Home အက္ေဆး မိန္းမျဖစ္ရတာ အျပစ္လား

မိန္းမျဖစ္ရတာ အျပစ္လား

382
0
Advertise Here

၂ဝ၁၈၊ ႏုိဝင္ဘာလထုတ္ ေမာ္ကြန္းမဂၢဇင္း အမွတ္(၅၉)မွ Essay  ျဖစ္ပါသည္။

ျမတ္စုမြန္ေရးသည္

လူမႈကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြ သီးသန္႔စုေ၀းတဲ့ စာမ်က္ႏွာေလးတစ္ခု ရွိတယ္။  အဲဒီစာမ်က္ႏွာထဲမွာ အမ်ဳိးသမီးေတြနဲ႔ ပတ္ သက္တဲ့ က်န္းမာေရး၊ ခံစားခ်က္နဲ႔ အေတြ႕အႀကံဳ ေလးေတြကို ေရးၾကတယ္။ ဖလွယ္ၾကတယ္။

Advertise Here

တစ္ေန႔က အဲဒီစာမ်က္ႏွာထဲမွာ ကုိယ္ ၀န္ေဆာင္ အမ်ဳိးသမီးငယ္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေမး ခြန္းေလးတစ္ခုကို ဖတ္ရတယ္။ သူက အဲဒီေန႔က သူ႔ဗိုက္ထဲက ကေလးေလးဟာ မိန္းကေလးျဖစ္ တယ္ဆိုတာ သိရတဲ့ေန႔ပါ။

မိန္းကေလးဆိုတာ သိရေတာ့ အစကတည္းက ေယာက္်ား ေလးပဲ လိုခ်င္တဲ့ သူ႔ခင္ပြန္းက တူးတူးခါးခါးပဲ။ လံုး၀ သေဘာ မက်ဘူး။ မိန္းကေလး မလိုခ်င္ဘူး။ အိမ္ေထာင္ေရးမွာ ပဋိပက္ၡ ေတြ ျဖစ္လာႏုိင္တာေတြကို ရင္ဖြင့္ၿပီး စိတ္ေသာက ဖိစီးေနတဲ့ အဲဒီ အမ်ဳိးသမီးငယ္က အႀကံဉာဏ္ ေတာင္းတယ္။ သူ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲေပါ့။ ပံုမွန္ထက္ ျပင္းထန္ေနတဲ့ သူ႔စိတ္ခံစားခ်က္ကို အဲဒီေမးခြန္းထဲမွာ ေတြ႕ရတယ္။ ဗိုက္ထဲက သေႏ္ၶသားဟာ မိန္း ကေလးျဖစ္ေနျခင္းအေပၚ အျပစ္ရွိ ခံစားစိတ္ေတြကို သူ႔ေမးခြန္း ထဲမွာ ေတြ႕ရတယ္။

ကၽြန္မ စိတ္ထဲမွာ သိပ္ႀကီးမားတဲ့ ျပႆနာမဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေတြးလိုက္မိေပမယ့္ အမ်ဳိးသမီးေတြရဲ႕ မွတ္ခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး တက္လာတာ ေတြ႕ရတယ္။ အမ်ားစုက ကုိယ္၀န္ေဆာင္ အမ်ဳိး သမီးငယ္ရဲ႕ ခင္ပြန္းကို စိတ္ဆိုးၾကတယ္။ “သူ႔ကို မိန္းမက မေမြးလို႔ ေယာက္်ားက ေမြးသလား”လို႔ ရန္ေထာင္ၾကတယ္။ သမီးမိန္း ကေလးရဲ႕ အားကိုးရပံုနဲ႔ အားသာခ်က္ေတြကို  ေထာက္ျပၾကၿပီး ကာယကံရွင္ မိန္းကေလးကို အားေပးၾကတယ္။ “ေမြးၿပီးရင္ေတာ့ ခ်စ္သြားမွာပါ”၊ “ဖေအဆိုတာ သမီးကို ပိုခ်စ္တာ” စသျဖင့္ စံုလို႔ ပါပဲ။

ဒီမိန္းကေလးနဲ႔ အေတြ႕အႀကံဳတူတဲ့ အျခားသူေတြကလည္း သူတို႔ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြကို ရင္ဖြင့္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ မိန္းကေလးေတြက သူတို႔ကိုယ္တိုင္ သမီးမိန္းကေလး မလို ခ်င္ၾကေၾကာင္း၊ သားေယာက္်ားေလးသာ ေမြးခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ၀င္ေဆြးေႏြးၾကတယ္။  တခ်ဳိ႕က ေနာင္ဘ၀သာ တကယ္ရွိလွ်င္ ေယာက္်ားေလးအျဖစ္သာ လူျဖစ္လာခ်င္ေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္။

အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ေတြထဲက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို ေတြ႕ရတယ္။ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္က သူ႔ဘ၀ အေတြ႕အႀကံဳကို ျပန္ေျပာျပထားတာပါ။  သူ႔ကိုေမြးေတာ့ ေမြးခန္းထဲက မထြက္ခင္မွာပဲ သူ႔အဘုိးက ေျမးမိန္းကေလးမွန္း သိတာနဲ႔ သမီးနဲ႔ ေျမးကို ထားခဲ့ၿပီး ေဆး႐ံုကေန ခ်က္ခ်င္း ျပန္ လွည့္ထြက္သြားခဲ့ဖူးတယ္။ မိန္းကေလးအျဖစ္ ေမြးဖြားလာရတဲ့ ေျမးကို လက္မခံႏိုင္ဘူး။ သူက လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေတြးေခၚ ၾကသလိုပဲ ဘုန္းျမင့္ကံျမင့္ ေျမးေယာက္်ားေလး လိုခ်င္တာ။ မလိုခ်င္ဘဲ ရလာတဲ့ ေျမးမိန္းကေလးကို ဘယ္တုန္းကမွ မ်က္ႏွာ သာ မေပးခဲ့ဘူး။ ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေမြးဖြားလာခဲ့ရတဲ့ သူ႔အတြက္ေတာ့ ေသရာပါမယ့္ စိတ္ဒဏ္ရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။

အဲဒီ သီးသန္႔စာမ်က္ႏွာကေလးက တစ္ဆင့္ မိန္းကေလး အျဖစ္ ေမြးဖြားလာတဲ့ မိန္းမတို႔ရဲ႕ စိတ္ဒဏ္ရာ၊ အငံု႔စိတ္၊ သိမ္ငယ္ ျခင္း၊ ခံျပင္းစိတ္၊ ေဒါသ၊ ေတာ္လွန္လိုတဲ့ အေတြးအေခၚတို႔ကို ျမင္ခြင့္ရလိုက္တယ္။ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းတဲ့ ျဖစ္ရပ္မွန္ အျဖစ္အပ်က္ေတြ အမ်ားႀကီးကို တစုတေ၀းတည္း ေတြ႕လုိက္ရ သလုိပဲ။ တခ်ဳိ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ခံျပင္းဖို႔ေကာင္းတယ္။ ရင္နာဖို႔ေကာင္းတယ္။ တြန္းလွန္ပစ္ဖို႔ ေကာင္းတဲ့ စုတ္ပဲ့တဲ့ အေတြးဆိုးေတြ ဆိုတဲ့ အသိက ရင္ထဲမွာ ဆူပြက္လာေစတယ္။

သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ဒဏ္ရာကေန ကၽြန္မရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ငုပ္လွ်ဳိးေနတဲ့ ဆူးတခ်ဳိ႕ကို ျပန္ၿပီး သတိရမိေစတယ္။

ဒီလို ေျပာလို႔ ကၽြန္မဟာ မိန္းကေလးအျဖစ္ ေမြးဖြားလာ ရျခင္းကို မႏွစ္ၿမိဳ႕သူ၊ မလုိလားသူ မိသားစု၀င္ေတြ ၾကားထဲမွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး။ သာမန္၊ ပံုမွန္ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္။

ဒါေပမဲ့ မိန္းကေလး ျဖစ္ရျခင္းအတြက္ သိမ္ငယ္ျခင္း၊ ျပစ္ရွိခံစားစိတ္ စတဲ့ အရာေတြ ရင္ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ အရြယ္ ကိုေတာ့ ကၽြန္မ ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနတယ္။

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မ အသက္က ခုနစ္ႏွစ္၀န္းက်င္ေလာက္ ရွိၿပီ။ ကၽြန္မေမြးၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ ကၽြန္မအေမႀကီး (အဘြား)ဟာ အိမ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ရာသက္ပန္ သီလရွင္ ၀တ္သြားတယ္။ အဲဒီဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဟာ ကၽြန္မတို႔ မိသားစု ဘိုးေဘးေတြ လက္ထက္ကတည္းက ကိုးကြယ္တဲ့ ေက်ာင္း။ ဗုဒ္ၶဘာသာတို႔ရဲ႕ ဥပုသ္သီလေဆာက္တည္တဲ့ ေန႔တုိင္း လူႀကီးသူမေတြနဲ႔အတူ အေမႀကီး သီတင္းသံုးတဲ့ ဇရပ္ကို အၿမဲ တမ္း လိုက္သြားတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပရ၀ဏ္မွာ ေပါင္းရွင္း၊ ျမက္ႏုတ္ ေ၀ယ်ာ၀စ္ၥအလုပ္ေတြကို အၿမဲတမ္း ကူညီတယ္။

