ႔လည္း မထင္ေၾကာင္း၊ တကယ္လုိ႔ ရွိခဲ့မယ္ဆုိရင္ေတာင္ ေစ်းက မတရားႀကီးႏုိင္ေၾကာင္း၊ အခု ေသာက္ေနတဲ့ဆုိင္မွာေတာင္ မႈိကန္စြန္းတစ္ပဲြ ေလးေထာင္ေပးရေၾကာင္း၊ အစားအေသာက္ေတြမွာယူတဲ့အခါ ေမးျမန္းၿပီးမွ မွာယူဖုိ႔ သတိေပးလုိက္ပါတယ္။ သူလည္း ဝီစကီတစ္ခြက္နဲ႔ အသုပ္တစ္ပဲြစားေသာက္ၿပီး ျပန္သြားတာ ေတြ႕လုိက္ပါတယ္။

Photo – Khin Maung Myint                           ေတာင္ေျမၿပဳိၿပီး လမ္းပိတ္ေနေသာေၾကာင့္ လမ္းပြင့္လာခ်ိန္ကုိ ေစာင့္ဆုိင္းေနၾကသည့္ ခရီးသည္မ်ား

ေက်းရြာေတြကုိ ခရီးဆက္    

ဟားခါးၿမိဳ႕မွာ တနဂၤေႏြဆုိရင္ ထမင္းဆုိင္၊ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ပိတ္ထားတတ္ပါတယ္။ အေၾကာငး္ကေတာ့ အဲဒီမွာေနတဲ့သူအမ်ားစုက ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြျဖစ္ေတာ့ ဘုရားေက်ာင္း သြားၾကလုိ႔ပါ။ မနက္စာစားဖို႔ ဆုိင္လိုက္ရွာရင္း ဟုိေငးဒီေငးနဲ႔ မိနစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လုိက္ေတာ့မွ လူေနတဲ့ အိမ္နဲ႔တဲြၿပီး ဖြင့္ထားတဲ့ ေကာ္ဖီ၊ မုန္႔ဟင္းခါး၊ ဆာဘူသီးေရာင္းတဲ့ ဆုိင္ေလးတစ္ဆုိင္ကုိ ေတြ႕ပါတယ္။ အဲဒီဆုိင္မွာပဲ ခ်င္း႐ုိးရာ အစားအစာျဖစ္တဲ့ ေျပာင္းဖူးေစ့ကုိခ်က္ထားတဲ့ ဆာဘူသီးကုိ ႏြားေနာက္သားေၾကာ္နဲ႔ စားလုိက္ပါတယ္။

ဟားခါးၿမိဳ႕ေပၚမွာ ဆုိင္ကယ္အငွားေမာင္းတဲ့သူမရွိပါဘူး။ ေက်းရြာေတြကုိ သြားမယ္ဆုိရင္ ဆုိင္ကယ္လုိပါတယ္။ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ ေက်းရြာေတြကုိ လုိက္ပုိ႔ေပးမယ့္သူတစ္ေယာက္ရွာေပးဖုိ႕ကုိတီြဒိမ္းကုိ အကူအညီေတာင္းရပါေတာ့တယ္။ က်ြန္ေတာ့္ကုိ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ လုိက္ပုိ႔မယ့္သူကေတာ့ ၿမိဳ႕ျပႏွင့္ အိမ္ရာဖံြ႕ၿဖိဳးေရးဦးစီးဌာနက ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ပါ။ တနဂၤေႏြျဖစ္လုိ႔ လုိက္ပုိ႔ႏုိင္တာလုိ႔ဆုိပါတယ္။

မနက္ ၁ဝ နာရီေလာက္မွ ဆုိင္ကယ္ေမာင္းမယ့္ ကုိဆာဆာ ေရာက္လာပါတယ္။ သူစီးလာတဲ့ တ႐ုတ္ႏုိင္ငံထုတ္ ဆုိင္ကယ္က ေတာ္ေတာ္အုိေဟာင္းေနပါၿပီ။ သူ႔မွာပါတဲ့ ေဘးလြယ္အိတ္ထဲမွာေတာ့ လမ္းမွာ ဆုိင္ကယ္ပ်က္သြားရင္ ျပင္ဖုိ႔ ပစၥည္းကိရိယာေတြ ထည့္ထားပါတယ္။ ဆီကုိလည္း ဆုိင္ကယ္မွာ အျပည့္ျဖည့္တဲ့အျပင္ ေရသန္႔ဘူးနဲ႔ တစ္ဘူးအပိုေဆာင္ထားလုိက္ပါတယ္။

”ဒီေဒသမွာက ေက်းရြာေတြကုိ ဆုိင္ကယ္နဲ႔သြားရင္ ဆုိင္ကယ္ျပင္တဲ့ ပစၥည္းကိရိယာေတြ မပါလုိ႔မျဖစ္ဘူး။ ရြာေတြနဲ႔ေဝးတဲ့ ေနရာမွာ ပ်က္သြားရင္ ေတာင္တက္၊ ေတာင္ဆင္းလမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး တြန္းရေတာ့မွာ”လုိ႔ ကုိဆာဆာက ေျပာျပပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဗုိက္ဆာတဲ့အခါစားဖုိ႔ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ ေရသန္႔ ႏွစ္ေယာက္စာဝယ္ၿပီးေက်ာပုိးအိတ္ထဲ ထည့္လုိက္ပါတယ္။ ဟားခါးကေနစထြက္တာနဲ႔ မုိးက သဲႀကီးမဲႀကီးရြာပါေတာ့တယ္။ လမ္းက ေတာင္ခါးပန္းကေန ေဖာက္ထားတဲ့ ေျမသားလမ္းပါ။ မုိးရြာထားေတာ့ ကားဘီးရာေတြ၊ ဆုိင္ကယ္ဘီးရာေတြမွာ ဗြက္ေတြ၊ ေရေတြအျပည့္ပါပဲ။ လမ္းေအာက္ဘက္မွာေတာ့ ေခ်ာက္ႀကီးေတြပါ။ ျမဴေတြနဲ႔ အု႔ံဆုိင္းေနလို႔ ေခ်ာက္ႀကီးေတြ ဘယ္ေလာက္နက္တယ္ဆုိတာကုိ မျမင္ရပါဘူး။

Photo – Khin Maung Myint                                      မုိးရာသီ ကေလး-ဖလမ္း-ဟားခါး လမ္းေပၚမွ ခရီးသြားျမင္ကြင္း

”ေျမၿပိဳက်ရင္ ဆုိင္ကယ္ေရာ၊ လူေရာ တစ္ခါတည္း ပါသြားႏုိင္တယ္”လုိ႔ ကုိဆာဆာက ေျပာရင္း ဆိုင္ကယ္ကုိ သတိထားၿပီးေမာင္းေနပါတယ္။ ေတာင္ေၾကာေပၚ မုိးရြာထားေတာ့ေျမေတြဟာ လမ္းေပၚကုိ တအိအိၿပိဳဆင္းေနပါတယ္။

မုိးကလည္း ရြာ၊ လမ္းကလည္း ဆုိး ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ လူအသြားအလာလည္း နည္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ မေတာ္လုိ႔ ဆုိင္ကယ္ေခ်ာက္ထဲက်သြားရင္ ဘယ္သူမွ သိလုိက္ၾကမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ေသသြားတယ္ဆုိရင္ေတာင္ လူေတြ ခ်က္ခ်င္းသိႏုိင္ပါ့မလားလုိ႔ ေတြးေနမိပါတယ္။

အဲဒီေဒသေတြမွာ ေက်းရြာေတြကလည္း တစ္ရြာနဲ႔တစ္ရြာ အနည္းဆုံး သုံးေလးမုိင္ေလာက္ထိေဝးပါတယ္။ အိမ္ေတြအမ်ားစုကုိလည္း ေတာင္ေစာင္းမွာ ေဆာက္ထားၾကပါတယ္။ မုိးရြာလုိ႔ လမ္းေျမၿပိဳ၊ ေတာင္ေျမေတြၿပိဳလုိ႔ရွိရင္ ဟားခါးၿမိဳ႕နဲ႔ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ျပတ္ေတာက္သြားတတ္တာေတြ ရွိသလုိ စားနပ္ရိကၡာေတြလည္း ျပတ္ေတာက္သြားတတ္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဖာရ္ေရာန္းေက်းရြာကုိ ဝင္လုိက္တာနဲ႔ ကေလးေတြဟာ အက်ႌအသစ္ေတြ ဝတ္ၿပီး ဘုရားေက်ာင္းကုိ သြားေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေက်းရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ဦးမန္ကမ္းေမးၾကည့္ေတာ့မွ ႏုိင္ငံျခားမွာ ေရာက္ေနတဲ့ အဲဒီရြာသားတစ္ဦးက ကုိယ့္ရြာသားေတြကုိ ဝက္သတ္ၿပီး အလွဴလုပ္ေကြၽးေမြးတာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဦးမန္ကမ္းက ထမင္းစားဖုိ႔ ဖိတ္ပါတယ္။ မနက္စာ ဆာဘူသီးစားၿပီးကတည္းက ဘာမွမစားရေသးတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ဗိုက္ကေတာ့ ဆာေလာင္ေနေပမယ့္ ဟန္ကုိယ့္ဖို႔ ဆုိသလို မစားေတာ့ဘူးလုိ႔ ျငင္းလုိက္ပါတယ္။

ဦးမန္ကမ္းက ”ဘုရားေက်ာင္းကုိ သြားစားစရာမလုိပါဘူး။အိမ္မွာ စားဖုိ႔အတြက္ ထမင္းေတြ၊ ဟင္းေတြ ယူထားၿပီးၿပီ၊ အားမနာနဲ႔ လာလာ” လုိ႔ ဆုိၿပီး ထမင္းစားခန္းကုိ ေခၚပါေတာ့တယ္။

ထမင္းစားပဲြေပၚမွာ တုတ္နဲ႔ထုိးၿပီး ျပဳတ္ထားတဲ့ ဝက္သားတုံးေတြ၊ ဝတ္သားျပဳတ္ဟင္းရည္၊ င႐ုတ္သီးအစိမ္းနဲ႔ ဆားထည့္ထားတဲ့ ခြက္တစ္ခြက္ပါ တင္ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ဝက္သားကေတာ့ ခ်င္း႐ုိးရာခ်က္လုိ႔ေျပာပါတယ္။ အဲဒီက ဝက္သားတုတ္ထုိးတစ္တုံးဟာ ရန္ကုန္က ဝက္သားတုတ္ထုိး ၁၅ တုံးခန္႔နဲ႔ ညီမွ်မွာပါ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ကုိဆာဆာလည္း ဗုိက္ဆာဆာနဲ႔ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ပန္းကန္စီ စားပစ္လုိက္ၾကပါေတာ့တယ္။ စားၿပီးေတာ့ ေက်းဇူးတင္စကားေျပာၿပီး ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မွာ ပါလာတဲ့ မုန္႔ေတြကုိလည္း အဲဒီအိမ္က ကေလးေတြကုိ ေပးထားခဲ့လိုက္တယ္။ မုိးကလည္းသည္းေနေတာ့ ေနာက္ေန႔မွ ျပန္ဖုိ႔ ေျပာေပမယ့္ ဟားခါးမွာ လုပ္စရာေတြ ရွိေသးတာေၾကာင့္ ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

ေနာက္တစ္ရက္ တနလၤာေန႔မွာ ဟားခါးၿမိဳ႕ေပၚမွာရွိတဲ့ အစုိးရ႐ုံးေတြက တာဝန္ရွိသူေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံေမးျမန္းပါတယ္။ အဂၤါေန႔မွာေတာ့ တြန္းဇံၿမိဳ႕နယ္ကုိ သြားဖုိ႔ ကေလးၿမိဳ႕သုိ႔ တစ္ေခါက္ျပန္ဆင္းလာရပါတယ္။ ဟားခါးကေန တြန္းဇံကုိ တုိက္႐ုိက္ေရာက္တဲ့ကား မရွိလုိ႔ပါ။

 မုိရာေၾကာင့္ ေတာင္ေပၚတစ္ညအိပ္

ဟားခါးကုိေရာက္လို႔ ေနာက္တစ္ရက္ကစၿပီး ဘဂၤလားပင္လယ္မွာျဖစ္ေပၚေနတဲ့ မုိရာ(MORA)မုန္တုိင္းအရွိန္ေၾကာင့္ ခ်င္းျပည္နယ္မွာလည္း ေလျပင္းတုိက္၊ မုိးကလည္းသည္းေနခဲ့ပါတယ္။

မနက္ ၈းဝဝ နာရီေလာက္မွာ ဟားခါးကေန ကေလးၿမိဳ႕သုိ႔ စထြက္လာၾကပါတယ္။ ၁၅ ေယာက္ ေလာက္ဆံ့တဲ့ Toyota Hiace အန္စာတုံး ကားအမ်ဳိးအစားနဲ႔ပါ။ လမ္းမွာလည္း ေလျပင္းနဲ႔အတူ မုိးကလည္း သဲႀကီးမဲႀကီး ရြာေနပါတယ္။ ကားလမ္းေတြမွာ ေရေတြ၊ ရႊံ႕ ဗြက္ေတြနဲ႔ဆုိေတာ့ ယာဥ္ေမာင္း သတိထားၿပီး ေမာင္းေနရတယ္။ ကားဘီးလမ္းေခ်ာ္မွာလည္း ေၾကာက္ရသလုိလမ္းေပၚ ေတာင္ေျမၿပိဳက်မွာကုိလည္း ေၾကာက္ရပါတယ္။