ကၽြန္မတို႔ မူလတန္းအရြယ္တုန္းက က်ဴရွင္ဆိုတာ မရွိ ေသးဘူး။ အဲဒီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ကၽြန္မရဲ႕  ဦးေလးေတာ္စပ္သူ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါးရွိတယ္။ သူက ဆယ္တန္းကို (ခ)နဲ႔ ေအာင္ ျမင္ထားတာ။ ကၽြန္မနဲ႔ အျခား သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္ကို အဲဒီ ဦးေလးဘုန္းႀကီးက စာသင္ေပးတယ္။ ေက်ာင္းႀကီးပိတ္ရက္ ေတြဆို ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ ဦးေလးဘုန္းႀကီးဆီမွာ မနက္ခင္းတိုင္း က်ဴရွင္တက္ရတယ္။

က်ဴရွင္က ဆင္းရင္ ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ အိမ္ကို တန္းျပန္ ေလ့ မရွိဘူး။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚမွာ တံျမက္စည္းသိမ္းတာ၊ ၾကမ္းတိုက္တာေတြမွာ ၀ိုင္းကူညီၾကတယ္။ ၿပီးရင္ ဘုန္းဘုန္း ေတြက စြန္႔တဲ့ သၾကားလံုးေတြ၊ မုန္႔ေတြ၊ ငွက္ေပ်ာသီး၊ ဘီစကစ္ စတာေတြကို စားေသာက္ၿပီး ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေအာက္မွာ ေလာက္စာလံုးပစ္တမ္း၊ ဖိနပ္ပစ္တမ္း၊ ပုန္းတမ္းလိုက္တမ္း ကစားၾကတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆိုေတာ့ အသံက်ယ္က်ယ္ လည္း ေအာ္ဟစ္ေဆာ့လို႔မရပါဘူး။ မ်က္ရိပ္မ်က္ျခည္၊ ေျခဟန္ လက္ဟန္နဲ႔ ေဆာ့ရတယ္။ အသံထြက္ရင္ေတာင္ ခ်ဳပ္တည္းၿပီး ခပ္တိုးတိုးေျပာရတယ္။  ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မတို႔ေတြက ကေလးေတြစံု တဲ့ ေနရာျဖစ္လို႔ ေပ်ာ္ၾကတာပဲ။

အေမႀကီးသီလရွင္ရယ္၊ ဦးေလးဘုန္းႀကီးရယ္ရွိတဲ့ ဒီဘုန္း ႀကီးေက်ာင္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ အင္မတန္ ရင္းႏွီးကၽြမ္း ၀င္တဲ့ေနရာ၊ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ေနရာပါ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေ၀ယ်ာ၀စ္ၥ ကူညီတဲ့အခါ ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြဟာ တံျမက္စည္း သိမ္းတာနဲ႔ ၾကမ္းတိုက္တာကို အဓိက ကူညီရတယ္။ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းရဲ႕ သစ္သားၾကမ္းျပင္က်ယ္ႀကီးဟာ ကိုရင္ေလးေတြ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေလးေတြနဲ႔ ကၽြန္မတို႔လုိ ရပ္ကြက္ထဲက ကေလးေတြလုပ္အားနဲ႔ ေျပာင္လက္ေနတာေပါ့။

ၾကမ္းတိုက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဘုန္းဘုန္းေတြက ေက်ာင္း ေထာင့္တစ္ေနရာမွာ သိမ္းထားတဲ့ တံျမက္စည္းေတြ၊ ေရနံ၀ေန တဲ့ ၾကမ္းတိုက္ သကၤန္းအစုတ္ေတြ ထုတ္ေပးတယ္။ တံျမက္စည္း လွည္းၿပီးတာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ေတြဟာ ၾကမ္းတိုက္၀တ္ေတြကို ကိုင္ ကိုယ္တာ၀န္ယူထားတဲ့ ဧရိယာကို ဖင္ဘူးေတာင္းေထာင္ၿပီး ေျပာင္ေအာင္ တြန္းၾကေတာ့တာပဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းႀကီးက လည္း အက်ယ္ႀကီး၊ အလ်ားအရွည္ႀကီးဆိုေတာ့ ဟိုဘက္ထိပ္ ကေန သည္ဘက္ထိပ္ေရာက္ေအာင္ လက္ေမာင္းေအာင့္တဲ့အထိ တြန္းၾကရတာ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူအရင္ ဟိုဘက္ထိပ္ေရာက္မလဲလို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ အၿမဲတမ္းစိန္ေခၚေနက် ဆိုေတာ့ လက္ ေမာင္းေအာင့္တာေတြ၊ ပင္ပန္းတာေတြ ဂ႐ုစိုက္မအားပါဘူး။ ေခၽြးတလံုးလံုးနဲ႔ ျငင္းလုိက္ခုံလုိက္နဲ႔ အေတာ္ကို ေပ်ာ္ဖို႔ ေကာင္း ခဲ့တာ။