ခ်င္းျပည္နယ္ဟာ သက္ႏုေတာင္တန္းေပၚမွာ ရွိေနတဲ့အတြက္ ေျမၿပိဳမႈအႏၲရာယ္ကုိ အမ်ားဆုံးက်ေရာက္ႏုိင္တဲ့ ျပည္နယ္တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၂ဝ၁၅၊ ဇူလုိင္အတြင္းကလည္း ခ်င္းျပည္နယ္မွာ မုိးဆက္တုိက္ရြာသြန္းမႈေၾကာင့္ အိမ္ေျခ သံုးေထာင္ခန္႔နဲ႔ လူဦးေရ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ဟာ ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းေတြမွာ ခုိလႈံခဲ့ရပါေသးတယ္။

ေတာင္နံရံေျမေတြက ကားလမ္းမေပၚကုိ တိအိအိၿပိဳဆင္းေနၿပီး ကားလမ္းေပၚမွာလည္း ေက်ာက္တုံး အႀကီး၊ အငယ္ေတြ ျပန္႔ႀကဲေနတယ္။ ကားသမားေတြကေတာ့ ေက်ာက္တုံးေတြကုိ ေရွာင္ကြင္းၿပီးေမာင္းၾကရပါတယ္။ ေရွာင္ကြင္းလုိ႔လည္း မလြတ္ရင္ေတာ့ ကားေပၚက ဆင္းၿပီး ေက်ာက္တုံးေတြကုိ ေတာင္ေအာက္ကုိ လွိမ့္ခ်ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ခရီးသည္ေတြပါ ဝုိင္းကူၿပီး လွိမ့္ခ်ရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကား ဖလမ္းၿမိဳ႕ကုိ ေက်ာ္လာၿပီး ေန႔လယ္ ၁၂းဝဝ နာရီေလာက္မွာေတာ့ ကားဆရာက ေရွ႕မွာ ေတာင္ေျမၿပိဳလုိ႔ ကားလမ္းပိတ္ေနတဲ့အေၾကာင္း၊ ေန႔လယ္စာ စားၾကမယ္လုိ႔ေျပာၿပီး ကားလမ္းေဘးမွာရွိေနတဲ့ စားေသာက္ဆုိင္ တစ္ဆုိင္ေရွ႕မွာ ကားကုိ ထုိးရပ္လုိက္ပါတယ္။

ကားဆရာကေတာ့ ေျမၿပိဳလုိ႔ လမ္းပိတ္ေနတာ ႏွစ္ေနရာလုိ႔ ၾကားတယ္။ ခရီးသည္ေတြ အကုန္လုံးထမင္းစားၾကပါ”လုိ႔ တုိက္တြန္းပါတယ္။

ထမင္းစား၊ ေကာ္ဖီေသာက္ၿပီး ေနာက္ထပ္ နာရီဝက္ေလာက္ နားၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ထမင္းဆုိင္ကေန စထြက္ၿပီး တစ္နာရီေလာက္ ေမာင္းၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ေတာင္ေျမၿပိဳေနလို႔ ဆုိင္ကယ္ေတြ၊ ကားေတြတန္းစီၿပီး ပိတ္ဆုိ႔ေနတဲ့ေနရာကုိ ေရာက္ပါတယ္။ ခရီးသည္တင္ကား၊ အိမ္စီးကား၊ ကုန္ကား စုစုေပါင္းအစီးႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ပိတ္မိေနတာပါ။

ၿပိဳက်ေနတဲ့ ေျမစာေတြဟာ ကားလမ္းမ ေပၚမွာ ပုံေနပါတယ္။ အဲဒီေျမေတြကုိ ေျမတူးယာဥ္တစ္စီး၊ ဘူဒိုဇာတစ္စီးနဲ႔ ရွင္းထုတ္ေနၾကပါတယ္။ ေျမစာပုံေတြကုိ စက္ႀကီးေတြနဲ႔ ဖယ္ရွားေနတုန္းမွာပဲ ေျခသလုံးေလာက္ရွိတဲ့ သစ္ပင္ေတြပါ ၿပိဳက်လာလို႔ လြတ္ႏုိင္မယ့္ေနရာ ေျပးၾကရပါေသးတယ္။

အဲဒီလုိ လမ္းေတြပိတ္ဆုိ႔ေနရင္ အဓိက အခက္အခဲေတြ႕တာကေတာ့ ဆုိင္ကယ္နဲ႔ ခရီးသြားတဲ့သူေတြပါ။ ကားနဲ႔သြားတဲ့သူေတြကေတာ့ ကားထဲဝင္ၿပီး လမ္းပြင့္လာမွာကုိ ေစာင့္ေန႐ုံပါ။

ဆုိင္ကယ္နဲ႔သြားလာတဲ့သူေတြကေတာ့ မုိးထဲ၊ ေလထဲမွာ အေအးဒဏ္ကုိ အံႀကိတ္ခံရင္း ဆုိင္ကယ္အနီးမွာပဲ ေစာင့္ေနၾကရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိင္ကယ္နဲ႔လာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြမွာဆုိ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အရြယ္သာရွိေသးတဲ့ ကေလးေတြကုိ မုိးကာနဲ႔ ေသခ်ာအုပ္ၿပီး ခ်ီထားတာေတြ႕ရပါေသးတယ္။

တစ္နာရီေလာက္အၾကာမွာ လမ္းျပန္ပြင့္သြားတဲ့အတြက္ ခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေရွ႕မွာလည္း ေတာင္ေျမၿပိဳၿပီး လမ္းပိတ္ေနတဲ့ေနရာတစ္ခုထပ္ရွိေနတာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္တစ္နာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္ခရီးဆက္ခဲ့ၿပီး ညေန ၄းဝဝ နာရီေလာက္မွာ ညေနစာစားၾကရပါတယ္။

ထမင္းစားၿပီးေနာက္မွာ ခရီးဆက္ခဲ့ၾကၿပီး လမ္းပိတ္ေနတဲ့ေနရာကုိ ေရာက္ေတာ့ ညေန ၆နာရီခဲြေနပါၿပီ။ ဒုတိယတစ္ႀကိမ္ ပိတ္မိတဲ့ေနရာမွာေတာ့ ဆုိင္ကယ္ေတြ သြားလုိ႔ရပါတယ္။ ေျမတူးယာဥ္တစ္စီးနဲ႔ ရွင္းလင္းေနေပမယ့္ လမ္းက ပြင့္မလာပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ထိုင္ေနတဲ့ခုံရဲ႕ ေနာက္တန္းခုံမွာ ထုိင္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးမွာ တစ္ႏွစ္နဲ႔ သုံးလအရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ ပါလာပါတယ္။ အဲဒီကေလးက သူ႔အေမ ရင္ခြင္ထဲမွာ ငုိေနပါေတာ့တယ္။

သူ႔အေမမွာလည္း ကေလးအတြက္ စားစရာဝယ္ပါလာတာ မေတြ႕ရပါဘူး။ ဒီလုိရာသီဥတုနဲ႔ အခ်ိန္မေရြး အခက္အခဲေတြ႕ႏုိင္တယ္လုိ႔ ယူဆၿပီး ဟားခါးကေန ကြၽန္ေတာ္ဝယ္လာတဲ့ ဘီစကြတ္မုန္႔ကိုေပးလုိက္မွ ကေလးက အငုိတိတ္သြားပါတယ္။

ညက တျဖည္းျဖည္းနက္လာေပမယ့္ လမ္းက ပြင့္မလာပါဘူး။ က်ြန္ေတာ့္ေဘးနားက ခုံမွာေတာ့ အသက္ႏွစ္ဆယ္ဝန္းက်င္ အရြယ္ရွိတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ။ ခႏၶာကုိယ္ပိန္ပိန္ပါးပါး၊ အသားက ညိဳညိဳ။ သူနဲ႔စကားနည္းနည္းေျပာျဖစ္ေတာ့ သူက ဟားခါးကို အဝတ္အထည္ေတြ သြားေရာင္းတာလုိ႔ဆိုပါတယ္။ အသြားတုန္းက ဆုိင္ကယ္ကုိယ္တုိင္ေမာင္းၿပီးတက္သြားတာပါ။ အျပန္မွာ မုိးေတြရြာေနေတာ့ လမ္းမေကာင္းတဲ့အတြက္ ဆုိင္ကယ္ကုိ ဟားခါးက သူငယ္ခ်င္းဆီမွာ ထားခဲ့ၿပီး ကားနဲ႔ ျပန္ဆင္းလာခဲ့တာလို႔ေျပာပါတယ္။

Photo – Khin Maung Myint                                   ေျမၿပဳိမႈေၾကာင့္ က်ဳိးပ်က္သြားသည့္ လမ္းထိန္းနံရံကုိ ေတြ႕ရစဥ္

သူ႔ဆုိင္လိပ္စာကတ္ထုတ္ေပးၿပီး ကေလးၿမိဳ႕ကုိေရာက္ရင္လည္း ဆက္သြယ္လုိ႔ရတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ သူက ကေလးၿမိဳ႕ဇာတိပါ။ သူစေရာက္တဲ့ေန႔ကစၿပီး မုိးရြာေတာ့ အဝတ္ေတြလည္း ေရာင္းလုိ႔ မေကာင္း၊ စားစရိတ္၊ ေနစရိတ္ႀကီးေတာ့ အသြားအျပန္သုံးေလးရက္ေလာက္ေနတာ ပုိက္ဆံႏွစ္သိန္းေလာက္ ကုန္သြားတယ္လုိ႔ ညဥ္းညဴရင္း ေျပာျပပါတယ္။

”ဒီတစ္ေခါက္ဆုိ အရင္းပါ ျပဳတ္သြားတယ္။ ေနာက္ဆုိ ဟားခါးကုိ မသြားေတာ့ဘူး။ စရိတ္စကေတြ အရမ္း ႀကီးတယ္”လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ ည ၁၁ နာရီေက်ာ္သြားတဲ့အထိ ကားလမ္းက ပြင့္မလာပါဘူး။ ေျမတူးယာဥ္နဲ႔ ရွင္းေနစဥ္အတြင္းမွာပဲ ကားသြားလုိ႔ ရတယ္ထင္ၿပီး ေျခာက္ဘီးကုန္ကားႀကီးတစ္စီးကုိ ျဖတ္သြားခြင့္ျပဳလုိက္ေတာ့ အဲဒီကားရဲ႕ ကားေရွ႕ဘီးနဲ႔ ကားဘန္ဘာထိ ဗြက္ထဲမွာ နစ္သြားပါေတာ့တယ္။ ေျမစာပုံေတြကုိ ရွင္းလင္းေနတဲ့ ေျမတူးယာဥ္ႀကီးလည္း ညသန္းေခါင္ေလာက္မွာ စခန္းကုိ ျပန္သြားပါေတာ့တယ္။ အဲဒီနစ္ေနတဲ့ကားရဲ႕ ေနာက္မွာ တန္းစီးေနတဲ့ကားေတြက တစ္စီးမွ သြားလုိ႔မေတာ့တဲ့အတြက္ ကားထဲမွာပဲ တစ္ညအိပ္ရပါေတာ့တယ္။

ေတာင္ေပၚအတက္အဆင္း ကားေတြ အကုန္လုံး ေတာင္ေပၚမွာ ညအိပ္ၾကရပါတယ္။ ညက ေမွာင္မည္းၿပီး တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ကားဟြန္းတီးသံမ်ားကုိ ၾကားရပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ မနက္ ၅ နာရီ ေဝလီေဝလင္းအခ်ိန္မွ အိပ္ရာကေန ႏုိးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာမွ ေျမၿပိဳေနတာ အေတာ္မ်ားတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေတာင္နံရံေတြမွာ ေျမၿပိဳမက်ေအာင္ ထိန္းထားတဲ့ အုတ္နံရံ ေတြေတာင္ ၿပိဳက်ၿပီး ပ်က္စီးေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။

မနက္ ၇ နာရီခဲြေလာက္မွာ ေျမတူးယာဥ္အႀကီး တစ္စီးေရာက္လာၿပီး ၿပိဳက်ေနတဲ့ ေျမစာပုံေတြ၊ ကုန္ကားႀကီး နစ္ေနတဲ့ေနရာက ဗြက္ေတြကုိ ရွင္းလင္းပါေတာ့တယ္။ မနက္ ၈ နာရီခဲြ ေလာက္မွာ ကားေတြ သြားလာလုိ႔ရၿပီး ကေလးကို ခရီးဆက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ နံနက္ ၁၁ နာရီေလာက္မွာ ကေလးကုိ ေရာက္ပါတယ္။ ေနာက္ေန႔ တြန္းဇံၿမိဳ႕ကုိ သြားဖုိ႔ ကားလက္မွတ္ကုိ တစ္ခါတည္း ျဖတ္ထားလုိက္ပါတယ္။