တစ္ေန႔မွာ ဘယ္သူက အစထြင္လုိက္တယ္မသိဘူး။ လက္ နဲ႔ တြန္းမယ့္အစား ၾကမ္းတိုက္၀တ္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္က ထိုင္၊ ေနာက္တစ္ေယာက္က လက္နဲ႔ ဆြဲၾကမယ္တဲ့။ ဒီဘက္ထိပ္ကေန ဟုိဘက္ထိပ္ေရာက္ရင္ ထိုင္တဲ့လူက တစ္လွည့္ဆြဲရတယ္။ အဲဒီ နည္းက ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ နည္းပါပဲ။ ဆြဲရတဲ့လူက တစ္ဖက္ထိပ္ကုိ ေရာက္ခ်င္ေဇာနဲ႔ အေျပးဆြဲသြားရင္ ေဆြးေနတဲ့ ၾကမ္းတိုက္၀တ္ႀကီး ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားၿပီး ထိုင္ေနတဲ့လူက ျပဳတ္က် က်န္ခဲ့တယ္။ ဒါကို ၾကည့္ၿပီး ကေလးသဘာ၀ တ၀ါး၀ါး တဟား ဟား ေအာ္ရယ္ၾကတယ္။ အဲဒီလို အခ်ိန္ဆိုရင္ ပံုမွန္အခ်ိန္ထက္ နည္းနည္း အသံပိုက်ယ္လို႔ရတယ္။ လုပ္အားေပးေနတ့ဲ ကေလး ေတြဆိုေတာ့ ဘုန္းဘုန္းေတြက ခြင့္လႊတ္ထားတတ္တယ္ေလ။

အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မ ထိုင္စီးရမယ့္အလွည့္မွာ ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ဆြဲရတယ္။ တစ္ဖက္ထိပ္ကို မေရာက္ ခင္မွာ ကၽြန္မတို႔ ၾကမ္းတိုက္ေနတဲ့ ေနရာကို ဘုန္းဘုန္းတစ္ပါး ေရာက္လာၿပီး အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေအာ္ေတာ့တာပဲ။

““ဟဲ့…ဆင္းစမ္း၊ ဒါသကၤန္းေတြဆိုတာ မသိလား၊ နင္က မိန္းမေလ။ မိန္းမဆိုတာ ဘုန္းနိမ့္တယ္၊  သကၤန္းနဲ႔ မထိရဘူး၊ ဆင္း ဆင္း””

ေရနံ၊ ဖေယာင္းခ်က္နဲ႔ ဖုန္မႈန္႔ေတြ ကပ္ၿငိေနတဲ့  မည္းညစ္ ညစ္ ၾကမ္းတိုက္၀တ္ေပၚက ကၽြန္မ ကပ်ာကယာ ခုန္ဆင္းလိုက္ ၿပီး မတ္တတ္ရပ္ေနမိတယ္။ ေစာေစာက ရယ္ေမာသံေတြနဲ႔ ညံ ေနတဲ့ ကၽြန္မတို႔က္ၻာေလးဟာ စက္ၠန္႔ပိုင္းအတြင္း တိတ္ဆိတ္ သြားတယ္။ အပ္က်သံေတာင္ ၾကားေလာက္တယ္ ဆိုတာ အဲဒါ ကို ေျပာတာျဖစ္မယ္။ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း ေယာက္်ားေလးေတြ၊ ကိုရင္ေလးေတြနဲ႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားေလးေတြဟာ ကၽြန္မကို တစ္လွည့္၊ ဘုန္းဘုန္းကို တစ္လွည့္ တအံ့တၾသ ၀ိုင္းၾကည့္ေန    ၾကတယ္။

““မိန္းကေလးဆိုတာ ဘုန္းနိမ့္တယ္””ဆိုတဲ့ စကားကို အဲဒီ မွာ စၾကားဖူးတာပဲ။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ မိန္းကေလးတစ္ ေယာက္အျဖစ္ လူျဖစ္လာတဲ့ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ပထမဆံုး ေပါက္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းပါပဲ။

ေနာက္ထပ္ ဆူးတစ္ေခ်ာင္းက မူလတန္းေက်ာင္းသူဘ၀ မွာ ေပါက္ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန္းက ကၽြန္မက တတိယတန္း ေက်ာင္း သူေပါ့။ အ႐ိုက္ၾကမ္းတဲ့ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အလယ္ တန္းေက်ာင္းမွာ တက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကာလ။ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာ ႀကီးဟာ လက္သန္းလံုးေလာက္ရွိတဲ့ ဖိုးေခါင္ႀကိမ္ကို တေ၀ွ႔ေ၀ွ႔ ယမ္းၿပီး ႏွစ္ထပ္ေက်ာင္းေဆာင္ကို အေပၚတက္လိုက္၊ ေအာက္ ဆင္းလိုက္နဲ႔ အၿမဲတမ္း လွည့္ပတ္ေနေလ့ရွိတယ္။