တြန္းဇံၿမိဳ႕သုိ႔ ခရီးစတင္

တြန္းဇံကုိသြားမယ့္ ကားဟာ ကေလးၿမိဳ႕ကေန မနက္ေစာေစာ ၅ နာရီခဲြေလာက္မွာ စထြက္ပါတယ္။ ကေလးၿမိဳ႕ကေန တီးတိန္ၿမိဳ႕ထိ ထူထပ္ေနတဲ့ ဗြက္ေတြက ကတၱရာလမ္းေပၚ ေနရာယူထားၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ စီးလာတဲ့ကားကလည္း ေမာင္းရင္းနဲ႔ ဗြက္ေတာထဲမွာ ေျပးလႊားေနတဲ့ ဖြတ္ႀကီးတစ္ေကာင္နဲ႔ ပုိတူလာပါေတာ့တယ္။

ကားေပၚမွာ တြန္းဇံၿမိဳ႕နယ္၊ က်ီးခါးၿမိဳ႕က ေက်းရြာေတြမွာ တာဝန္က်ေနတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ဆရာတစ္ေယာက္ ပါလာပါတယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူတုိ႔ တာဝန္က်ရာေက်ာင္းေတြကုိ သြားၾကတာပါ။ ဆရာမတစ္ေယာက္က မင္းဘူးၿမိဳ႕က ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ခ်င္းျပည္နယ္၊ မင္းတပ္ၿမိဳ႕နယ္ကပါ။ ေက်ာင္းဆရာကေတာ့ မုံရြာဘက္ကလုိ႔ ေျပာပါတယ္။

ေက်ာင္းစဖြင့္တဲ့ ဇြန္ကေန ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္တဲ့အခ်ိန္အထိ စာသင္ႏွစ္ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး အဲဒီေဒသမွာပဲ ေနၾကပါတယ္။ သီတင္းကြၽတ္တုိ႔၊ ဒီဇင္ဘာတုိ႔ ေက်ာင္းပိတ္ရင္လည္း တာဝန္က်ေနတဲ့ေနရာနဲ႔ ကုိယ့္ေဒသကုိ အသြားအျပန္ ခုနစ္ရက္ေလာက္ သြားရသလို လမ္းခရီးစရိတ္လည္း အကုန္က်မ်ားတာေၾကာင္ ့မျပန္ဘဲ ေနလုိက္ၾကတယ္လုိ႔ ဆရာမေတြက ေျပာပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဟာ ေန႔လယ္ ၁၂ နာရီဝန္းက်င္မွာ တီးတိန္ၿမိဳ႕မွာ ေန႔လယ္စာ ထမင္းစားၿပီး တြန္းဇံၿမိဳ႕ကို ခရီးဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ တီးတိန္ကေန တြန္းဇံၿမိဳ႕ထိေတာ့ လမ္းသိပ္မဆုိးဘူးလုိ႔ ေျပာလုိ႔ရပါတယ္။ေတာင္ေျမေတြ ၿပိဳက်တာကုိလည္း သိပ္မေတြ႕ရပါဘူး။

Photo – Khin Maung Myint                                       တြန္းဇံၿမဳိ႕အဝင္ဆုိင္းဘုတ္

တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ကားလမ္းကုိ အိႏၵိယႏုိင္ငံ၊ မဏိပူရျပည္နယ္မွ ျမစ္ဖ်ားခံလာတဲ့ မဏိပူရ ျမစ္ေဘးကေန ေဖာက္လုပ္ထားပါတယ္။ ေနာက္က်ိက်ိ ျဖစ္ေနတဲ့ ေရေတြဟာ ညာသံေပးရင္း အရွိန္အဟုန္နဲ႔ စီးဆင္းေနပါတယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္ေတြရွိတဲ့ေနရာမွာ လႈိင္းေတြ ထေနတယ္။ ေတာင္ေပၚေရာက္တဲ့အခါမွာ ေတာင္ေအာက္မွာ က်န္ေနခဲ့တဲ့ မဏိပူရျမစ္ကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ စိမ္းညိဳ႕ ညိဳ႕ေတာင္တန္းေတြၾကားမွာ ဧရာမေျမြႀကီးတစ္ေကာင္ ေကြ႕ေကာက္ၿပီး သြားလာေနသလုိပါပဲ။

ေတာေတာင္သဘာဝအလွအပေတြကုိ ၾကည့္လုိက္၊ ကားေပၚက ဆရာမေတြနဲ႔ စကားေဖာင္ဖဲြ႕လုိက္နဲ႔ ညေန ၃းဝဝ နာရီ ေက်ာ္မွာ တြန္းဇံၿမိဳ႕ကုိ ေရာက္ပါတယ္။ တြန္းဇံၿမိဳ႕ဟာ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္အထက္အျမင့္ေပ ၄,၇၄ဝ ရွိပါတယ္။ ၂ဝ၁၄ သန္းေခါင္စာရင္းအရ တြန္းဇံၿမိဳ႕နယ္မွာ လူဦးေရ ႏွစ္ေသာင္းေက်ာ္ ေနထုိင္ၾကပါတယ္။

တြန္းဇံၿမိဳ႕ရဲ႕ ၿမိဳ႕တည္ေဆာက္ပုံဟာလည္း ခ်င္းျပည္နယ္ရဲ႕ တျခားၿမိဳ႕ေတြအတုိင္း ေတာင္ေစာင္းေတြမွာ အိမ္ေတြကုိ ေဆာက္ထားၾကတာပါ။ အဲဒီၿမိဳ႕မွာ တည္းခုိခန္းက တစ္ခုပဲ ရွိပါတယ္။ သစ္သားနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ့ ႏွစ္ထပ္အေဆာက္အအုံပါ။ ေအာက္ထပ္မွာ အရက္ေရာင္းၿပီး အေပၚမွာ တည္းခုိခန္း ဖြင့္ထားတာပါ။

ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ တည္းခုိခန္းမွာ အခန္းလြတ္မရွိေတာ့ပါဘူး။ အခန္းျပည့္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ေနာက္ေန႔မနက္မွာ တြန္းဇံၿမိဳ႕နယ္နဲ႔ က်ီခါးၿမိဳ႕ကုိ ဆက္သြယ္ထားတဲ့ မဏိပူရျမစ္ကူး (နတ္ဇန္) တံတားဖြင့္ပဲြကုိ ေဆာက္လုပ္ေရးဝန္ႀကီးဌာန၊ ျပည္ေထာင္စုဝန္ႀကီးနဲ႔ ခ်င္းျပည္နယ္က ျပည္နယ္ဝန္ႀကီးေတြ တက္ေရာက္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ ျပည္နယ္က အစုိးရဝန္ထမ္းေတြလည္း တြန္းဇံၿမိဳ႕ကုိ ေရာက္ရွိေနၾကတာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

နတ္ဇန္တံတားဟာ ၂ဝ၁၅ မုိးရာသီက ျမစ္ေရနဲ႔အတူ ေမ်ာပါသြားၿပီး ပ်က္စီးသြားခဲ့တာပါ။ တံတားပ်က္သြားတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ ေဒသခံေတြ သြားေရးလာေရး ေတာ္ေတာ္ကုိ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ မုိးရာသီမွာဆုိရင္ ျမစ္ကုိ သံႀကဳိးသြယ္တန္းၿပီး အဲဒီသံႀကဳိးမွာ ပုခက္လုိ႕ ပုံစံမ်ဳိးလုပ္ၿပီး ပုခက္ထဲမွာ လူေတြ၊ ဆုိင္ကယ္ေတြကုိ ထည့္ကာ ျမစ္ရဲ႕ဟုိဘက္ကမ္းနဲ႔ ဒီဘက္ကမ္းကုိ ကူးခဲ့ၾကရတယ္လုိ႔ ေဒသခံေတြက ေျပာၾကတယ္။

Photo – Khin Maung Myint                               တြန္းဇံၿမဳိ႕နယ္မွ ေက်းရြာတစ္ရြာ

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း(သုိ႔)ေအာက္ျပည္သားတုိ႔ရဲ႕ နားခုိရာ

တည္းခုိခန္းမရေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ အကူအညီေတာင္းၿပီး သူတုိ႔အိမ္မွာ တည္းခုိရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားေနတုန္းမွာပဲ တည္းခုိခန္းပုိင္ရွင္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ အခန္းအေၾကာင္း ေျပာေနတာကုိၾကားသြားတဲ့ တြန္းဇံၿမိဳ႕ေဒသခံ ကုိဆြင္းကိမ္းက ေတာင္ေပၚမွာ ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီး ေက်ာင္းရွိေၾကာင္းနဲ႔ ေျမျပန္႔ဘက္က တက္လာၾကတဲ့ ေက်ာင္းဆရာ၊ ဆရာမေတြ၊ အစုိးရဝန္ထမ္းေတြ၊ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းေတြက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာသာ တည္းခုိၾကတယ္လုိ႔ သူက ရွင္းျပပါတယ္။

ကုိဆြင္းကိမ္းကပဲ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သူ႔ဆုိင္ကယ္နဲ႔ လုိက္ပုိ႔ေပးပါတယ္။ ေက်ာင္းက ေထရဝါဒဗုဒၶသာသနာျပဳ ဗဟုိေက်ာင္းပါ။ ေက်ာင္းမွာ ဦးဇင္းႏွစ္ပါးရွိပါတယ္။ ရန္ကုန္နဲ႕ မႏၱေလးမွာရွိတဲ့ ဗုဒၶတကၠသုိလ္ေတြမွာ စာသင္ၾကားေနၾကတဲ့ ဦးဇင္းေတြပါ။ ဒီေက်ာင္းကုိ တကၠသုိလ္ကေန အလွည့္က် တာဝန္ခ်ေပးတဲ့အတြက္ လာေရာက္ၿပီး ေက်ာင္းထုိင္ၾကရတာပါ။ ဒီေက်ာင္းမွာ တာဝန္က်တဲ့ ဦးဇင္းေတြဟာ ႏွစ္ႏွစ္သက္တမ္း ေနၾကရပါတယ္။

ေက်ာင္းထုိင္ဦးဇင္းနဲ႔ ေတြ႕ၿပီး ေက်ာင္းမွာ ညအိပ္ဖုိ႔ ေလွ်ာက္ပါတယ္။ ဦးဇင္းကလည္း တည္းခုိလုိ႔ရေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေက်ာင္းကုိ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းဆရာမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေက်ာင္းဆရာ ႏွစ္ေယာက္ တည္းခုိေနတာကုိလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။

ေက်ာင္းထုိင္ဦးဇင္းကေတာ့ ”ဒကာေလး၊ ဘာမွ အားနာစရာမလုိဘူး။ ဒီမွာက ေအာက္က တက္လာတဲ့ အစုိးရဝန္ထမ္းေတြ၊ ကုမၸဏီကလူေတြ အကုန္လုံးဒီမွာပဲ တည္းခုိၾကတယ္။ ဒီေန႔ပဲ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းေတြ ျပန္သြားတယ္။ အခု ဆရာ၊ ဆရာမေတြပဲရွိတယ္”လုိ႔ မိန္႔ၾကားပါတယ္။

ေက်ာင္းမွာ တည္းခုိေနတဲ့ ဆရာမႏွစ္ေယာက္မွာ ကေလးၿမိဳ႕နယ္က တစ္ေယာက္နဲ႔ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕နယ္က တစ္ေယာက္ပါ။ သူတုိ႔ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာ ေက်ာင္းဆရာမ ေလွ်ာက္ေပမယ့္ မပါတဲ့အတြက္ ဆရာမ လုိအပ္ခ်က္ရွိေနတဲ့ ဒီေတာင္ေပၚေဒသမွာ ဆဲြခန္႔ဆရာမအျဖစ္ လာေလွ်ာက္ၾကတာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ တရားဝင္ဝန္ထမ္း မျဖစ္ေသးပါဘူး။ အခုဆုိရင္ သူတုိ႔ဟာ အိႏၵိယနယ္စပ္မ်ဥ္းနဲ႔ ေျခာက္မုိင္ေလာက္သာ ေဝးေတာ့တဲ့ က်ီခါးၿမိဳ႕ထဲက ေက်းရြာေတြမွာ တာဝန္က်ေနၾကတာပါ။ မုိးတြင္းမွာဆုိ တြန္းဇံကေန သူတုိ႔တာဝန္က်ေနတဲ့ေက်းရြာကုိ ဆုိင္ကယ္စရိတ္က တစ္သိန္းဝန္းက်င္ထိ ေပးရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္မွာ ပါတဲ့ အထုပ္အပုိးေတြကုိ ေက်ာင္းမွာ ထားခဲ့ၿပီး ေတာင္ေအာက္ကုိ ျပန္ဆင္းလာခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကုိဆြင္းကိမ္းဆုိင္ကယ္နဲ႔ပဲ ၿမိဳ႕ကုိ လုိက္ပတ္ၾကည့္ၿပီး တြန္းဇံကုိ မလာခင္ကတည္းက အင္တာဗ်ဴးလုပ္ဖုိ႔ ႀကိဳၿပီး ဆက္သြယ္ထားတဲ့သူေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံုဖုိ႔လုပ္ပါတယ္။ ညေနစာစားၿပီး ည ၈ နာရီ ေလာက္မွာ ေက်ာင္းေပၚ ျပန္တက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းထုိင္ဦးဇင္းက ေက်ာင္းမွာ ထမင္းစားလုိ႔ရေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ ဆရာမေတြကလည္း ထမင္းထည့္ခ်က္ထားေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။