သူ႔ႀကိမ္လံုးရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားမွာ သားေရကြင္းေရာင္စံုကို ပတ္ ထားတယ္။ အဲဒီ သားေရကြင္းေတြက စာသင္ခ်ိန္မွာ ေဆာ့ေနတဲ့ ေနာက္ဆံုးတန္းက ေက်ာင္းသားေတြဆီက သိမ္းထားတာ။ ေက်ာင္းသားမွန္သမွ်ဟာ ရခိုင္သံေနာင္းေနာင္းနဲ႔ ေအာ္တတ္တဲ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ အသံရယ္၊ သားေရကြင္းေတြ ပတ္ထားတဲ့ ဖိုးေခါင္ ႀကိမ္ရယ္ကို အေၾကာက္ဆံုးပဲ။ ႐ုိး႐ုိးႀကိမ္လံုးထက္ သားေရကြင္း ပတ္ထားတဲ့ ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ႐ိုက္တာ ပိုနာတယ္ဆိုတာ အားလံုးသိၾက တယ္ေလ။

တစ္ေန႔ ေန႔ခင္း မုန္႔စားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ အတန္းထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြက စာသင္ခန္းအျပင္ဘက္က ေျမကြက္လပ္မွာ ကစားေနၾကတယ္။ အတန္းထဲက ေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္း ေတြက ျပတင္းေပါက္ကေန တစ္ေယာက္ၿပီး တစ္ေယာက္ ေက်ာ္ ခြတက္ၿပီး ကေလးေတြ ကစားေနၾကတဲ့ ေျမကြက္လပ္ဆီ ခုန္ခ် သြားၾကတယ္။ သူတို႔လိုပဲ ကၽြန္မလည္း ဂါ၀န္ကို ခါးေတာင္း က်ဳိက္ၿပီး ျပတင္းေပါက္ေပါင္ကို ခြတက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ဆရာ ႀကီးရဲ႕ ေအာ္သံက်ယ္ႀကီးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။

““အဲဒါ ဘယ္သူလဲ။ အခုျပန္ဆင္းခဲ့။ လာခဲ့စမ္း””

ဆရာႀကီးဟာ သူ႔လက္ထဲက ႀကိမ္လံုးကို တဆဆ လုပ္ရင္း လွမ္းေခၚတယ္။ ကၽြန္မေရွ႕က ေကာင္ေတြကေတာ့ ေက်ာင္းပတ္ ၿပီး လြတ္ေအာင္ေျပးကုန္ၾကၿပီ။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ဆရာ ႀကီး ႀကိမ္လံုးစာမိၿပီဆိုတာ အတပ္သိလိုက္တယ္။ ခါးေတာင္း က်ဳိက္ထားတဲ့ ေက်ာင္းစိမ္းဂါ၀န္ကို ေျဖခ်ၿပီး ဆရာႀကီး ေရွ႕ လက္ကေလးပိုက္ၿပီး ေရာက္သြားေတာ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ ဖိုးေခါင္ ႀကိမ္ဟာ ေလထဲမွာ ၀ဲတက္သြားတယ္။ ဂါ၀န္က ေဖာင္းေနေတာ့ ႀကိမ္နဲ႔ အသား တိုက္႐ိုက္ မထိတဲ့အတြက္ ႐ိုက္ခ်က္က သိပ္မနာ ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆရာႀကီးေျပာခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္းကိုေတာ့ တစ္ သက္လံုး မေမ့ဘူး။

““မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး ျပတင္းေပါက္က ေက်ာ္တက္ရ သလား””

““မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး ေက်ာ္တက္ခ်င္ဦး””

ဒီလိုေတြ ထပ္တလဲလဲေျပာၿပီး ငါးခ်က္ေလာက္ ႀကိမ္စာ မိခဲ့တယ္။ ကၽြန္မေရွ႕က ျပတင္းေပါက္ ေက်ာ္တက္သြားတဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြကေတာ့ အ႐ိုက္မခံရဘူး။ နာမည္နဲ႔တကြ တိုင္ေပမယ့္ ဆရာႀကီးဟာ ကေလး ၁၀ ေယာက္ေလာက္ က်ဴး လြန္တဲ့ ျပတင္းေပါက္ ေက်ာ္တက္ျခင္း အမႈမွာ မိန္းကေလးျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မကသာ အျပစ္အရွိဆံုးအျဖစ္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္ေလ။

ဒီျဖစ္ရပ္ႏွစ္ခုဟာ မူလတန္းအရြယ္ ငယ္ဘ၀မွာ ႀကံဳေတြ႕ ခဲ့ရတာျဖစ္ၿပီး အထက္တန္းေက်ာင္းသူအရြယ္ ဘ၀မွာ ထပ္ႀကံဳရ တာတစ္ခု ရွိခဲ့ဖူးတယ္။

ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ငပလီကမ္းေျခရွိတယ္။ တေန႔ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ  ငပလီကမ္းေျခကို ေရာက္ေတာ့ သဲေသာင္ျပင္မွာ တင္ထားတဲ့ ငါးဖမ္းစက္ေလွေတြကို ေတြ႕တယ္။ ပင္လယ္ေရျပင္ရယ္၊ သဲေသာင္ျပင္ရယ္၊ ရပ္ထားတဲ့ စက္ေလွ ေတြရယ္က လိုက္ဖက္ၿပီး ႐ႈခင္းက လွေနတယ္။ အဲဒါနဲ႔ စက္ေလွ ေဘးမွာရပ္လို႔ျဖစ္ေစ၊ စက္ေလွေပါင္ကိုမွီလို႔ျဖစ္ေစ၊ ေပါင္ေပၚမွာ ထုိင္ၿပီးျဖစ္ေစ အိုက္တင္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔  ဓာတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ၾကတယ္။ အခုေခတ္လို ဖုန္းေတြ၊ ကင္မရာေတြ ေပါတဲ့အခ်ိန္ မဟုတ္ေတာ့ ၿမိဳ႕က ဓာတ္ပံုဆရာ ဦးေလးက ႐ိုက္ေပးတယ္။

သိပ္မၾကာခင္မွာ ေလွပိုင္ရွင္လို႔ထင္ရတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး ““ေဟ့…မိန္းမေတြ ေလွဦးမွာ မထုိင္ရ ဘူး။ မိန္းမေတြ ေလွဦးမွာထိုင္ရင္ လာဘ္တိတ္တယ္။ ဒီမွာ မထိုင္ နဲ႔ သြား သြား”” ဆိုၿပီး လူေရွ႕သူေရွ႕မွာ ကၽြန္မတို႔ကို မ်က္ႏွာထား တင္းတင္းနဲ႔ ႏွင္ထုတ္ေတာ့တာပဲ။

ဒါေတြဟာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ ေမြးဖြားလာတဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ငယ္ဘ၀ကတည္းက ပတ္၀န္းက်င္က ေပးခဲ့တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ နာက်င္ခံရခက္ ေစတဲ့ ဆူးေတြပါပဲ။ ျဖဴစင္တဲ့အရြယ္ေတြကတည္းက ပတ္၀န္း က်င္ဆီမွာ အယူအဆ အေရာင္ေတြ အစြန္းအထင္းခံလိုက္ရတဲ့ အေျခအေနေတြပါပဲ။

“မိန္းကေလးျဖစ္ၿပီး” ဆိုတဲ့ စကားစုနဲ႔ စတဲ့ အျခားေသာ တားျမစ္မႈေတြ၊ ႐ႈတ္ခ်မႈေတြ၊ ကဲ့ရဲ႕စကားတင္း ဆိုမႈေတြကေတာ့ မိန္းမသားတစ္ေယာက္အတြက္ ေန႔စဥ္လိုလို ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အရာေတြလို႔ ေျပာရမယ္။

မိန္းမေတြဟာ ဘုန္းကံနိမ့္တယ္၊ လာဘ္တိတ္ေစတယ္ဆို တဲ့ အယူအဆကို ဘယ္သူ စတင္တီထြင္လိုက္သလဲ ဆိုတဲ့ အေတြးကသာ စိတ္ထဲမွာ တ၀ဲလည္လည္ အၿမဲျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။

မိန္းကေလးအျဖစ္ ေမြးဖြားလာတာ အျပစ္လား၊ ေမြးဖြား လာတဲ့ မိန္းကေလးေတြကို ခြဲျခားႏွိမ္ခ်ေနတဲ့ လူေတြက အျပစ္ လားဆိုတာ ျပန္စဥ္းစားဖို႔ လိုအပ္တယ္ေလ။ တခ်ဳိ႕ မိန္းကေလး ေတြကေတာ့ ငယ္ဘ၀ကတည္းက ဒီလို အေျပာခံရတဲ့အတြက္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ဘုန္းကံနိမ့္သူ၊ သိမ္ငယ္ရသူဆိုတဲ့ အေျခအေန ပံုစံခြက္ထဲကို အလိုက္သင့္ ၀င္သြားၾကေပမယ့္ ကၽြန္မကုိေတာ့ ဒါေတြကို ေတာ္လွန္ခ်င္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးအေတြးကသာ လႊမ္းမိုး ခဲ့တယ္။

ပုန္းတမ္းလိုက္တမ္း၊ စစ္တိုက္တမ္း၊ ေဂၚလီပစ္တမ္း အတူ တူ ကစားခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ႕ ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ အဲဒီဘုန္းႀကီးဆီကေန “မိန္းမေတြဟာ ဘုန္းနိမ့္တယ္”လို႔ ေျပာခံ ရတဲ့စကားတစ္ခြန္းကို မၾကားရခင္အထိ ၾကမ္းတိုက္၀တ္ေပၚက ကၽြန္မကို ဘုန္းနိမ့္တယ္လို႔ မယူဆခဲ့ၾကဘူး။