Photo – Khin Maung Myint                         တြန္းဇံၿမဳိ႕နယ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းတြင္ ေတြ႕ရသည့္ ကေလးငယ္မ်ား

ေက်ာင္းမွာ ဧည့္သည္ေတြလာတဲ့အခါ ညအိပ္ဖို႔ ဂြမ္းကပ္ေတြ၊ ေစာင္ေတြ၊ ေခါင္းအုံးေတြက အဆင္သင့္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဂြမ္းကပ္တစ္ခု၊ ေစာင္ႏွစ္ထည္၊ ေခါင္းအုံးတစ္လုံး ယူလုိက္ၿပီး ဓမၼာ႐ုံထဲမွာရွိတဲ့ ဘုရားဆင္းတုေတာ္ေရွ႕မွာ ခင္းၿပီး အိပ္လုိက္ပါေတာ့တယ္။ လူကလည္း ပန္း၊ မုိးကလည္း ရြာ၊ ေက်ာင္းပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံးကလည္း တိတ္ဆိတ္ေနေတာ့ ခဏအတြင္းမွာပဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္။

ဆရာမေတြက မနက္ေစာေစာထၿပီး ဦးဇင္းေတြအတြက္ အာ႐ုံဆြမ္းခ်က္ထားပါတယ္။ ကုိရင္ငယ္သုံးပါး၊ ေက်ာင္းဆရာႏွစ္ေယာက္၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ပါ ထမင္းခ်က္ထားပါေသးတယ္။ ဆရာ၊ ဆရာမေတြကေတာ့ မနက္စာ ထမင္းစားၿပီးတာနဲ႔ သူတုိ႔တာဝန္က်ေနတဲ့ ေက်းရြာက ဆုိင္ကယ္ႏွစ္စီးနဲ႔ လာေခၚတဲ့အတြက္ လုိက္သြားၾကပါတယ္။ ဆရာႏွစ္ေယာက္ကလည္း သူတုိ႔တာဝန္က်ေနတဲ့ ရြာကုိ ထြက္သြားၾကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဆုိင္ကယ္တစ္စီးငွားၿပီး ေက်းရြာေတြကုိ သတင္းယူဖုိ႔ ထြက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။

ေဒသခံရြာသားေတြဟာ ေတာင္ယာအလုပ္ကုိပဲ အဓိက လုပ္ကုိင္ၾကပါတယ္။ အခုေနာက္ပုိင္းမွာ ရာသီဥတုက ေဖာက္ျပန္၊ သီးႏွံေတြက အထြက္ႏႈန္းေတြက်နဲ႔ဆုိေတာ့ ေတာင္ယာအလုပ္ကုိ စိတ္ကုန္ေနၾကပါၿပီ။ ေက်းရြာကေန ညေန ၆ နာရီေလာက္မွ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။

ဘာသာမခြဲျခား ေက်ာင္းသားေလးမ်ား

တြန္းဇံၿမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ခ်င္းတုိင္းရင္းသားေတြဟာ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြမ်ားပါတယ္။ ေျမျပန္႔ေဒသေတြကေန တာဝန္က်လာတဲ့ အစုိးရဝန္ထမ္းအနည္းငယ္ေလာက္သာ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းအတြက္ လုိအပ္တဲ့ ေဝယ်ာဝစၥေတြကုိလည္း အဲဒီၿမိဳ႕မွာတာဝန္က်ေနတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ အစုိးရဝန္ထမ္းေတြ၊ ေက်ာင္းမွာ လာတည္းခုိၾကတဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမေတြဆီက လွဴဒါန္းထားၾကတာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေက်ာင္းမွာရွိေနတဲ့ ေက်ာင္းတာဝန္ခံႏွစ္ပါးထဲက တစ္ပါးျဖစ္တဲ့ ဦးဇင္းဦးဓမၼဝံသက မိန္႔ပါတယ္။

အဲဒီအျပင္ ေက်ာင္းမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရးေက်ာင္းလည္း ဖြင့္ထားပါေသးတယ္။ သူငယ္တန္းကေန ေလးတန္းအထိပါ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္သား ၆ဝ ဝန္းက်င္ေလာက္ရွိခဲ့တယ္။ ဒီႏွစ္မွာေတာ့ အေရအတြက္ အတိအက် မသိရေသးပါဘူး။ အဲဒီထဲမွာ ဗုဒၶဘာသာေက်ာင္းသားက သုံး၊ ေလးေယာက္ပဲ ပါပါတယ္။ က်န္တာ အကုန္ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ကေလးေတြပါ။ ေက်ာင္းမွာရွိေနတဲ့ ဦးဇင္းႏွစ္ပါးကုိယ္တုိင္လည္း ကေလးေတြကုိ စာဝင္ျပၾကရၿပီး ဆရာမႏွစ္ေယာက္လည္း ခန္႔ထားပါတယ္။ အဲဒီဆရာမေတြကလည္း ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြပါ။ ဆရာမတစ္ေယာက္ကုိ လစာအျဖစ္ ခုနစ္ေသာင္းက်ပ္သာ ေပးႏုိင္တယ္လုိ႔ မိန္႔ပါတယ္။

”သူငယ္တန္းကေန ႏွစ္တန္းေလာက္ထိက ျမန္မာစကားကုိ ဘာမွနားမလည္ေသးဘူး။ အဲဒီအတန္းေတြကုိ ေဒသခံဆရာမက ခ်င္းဘာသာစကားနဲ႔သင္တယ္။ သံုးတန္းနဲ႔ေလးတန္းကေတာ့ ဦးဇင္းတုိ႔ျမန္မာစကားေျပာသံေတြကုိ အၿမဲၾကားေနေတာ့ နည္းနည္းနားလည္လာၿပီ။ သူတုိ႔ကုိေတာ့ ဦးဇင္းတုိ႔လည္း သင္တယ္”လုိ႔ ဦးဓမၼဝံသက မိန္႔ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိေရာက္ေတာ့ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ေက်ာင္းသားေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။အသက္ကေတာ့ ၁ဝ ႏွစ္ဝန္းက်င္ေလာက္ရွိမွာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ေက်ာင္းကုိ ေရာက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ညေနဘက္မွာ အဲဒီေက်ာင္းသားေလးရဲ႕ အေမနဲ႔ အေဖက သူ႔သားအတြက္ အဝတ္အစားေတြ လာပုိ႔ပါတယ္။ သူတုိ႔ဘာေတြ လုပ္ၾကတယ္ဆုိတာကုိ ေမးျဖစ္ေတာ့ ပန္းရန္လုပ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ သူတုိ႔ အိမ္ကုိ ျပန္သြားမွ ေက်ာင္းက ဦးဇင္းေျပာျပမွဘဲ သူတုိ႔လည္း ခရစ္ယာန္မိသားစုဆုိတာကုိ သိရပါတယ္။

Photo – Khin Maung Myint                                       တြန္းဇံၿမဳိ႕နယ္႐ွိ ေက်းရြာတစ္ရြာတြင္ ေတြ႕ရသည့္ ကေလးငယ္မ်ား

”ဒီၿမိဳ႕မွာက ျမန္မာစကားကုိ ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ ေျပာတတ္တဲ့သူ သိပ္မရွိဘူး။ ဒီေက်ာင္းမွာ လာထားၾကတယ္ ဆုိတာလည္း သူတုိ႔သားသမီးေတြကုိ ျမန္မာစကားတတ္ခ်င္လုိ႔နဲ႔တူပါတယ္။ တနဂၤေႏြေန႔ဆုိ ဒီေက်ာင္းမွာတက္ေနတဲ့ ကေလးေတြက(ခရစ္ယာန္)ဘုရားေက်ာင္းကုိ သူတုိ႔မိဘေတြနဲ႔အတူ သြားၾကတာပဲေလ”လုိ႔ ဦးဓမၼဝံသက မိန္႔ၾကားပါတယ္။

အဲဒီလုိ ဘကေက်ာင္းက ကေလးေတြဟာ ခရစ္ယာန္ဘာသာဝင္ေတြဆုိတာကုိ သိလုိက္ရေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္မွာ အေတြးေတြ ဝင္လာပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ဘာသာတရားဆုိတာ သူတုိ႔ရဲ႕ ယုံၾကည္ကုိးကြယ္မႈအေပၚမွာသာ မူတည္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာဆုိရင္လည္း ဘာသာေရးအသြင္ေဆာင္တဲ့ ပဋိပကၡေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီးၿပီ။ လူေတြလည္း ေသဆုံးခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဘာသာေပါင္းစုံ၊ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံရွိတဲ့ႏုိင္ငံမွာ ဘာသာဝင္ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ၾကား၊ ဘာသာတစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုၾကား အျပန္အလွန္ ေလးစားမႈ၊ နားလည္မႈေတြနဲ႔ေနထုိင္ၾကရင္ ဒီေလာက္ႀကီးမားတဲ့ျပႆနာ ျဖစ္စရာအေၾကာင္းမရွိႏုိင္ဘူးလုိ႔ ေတြးေနမိတယ္။

မနက္ပုိင္းက်ေတာ့ ေက်ာင္းမဖြင့္ေသးေပမယ့္ ကေလးငယ္ ၁ဝ ေယာက္ေက်ာ္က ဓမၼာ႐ုံေရွ႕က ေျမကြက္လပ္မွာ လုပ္ထားတဲ့ဒန္းေတြမွာ လာၿပီး ေဆာ့ေနၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေလးေတြဆုိ ခပ္ညစ္ညစ္ ေက်ာင္းစိမ္းအက်ႌေလးေတြကုိ ဝတ္ထားပါတယ္။ ဒီလုိကေလးအရြယ္ေတြဆုိ ပုိၿပီး ျဖဴစင္ေသးတယ္။ ဘာသာေရးအေၾကာင္းကုိ သူတုိ႔နားမလည္ေသး။ သူတုိ႔အတြက္ေဆာ့မယ္။ ေပ်ာ္မယ္။ ဒါဟာ သူတုိ႔အတြက္ အဓိကပါ။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ႏွစ္ညတာအိပ္ၿပီးတဲ့ေနာက္ေန႔မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ တြန္းဇံကုိ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ကေလးၿမိဳ႕ကို ျပန္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ လမ္းပိတ္ၿပီး ေတာင္ေပၚမွာ ညမအိပ္ရပါေစနဲ႔လုိ႔ ဆုေတာင္းေနမိတယ္။ လာရာလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ထုံးစံအတုိင္း ျမဴေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ဆီးႀကိဳေနပါတယ္။ ကားမွန္ကုိဖြင့္ၿပီး ရန္ကုန္မွာ မ႐ွဴရတဲ့ ေလေကာင္းေလသန္႔ကုိ တဝႀကီး ႐ွဴပစ္လုိက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္စီးလာတဲ့ ကားမွာလည္း ေတာင္အျမင့္ကေန အနိမ့္ပုိင္းကုိ တျဖည္းျဖည္း ဆင္းလာပါေတာ့တယ္။

ေနာက္ေန႔မွာေတာ့ ကေလးကေန ရန္ကုန္ကုိ လုိက္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ခ်င္းျပည္နယ္ရဲ႕ ေအးစိမ့္စိမ့္ရာသီဥတုေတြ၊ ညိဳ႕ ညိဳ႕ဆုိင္းဆုိင္းေတာင္တန္းႀကီးေတြ၊ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးခက္ခဲမႈေတြ၊ ေဒသခံေတြရဲ႕ ပြင့္လင္း႐ုိးသားမႈေတြကုိေတာ့ အမွတ္ရေနမိတယ္။ ခ်င္းျပည္နယ္ကုိ အလုပ္ကိစၥမဟုတ္ဘဲ အပန္းေျဖခရီးအေနနဲ႔လည္း သြားလည္ခ်င္ပါေသးတယ္။ ေနာက္ႀကံဳရင္ ျပန္ဆုံႏုိင္ဖို႔လည္း ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါတယ္။   ။

၂၀၁၇-ဇူလုိင္လထုတ္၊ ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္(၄၈)မွ ခရီးသြားေဆာင္းပါး ျဖစ္ပါသည္။

ခင္ေမာင္ျမင့္ ေရးသည္။

 

 

ေစ်းႏႈန္းသက္သာစြာ ေၾကာ္ျငာထည့္သြင္းႏုိင္ပါၿပီ

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here