ေက်ာင္းျပတင္းေပါက္ကို အတူေက်ာ္ခြ၊ ကစားကြင္းဆီကို ခုန္ခ်ေနက် အတန္းထဲက ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ  ဆရာႀကီးရဲ႕ အ႐ိုက္ကို မခံရခင္အခ်ိန္အထိ ကၽြန္မကို မိန္း ကေလးေၾကာင့္ ဒါ မလုပ္ရဘူး ဆိုတာမ်ဳိး မေတြးခဲ့ၾကဘူး။

အဲဒီအျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးေတြကေန သူတို႔ေတြဟာ သူတို႔ ပတ္၀န္းက်င္က မိန္းကေလးေတြကို ဘယ္လိုခြဲျခားႏွိမ္ခ်ရမယ္၊ သူတို႔ မိန္းကေလးေတြထက္ ပိုသာလြန္ျမင့္ျမတ္တယ္၊ ငါတို႔က ဘုန္းရွင္ကံရွင္ဆိုတဲ့ အယူအဆကို သင္ယူခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီလို အယူအဆေတြကေန တစ္ဆင့္ “ျမင့္ျမတ္တဲ့ သားေယာက္်ား ေလး၊ ေျမးေယာက္်ားေလးပဲ လိုခ်င္တယ္”ဆိုတဲ့ အဘုိးေတြ၊ အေဖ၊ေတြ ေပၚထြက္လာတယ္။ ေလွဦးမွာ ေယာက္်ားေတြ အရက္ ၀ိုင္းဖြဲ႕တာ အျပစ္လု႔ိ မေတြးမိေပမယ့္ မိန္းမထိုင္ရင္ လာဘ္တိတ္ တတ္တယ္ဆိုတဲ့ ခပ္တံုးတံုး အေတြးအေခၚ ရွိသူေတြ ေပၚထြက္ လာေစတယ္။

ေအာက္တန္းက်ၿပီး၊ လူမဆန္တ့ဲ လုပ္ရပ္မ်ဳိးေတြကို လုပ္ ၾကတဲ့ ေယာက္်ားေတြကို လူေတြ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ “ေယာက္်ား တန္မဲ့ ဒါမ်ဳိးလုပ္တယ္”၊ “ေယာက်္ားျဖစ္ၿပီးေအာက္တန္းက် လိုက္တာ”၊ “မိန္းမ က်ေနတာပဲ”တဲ့။ ဒါဟာ လူေတြရဲ႕ အ႐ိုးထဲ စြဲေနတ့ဲ အယူအဆေတြကို ျပတဲ့ စကားရပ္ေတြပါပဲ။ ျမင့္ျမတ္ ေကာင္းမြန္တဲ့ အလုပ္ေတြကို လုပ္ရင္ ဒါက ေယာက္်ားေတြ လုပ္ တာလို႔ အမည္တပ္၊ ေအာက္တန္းက်ၿပီး ေသးသိမ္ည့ံဖ်င္းတဲ့ အလုပ္ေတြကိုလုပ္ရင္ ဒါမိန္းမေတြ လုပ္တာလို႔ နာမည္တပ္ေလ့ ရွိတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို ဒီ၊အ႐ိုးစြဲ အယူအဆေတြကေန တစ္ဆင့္ ေမြးဖြားလာခဲ့တယ္။

ဒါတင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ငယ္စဥ္ကတည္းက မိန္းကေလးအျဖစ္နဲ႔ ေမြးဖြားလာတဲ့အတြက္ ဓေလ့ထံုးစံလိုလုိ၊ ဘုရားက ပညတ္ထားတာလိုလိုနဲ႔ ခြဲျခားႏွိမ္ခ်သမွ်ကို ခံရဖူးတဲ့ မိန္းမသားေတြကိုယ္တိုင္က သူတို႔ရဲ႕ သားေယာက်္ားေလး ေမြး လာတဲ့အခါ အစဥ္အလာထဲက ေဖာက္မထြက္ႏုိင္ၾကျပန္တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ သားေယာက္်ားေလးေတြကို မိသားစုကေရာ၊ လူ႔ အဖြဲ႕အစည္းက၊ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ေတြကပါ “ေယာက္်ား ဆိုတာ…”နဲ႔ စတင္တဲ့ ၀ါက်ေတြကို ေခါင္းထဲ႐ိုက္ထည့့္ၿပီး မိန္းမ ေတြထက္ သာလြန္ျမင့္ျမတ္သူေတြအျဖစ္ ပံုသြင္းၾကျပန္တယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ဆူးေတြ တစ္ေခ်ာင္းၿပီး တစ္ေခ်ာင္းေပါက္ခဲ့ဖူးလို႔ ေရွး႐ုိးစြဲပံုစံခြက္ေတြကို ေသြဖည္၊ အစဥ္အလာထဲက ေဖာက္ထြက္ ခ်င္တဲ့ ေတာ္လွန္ေရးမိန္းမသားေတြနဲ႔ မိန္းမဆိုတာ ဘုန္းနိမ့္တဲ့ သတ္ၱ၀ါလို႔ ယံုၾကည္ထားသူေတြ ထိပ္တိုက္တိုးၾကတယ္။ ဒီလိုပဲ သံသရာလည္ခဲ့တာ ၾကာၿပီမဟုတ္လား။

ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔အခ်ိန္အခါမွာ အဲဒီ လည္ေနတဲ့ သံသရာကို အျပတ္ျဖတ္ေတာက္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကည့္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီလို႔ ထင္တယ္။

ေမြးရာပါ ကိုယ္ခႏ္ၶာဖြဲ႕စည္းပံု မတူညီတဲ့အေပၚ အေၾကာင္း ျပဳၿပီး သာလြန္သူ၊ ဘုန္းျမင့္သူ၊ ဘုန္းကံနိမ့္သူ စတဲ့ ခြဲျခားႏွိမ့္ခ်   ျခင္း ေရွး႐ုိးစြဲ တံဆိပ္ကပ္တာမ်ဳိးေတြ ရပ္တန္းက ရပ္သင့္ၿပီ မဟုတ္ပါလား။

သက္မဲ့ ႀကိဳးတန္းတစ္ခုဟာ သက္ရွိလူသားတစ္ေယာက္ကို ဘုန္းနိမ့္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိတယ္ဆိုတာ မိတ္ေဆြတို႔ေရာ ယံု ၾကည္ပါသလား။ “ထဘီတန္းေအာက္ ၀င္မိရင္ ဘုန္းနိမ့္တယ္”စတဲ့ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ကိုးကြယ္ယံုၾကည္မႈေတြ ေရွ႕တန္းတင္တဲ့ အေတြးေဟာင္း အျမင္ေဟာင္းေတြကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ဖို႔ သင့္ၿပီမဟုတ္လား။ အမ်ဳိးသမီးေတြကို ခြဲျခားႏွိမ္ခ်ဖို႔အတြက္ တီ ထြင္ထားတဲ့ အယူအဆအေဟာင္းေတြကို ကန္ထုတ္ပစ္ဖို႔ အခ်ိန္ ေရာက္ၿပီ မဟုတ္ပါလား။  

အ႐ိုးစြဲေနတဲ့ အရင္လက္က်န္ အသက္ႀကီးသူ လူအေဟာင္း ေတြကို တုံ႔ျပန္ ေျပာဆိုေနမယ့္အစား အခုမွ လူ႔ေလာကထဲကို ေရာက္လာတဲ့ လူအသစ္၊ မ်ဳိးဆက္အသစ္ကို အစဥ္အလာထဲက ေဖာက္ထြက္တဲ့ အျမင္သစ္နဲ႔ လူကို လူလို ျမင္၊ လူပီသတဲ့ အေတြးအေခၚသစ္ေတြကို သင္ၾကားေပးဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ေနၿပီလို႔ ကၽြန္မေတာ့ ေတြးမိတယ္။

ေလာကႀကီးထဲကို ျဖဴျဖဴစင္စင္ ေရာက္လာၾကတဲ့ ကေလး ေတြကို တစ္သက္လံုး မိမိတို႔ ႀကီးျပင္းခဲ့ရတဲ့အတိုင္း က်ား၊ မ ခြဲျခားဆက္ဆံေရး ပံုစံခြက္ထဲကို ႐ိုက္ထည့္ဖို႔ မႀကိဳးစားၾကပါနဲ႔။ က်ား၊ မ တန္းတူညီမွ်ေရး အစဥ္အလာသစ္ေတြနဲ႔ ေလာကကို အလွဆင္ဖို႔ သင္ၾကားေပးပါ။ မိန္းကေလးအျဖစ္ ေမြးဖြားလာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို စိတ္ဒဏ္ရာေတြ၊ ေဒါသဆူးေတြ ထပ္ၿပီး မေပးၾကတဲ့ ယဥ္ေက်းတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲၾကည့္ ပါလို႔ ဆႏ္ၵျပဳလုိက္ပါရေစ။

 

#MawKunMagazine

ဆက္သြယ္မွာယူႏုိင္ေစရန္…….

         

OFFICE    : No.121, 4th Floor, Corner or 49 Street and Anawrahta Street, Pazundaung Township, Yangon, Myanmar.   

: 0931340239

: 09791663065

 

website: www.mawkun.com

 

facebook: @mawkunmagazine

mawkun.chronicle@gmail.com

 

Advertise Here

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here